[01/09/1972] Byle do jedenastej || elias & romulus

A ciekawe, co też kryje się pod tym słowem. Anonimowe, hmm, powtórzył w myślach Elias, zastanawiając się, co też za plany wydawnicze snuł Romulus. Bądź co bądź, termin ten można było rozumieć w sposób dwojaki. Na całkowitą anonimowość nie było co liczyć, biorąc pod uwagę, że opowiadając historię pacjenta, trzeba było poniekąd opowiedzieć o nim samym. Gdzie leżała granica między jednym a drugim? Jakie szczegóły zostałyby uznane za zbyt dokładne? — A bo ja wiem? Nieuwaga? — Zmarszczył czoło, bo sam się w sumie nad tym nie zastanawiał. — Ehh, może? W sumie, chodzę ostatnio z głową w chmurach, ale też staram się nie myśleć za mocno. To pewnie przez to — odparł z cichym westchnieniem, posyłając jednak Potterowi minimalny uśmiech. — Nie musisz się martwić. Teraz jestem bardzo blisko ziemi. Cała moja uwaga jest skupiona tylko i wyłącznie na tobie. W przeciwieństwie do wielu innych czarodziejów i czarownic w Londynie mógł dalej cieszyć się względną beztroską. Trzymał się z dala od sporów Ministerstwa Magii z radykałami Czarnego Pana, a nie licząc śmierci swojego niedoszłego szwagra i dalszego kuzyna, w sumie żył sobie jak pączek w maśle. Nie miał na głowie tych wszystkich ceregieli związanych z bezpieczeństwem, a też nie robił nic, co mogłoby za bardzo ściągnąć na niego uwagę nieodpowiednich ludzi. Niestety obecnie nawet życie na uboczu robiło się coraz trudniejsze; ludzie już nie tyle szeptali, ile głośno rozmawiali o swoich obawach względem nadchodzących tygodni czy miesięcy. Doniesienia na temat ataku na Beltane i tej dzikiej akcji w Stonehenge z udziałem szalonej kapłanki kowenu poniosły się dość szerokim echem po środowisku czarodziejów. I co zrobiło Ministerstwo Magii? Ściągnęło ostatnio festyn do samego centrum magicznego Londynu. Na wycieraczkę Eliasa. Kusili los, oj kusili. Potrząsnął głową, odsuwając od siebie te wątpliwości. — A więc ślepy prowadzi ślepego? — Uniósł wymownie brew. — Nie wróżę nam świetlanej przyszłości, kolego. — Pokiwał głową, słuchając dalszych instrukcji odnoszących się do ich zakładu. — Nie byłbym sobą, gdybym wycofał się na tym etapie — odpowiedział gładko Elias, układając usta w niepewny uśmiech. — Czuję się prawie tak, jakbym był już w połowie drogi do mety. Zobaczymy, czy się nie potknę o własne nogi i nie wywalę po drodze na głupi ryj. Słowa iście ironiczne biorąc pod uwagę, że plan, jaki sobie naprędce przygotował miał naprawdę niskie szanse sukcesu. Głównie przez to, jak cholernie irracjonalny był. Raz czarownicy stos. Czy coś w tym rodzaju?, pomyślał, próbując dodać sobie odwagi. Zanim wstał z miejsca, sięgnął po małą łyżeczkę, która pozostała na ladzie po jednym z poprzednich klientów. Obracał ją przez chwilę w dłoniach, po czym wyciągnął zza pazuchy różdżkę i wycelował w nią. Każdy oszust powinien mieć jakieś akcesorium, czyż nie?

(Transmutacja) Zamiana łyżeczki w okulary przeciwsłoneczne x2 Rzut N 1d100 - 100 Krytyczny sukces! Rzut N 1d100 - 53 Sukces!

— No, i tak można iść na akcje — stwierdził z zadowoleniem, gdy łyżeczka uległa naporowi magicznej energii i ułożyła się w kształt dość drogich okularów przeciwsłonecznych. Kto wie, może dzięki temu dostanie jakieś bonusowe punkty od tych domorosłych wiedźm? Wsunął okulary na nos. — Życz mi szczęścia. Albo nie. Udawanie ślepego było... decyzją. Jedną z tych, która spotkałaby się zapewne z dość negatywną reakcją ze strony Prudence i ich rodziców. Czy to już podchodziło pod wyśmiewanie się z niepełnosprawnych? Cóż, Elias nigdy nie twierdził, że był inteligentny, a jego niestandardowe poczucie humoru (tudzież jego brak) często było nieodpowiednio odbierane przez osoby, które nie znały go zbyt dobrze. Jeśli teraz miał do siebie zrazić jeszcze znajomych stałych bywalców lokalu, którzy mieli zobaczyć go w roli ślepca to... Musiał się z tym pogodzić. Idąc w stronę stolika dziewczyn wskazanych przez Romulusa, wyszeptał jeszcze parę słów do różdżki, a jej czubek po chwili rozbłysł mlecznym światłem, które dodatkowo emitowało lekkie wibracje. Niezła sztuczka, co? Nie był pewny jak konkretnie działa to zaklęcie, ale kojarzył je z czasów szkolnych. Po Hogwarcie kręciło się parę niedowidzących osób, które z braku laku musiały sobie jakoś radzić, a niektóre zaklęcia można było całkiem nieźle wykorzystać. Na przykład do zmylenia nastolatek. Pójdę za to do piekła, pomyślał, starając się wykrzesać z siebie na tyle duży uśmiech, żeby wyeksponować swoje dołeczki. — Ykhym. Wybaczcie czy... Jesteście tutaj prawda? Chyba was słyszałem. — chrząknął, zatrzymując się z opóźnieniem przy stoliku. Zwrócił twarz w stronę nastolatek, jednak nie patrzył na żadną konkretną. — Wybaczcie, ale mogłybyście mi pomóc? Byłybyście tak miłe i zamówiły mi... ze dwie szklaneczki ognistej? — Zaśmiał się niezręcznie, drapiąc się wolną dłonią po policzku. — Ja... Cóż, nie jestem w zbyt dobrych układach z tutejszym barmanem, a wolałbym nie dać się oszukać, więc... Potrzebuję pomocnej dłoni i pomyślałem, że... Ściszył nieco głos, starając się przedstawić swoją sytuację. Zgodnie z zaleceniami Romulusa słowem nie wspomniał o nim czy o ich umowie. Musiał myśleć na szybko, a to wiązało się z kreatywnością. A ta niestety zazwyczaj objawiała się u niego przede wszystkim w pracowni szklarskiej. Czy teraz szczęście mu dopisze?

(Charyzma) Czy namówię nastolatkę na kupienie ognistej whiskey? x1 Rzut N 1d100 - 71 Sukces!