25.03.2025, 13:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.03.2025, 13:32 przez Keyleth Nico Yako.)
Świat Keyleth znajdował się w jej worku więc nie trzeba było na niego rzucać spaloną kością, świat Keyleth był całym światem, bo każda droga mogła być jej drogą.
Wszystko pływało, energia, życie, piwo wlewane do gardła. Było jej fajnie tu w Rejwachu, ale nie zmierzała tego głośno mówić, bo rudowłosa, biała jak córka młynarza Nico, której twarz przybrała teraz, była raczej milcząca kurwa mać przecież nie wiem nic o Hogwarcie, a teoretycznie właśnie skończyłam tę jebaną szkołę spalona twarz ale wszyscy mnie tu z niej znają więc już mówi się trudno.
Z resztą Nico to było imię, którego używała konsekwentnie dla wszystkich swoich przykrywek, żeby reagować na imię (oczywista sprawa) bez względu na to, czy jest się trzydziestoletnim hindusem, czy osiemnastoletnią irlandką, czy starym dziadem spod monopolowego. Jeszcze się tu nie znała z ludźmi na tyle, żeby chwalić się z tego czego matka ją nauczyła, ba! nawet nie widzieli jej w futerkowej formie, chociaż Key skłamałaby, gdyby powiedziała że nie fantazjowała sobie na temat robienia za żywy, futerkowy szaliczek na barkach Aseny gdy burczała na klientów.
Warcaby były jakieś pojebane i nie ogarniała zasad, zbyt płynnie przechodząc do odmiany tejżę gry, w którą bawiła się za dzieciaka. Ruchy pionków były inne, można było zabierać i dodawać je do planszy według zasad, które jej przychodziły z łatwością, ale nie do końca wiedziała jak je wyłuszczyć drugiej osobie no i ocywiście przecież, że grała w warcaby to takie proste.
Potem popatrzyła po ludziach, jak reagowali na ten cały pożar i widząc ogólne zobojętnienie i panującą wesołość pochyliłą się ku Aseny, która stanowiła dla niej ucieleśnienie szamanki, osoby wiedzącej wszystko o lokalnej społeczności:
- To... to normalne, że coś się pali? W sensie ee... sezonowe może? - ugryzła sięw język, żeby nie powiedzieć, że czytała o Wielkim Pożarze londynu. Moze mieli jakiś rytuał z tym związany, cykliczny, o którym już autor podręcznika zapomniał? Nie była w końcu specjalistką. Nie bała siętez, jeszcze nie no bo kurcze wszyscy dookoła jakoś byli tacy pijani weseli. I duch był śmieszny.
Odetchnęła głęboko i momentalnie napięła się.
Jej śliczne buzie otrzymała od matki, ale nieznany ojciec dał jej nos...
- Ale strasznie daje... daje z ulicy dymem wiesz. To na pewno nie z kuchni. - kojarzyłą zapach palonej trawy, którą mugole torturowali żeby było miejsce na pastwiska dla przerośniętych krów. Pamiętała tanzańskie pożary. Poruszyła się niespokojnie i spojrzała niepewnie na towarzyszącą jej kobietę.
Wszystko pływało, energia, życie, piwo wlewane do gardła. Było jej fajnie tu w Rejwachu, ale nie zmierzała tego głośno mówić, bo rudowłosa, biała jak córka młynarza Nico, której twarz przybrała teraz, była raczej milcząca kurwa mać przecież nie wiem nic o Hogwarcie, a teoretycznie właśnie skończyłam tę jebaną szkołę spalona twarz ale wszyscy mnie tu z niej znają więc już mówi się trudno.
Z resztą Nico to było imię, którego używała konsekwentnie dla wszystkich swoich przykrywek, żeby reagować na imię (oczywista sprawa) bez względu na to, czy jest się trzydziestoletnim hindusem, czy osiemnastoletnią irlandką, czy starym dziadem spod monopolowego. Jeszcze się tu nie znała z ludźmi na tyle, żeby chwalić się z tego czego matka ją nauczyła, ba! nawet nie widzieli jej w futerkowej formie, chociaż Key skłamałaby, gdyby powiedziała że nie fantazjowała sobie na temat robienia za żywy, futerkowy szaliczek na barkach Aseny gdy burczała na klientów.
Warcaby były jakieś pojebane i nie ogarniała zasad, zbyt płynnie przechodząc do odmiany tejżę gry, w którą bawiła się za dzieciaka. Ruchy pionków były inne, można było zabierać i dodawać je do planszy według zasad, które jej przychodziły z łatwością, ale nie do końca wiedziała jak je wyłuszczyć drugiej osobie no i ocywiście przecież, że grała w warcaby to takie proste.
Potem popatrzyła po ludziach, jak reagowali na ten cały pożar i widząc ogólne zobojętnienie i panującą wesołość pochyliłą się ku Aseny, która stanowiła dla niej ucieleśnienie szamanki, osoby wiedzącej wszystko o lokalnej społeczności:
- To... to normalne, że coś się pali? W sensie ee... sezonowe może? - ugryzła sięw język, żeby nie powiedzieć, że czytała o Wielkim Pożarze londynu. Moze mieli jakiś rytuał z tym związany, cykliczny, o którym już autor podręcznika zapomniał? Nie była w końcu specjalistką. Nie bała siętez, jeszcze nie no bo kurcze wszyscy dookoła jakoś byli tacy pijani weseli. I duch był śmieszny.
Odetchnęła głęboko i momentalnie napięła się.
Jej śliczne buzie otrzymała od matki, ale nieznany ojciec dał jej nos...
- Ale strasznie daje... daje z ulicy dymem wiesz. To na pewno nie z kuchni. - kojarzyłą zapach palonej trawy, którą mugole torturowali żeby było miejsce na pastwiska dla przerośniętych krów. Pamiętała tanzańskie pożary. Poruszyła się niespokojnie i spojrzała niepewnie na towarzyszącą jej kobietę.