23.03.2025, 10:40 ✶
Przewrócił oczami w odpowiedzi na te słowa. Nie miał zamiaru się z nim kłócić: kurwiło od niego Ministerstwem i będzie kurwić Ministerstwem głównie dlatego, że spędzał tam, kurwa mać, prawie trzy czwarte doby od końca sierpnia do teraz.
- Podarunek przeprosinowy od Jamesa, który spierdolił pięć ostatnich raportów i teraz muszę je poprawiać - mruknął, odpalając szluga. - Do cipy są ci wszyscy nowi, wiesz? Nawet popranie zdania nie potrafią sklecić.
W jego głosie zabrzmiała nuta żalu. Jednak co raporty Staszka, to raporty Staszka. Gdy Borgin to wszystko ogarniał, to Aidan NIGDY nie miał problemów. I to chyba był jego błąd, bo tak się przyzwyczaił do tego, że ktoś odwala dobrą robotę, że najzwyczajniej w świecie przestał sprawdzać, czy inny ktoś nie partaczy jego ciężkiej pracy.
- Utkaj - prychnął w odpowiedzi na ten awans. Po chuj mu awans? Aidan wolał się nie wychylać i tak było od lat. Poza tym prędzej zeżarłby własną skarpetę po ciężkim patrolu, niż wydał Stanleya komukolwiek: a już zwłaszcza Moody, której po prostu nie lubił, bo wydawała mu się zwyczajną chamską służbistką. Bones był pod tym względem dużo lepszy, przynajmniej można było z nim porozmawiać. A Harper? W jej obecności czuł się jak przestępca, nawet jeżeli jeszcze nic nie zdążył zrobić - gdy przechodziła obok, czuł od niej taki chłód i wieczny PMS, że wolał nawet nie otwierać ryja, by się z nią przywitać. Ograniczał się do kiwania jej głową i złażenia z drogi. Niektóre baby to chyba tylko czekały na to, by facet się potknął i by mogły go rozszarpać.
Wnętrzu knajpy nie poświęcił większej uwagi, bo sam bywał w o wiele gorszych miejscach. Ot, chociażby ostatnio. Z zadowoleniem przyjął fakt, że to Staszek stawiał dzisiaj alkohol (przynajmniej tę rundkę). Poczuł się tak, jak kiedyś - gdy po patrolach chodzili pić, ot dla smaku a nie żeby się najebać. Gdy wspólnie narzekali na ludzi z Ministerstwa i raporty, na papierologię... Gdy nie było w ich życiu tylu pojebanych akcji, a te najbardziej pokurwione to tworzyli sami. Zgarnął swoje szkło i podążył za Borginem tak jak kiedyś. Miła odmiana, móc po prostu zdać się na kogoś innego.
Bo dużo można było powiedzieć o Aidanie, ale jak już z kimś się zakumplował, to nie zdradzał go tak łatwo. Gdy już obdarzył kogoś zaufaniem, to raczej na pełnym polu a nie tylko na niektórych. W innym przypadku pewnie nie zwróciłby się do Staszka o pomoc, skoro ktoś mu naklepał.
- Spójrz na moją twarz, a potem pomyśl sobie jak wyglądają żebra i brzuch. Pozwól, że nie będę się rozbierał przed tobą, lubię cię ale nie jesteś w moim guście - Parkinson zaciągnął się papierosem, nie spuszczając wzroku ze Staszkosława. Dym wypuścił prosto w alkohol. - Chciałbym, żeby gnój zamienił się w jebaną fioletowo-sino-zieloną tęczę.
No i może jakieś złamanie albo dwa, ale tego nie wypowiedział na głos. Spoważniał jednak, na moment przerywając kontakt wzrokowy.
- Wlazłem po jakichś schodach w dół tam, gdzie nie powinienem. Nie byłem tam nigdy, a wiesz że zdarzało mi się szlajać po Nokturnie. Raczej nie odnajdę drogi z powrotem - nie miał pojęcia, że wylądował na Ściezkach. Dla niego to były jakieś podziemia i tyle.
- Podarunek przeprosinowy od Jamesa, który spierdolił pięć ostatnich raportów i teraz muszę je poprawiać - mruknął, odpalając szluga. - Do cipy są ci wszyscy nowi, wiesz? Nawet popranie zdania nie potrafią sklecić.
W jego głosie zabrzmiała nuta żalu. Jednak co raporty Staszka, to raporty Staszka. Gdy Borgin to wszystko ogarniał, to Aidan NIGDY nie miał problemów. I to chyba był jego błąd, bo tak się przyzwyczaił do tego, że ktoś odwala dobrą robotę, że najzwyczajniej w świecie przestał sprawdzać, czy inny ktoś nie partaczy jego ciężkiej pracy.
- Utkaj - prychnął w odpowiedzi na ten awans. Po chuj mu awans? Aidan wolał się nie wychylać i tak było od lat. Poza tym prędzej zeżarłby własną skarpetę po ciężkim patrolu, niż wydał Stanleya komukolwiek: a już zwłaszcza Moody, której po prostu nie lubił, bo wydawała mu się zwyczajną chamską służbistką. Bones był pod tym względem dużo lepszy, przynajmniej można było z nim porozmawiać. A Harper? W jej obecności czuł się jak przestępca, nawet jeżeli jeszcze nic nie zdążył zrobić - gdy przechodziła obok, czuł od niej taki chłód i wieczny PMS, że wolał nawet nie otwierać ryja, by się z nią przywitać. Ograniczał się do kiwania jej głową i złażenia z drogi. Niektóre baby to chyba tylko czekały na to, by facet się potknął i by mogły go rozszarpać.
Wnętrzu knajpy nie poświęcił większej uwagi, bo sam bywał w o wiele gorszych miejscach. Ot, chociażby ostatnio. Z zadowoleniem przyjął fakt, że to Staszek stawiał dzisiaj alkohol (przynajmniej tę rundkę). Poczuł się tak, jak kiedyś - gdy po patrolach chodzili pić, ot dla smaku a nie żeby się najebać. Gdy wspólnie narzekali na ludzi z Ministerstwa i raporty, na papierologię... Gdy nie było w ich życiu tylu pojebanych akcji, a te najbardziej pokurwione to tworzyli sami. Zgarnął swoje szkło i podążył za Borginem tak jak kiedyś. Miła odmiana, móc po prostu zdać się na kogoś innego.
Bo dużo można było powiedzieć o Aidanie, ale jak już z kimś się zakumplował, to nie zdradzał go tak łatwo. Gdy już obdarzył kogoś zaufaniem, to raczej na pełnym polu a nie tylko na niektórych. W innym przypadku pewnie nie zwróciłby się do Staszka o pomoc, skoro ktoś mu naklepał.
- Spójrz na moją twarz, a potem pomyśl sobie jak wyglądają żebra i brzuch. Pozwól, że nie będę się rozbierał przed tobą, lubię cię ale nie jesteś w moim guście - Parkinson zaciągnął się papierosem, nie spuszczając wzroku ze Staszkosława. Dym wypuścił prosto w alkohol. - Chciałbym, żeby gnój zamienił się w jebaną fioletowo-sino-zieloną tęczę.
No i może jakieś złamanie albo dwa, ale tego nie wypowiedział na głos. Spoważniał jednak, na moment przerywając kontakt wzrokowy.
- Wlazłem po jakichś schodach w dół tam, gdzie nie powinienem. Nie byłem tam nigdy, a wiesz że zdarzało mi się szlajać po Nokturnie. Raczej nie odnajdę drogi z powrotem - nie miał pojęcia, że wylądował na Ściezkach. Dla niego to były jakieś podziemia i tyle.