25.03.2025, 23:15 ✶
| Pokręcił powoli głową. Geniusz jego młodszej siostry musiał nagle się gdzieś ulotnić, kiedy społeczeństwo zaczęło na nią napierać ze wszystkich stron. W tym przypadku nie była to nawet przenośnia, a szczera prawda, bo tłumek zdawał się zacieśniać, jakby gdzieś z przodu coś zablokowało im głowę, spowalniając pochód. — Oczywiście, że Londyn jest ogromny. A woda jest mokra — sarknął na jej tłumaczenia. — Ale na co dzień ludzie nie protestują ci na głównej ulicy. Nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ostatnim razem doszło tutaj do takiego zbiegowiska? Może podczas jakiejś politycznej pikiety przy wyborach na Ministra Magii? Otwarcia nowych lokali gromadziły spore tłumki, ale nie aż tak wielkie. Może faktycznie każdy ma w rodzinie jakiegoś charłaka, że poczuli się w obowiązku pojawić się tutaj, pomyślał, chociaż zaraz odsunął od siebie tę myśl. Zastanowi się nad tym, kiedy już znajdą się po drugiej stronie Dziurawego Kotła. Merlinie, żeby czarodzieje musieli szukać schronienia po niemagicznej stronie miasta. — W tempie w jakim protestują, to przejście może równie dobrze być po drugiej stronie Londynu — mruknął pod nosem z niezadowoleniem Ech, jak dobrze, że panujący wokół harmider dość skutecznie pochłaniał jego narzekania, zanim te były w stanie dotrzeć do uszu sympatyków charłaków. — Ci ludzie są w takim nastroju, że dostanie z barka, to i tak będzie łagodny rezultat. Otworzył usta na sugestię Prudence, w pierwszej chwili chcąc z niej zakpić. Taki braterski odruch. Korciło go, żeby zagrać jej na nerwach, czy na pewno czuje się komfortowo z tym, żeby maszerowali przez ten tłum jak małe dzieci, ale koniec końców powstrzymał się. Gdyby byli teraz na festynie czy jakimś letnim sabacie, to może i pozwoliłby sobie na podobny komentarz, ale teraz sytuacja była zgoła inna. I nie za bardzo mieli kontrolę nad tym, co się działo dookoła. Nie mogli się też za łatwo wycofać, bo z każdej strony napierali na nich ludzie. — Dawaj tą łapę, młoda — zdecydował z nutką zmartwienia w głosie, splatając ze sobą ich dłonie. Wzdrygnął się minimalnie na niespodziewany napływ dawnych wspomnień z przedszkola Pettigrew. Z tego, co pamiętał, dosyć często lądowali razem w parze podczas grupowych spacerów. Dlatego, że łatwiej im było mieć dwójkę dzieci z tej samej rodziny w tym samym miejscu? A może przez to, że małych Bletchleyów trzeba było mieć na oku? Tak to jest, kiedy okazujecie się mózgiem operacji odpowiedzialnym za wyprowadzeniem dzieci przez dziurę w ogrodzeniu, pomyślał przelotnie, zaciskając mocniej palce na ręce siostry. — Nie powinniśmy zbliżać się do budynków — zauważył, idąc powoli do przodu i starając się utrzymać ich względnie na środku drogi. — Jeśli nagle zaczną napierać, to mogą zepchnąć ludzi na bok i się tam... Elias niespodziewanie poleciał do przodu, gdy grupa czarownic maszerująca z transparentem wolnościowym na niego wpadła. Niezgrabne ciało młodego czarodzieja próbowało zachować równowagę i utrzymać się w pionie, co by nie pociągnąć za sobą Prudence, ale czy mu się to udało...? To już pozostawało w rękach losu. Tymczasem okrzyki ludzi zdawały się nabierać na sile. |
|
(Aktywność Fizyczna) Czy Elias utrzyma równowagę?
Rzut T 1d100 - 87
Sukces! |