[jesień 1970] All the world’s a stage | Jacqueline & Jonathan

Ciężko było jej wyzbyć się perfekcjonizmu nakazującego jej posiadanie faktycznej obszernej wiedzy na jakiś temat, by wypowiadać się o nim z pewnością siebie i bez zaznaczania, że zapewne wie mniej od osoby, która zapytała ją o zdanie. Była pewna, że gdyby kazać jej i Jonathanowi opowiedzieć o tej samej sztuce, okazałoby się, że na sporą część rzeczy nie zwróciła należytej uwagi, a mogłyby one znacząco wpłynąć na odbiór przedstawienia. Wzrokiem przesunęła po tłumie w kierunku, który dyskretnie wskazał jej mężczyzna, udając, że po prostu przygląda się ludziom dookoła, a nie konkretnie wskazanej osobie. Odnotowała sobie za to krytyka w głowie, notując w niej także, żeby później sprawdzić, jakie nowe recenzje sztuki wyszły i co też ten brodaty jegomość sądził o przedstawieniu. Po tym jak pisał w notatniku, podejrzewała, że już teraz miałby on sporo do powiedzenia.

— Emocje są bardzo subiektywne, przy wiedzy technicznej można oceniać niektóre aspekty trochę bardziej obiektywnie, chociaż, oczywiście, emocje dalej są domeną odbiorców i jak odbierają przedstawienie przez pryzmat własnych doświadczeń. A jakie są Pana odczucia co do tej sztuki? — Jak na polityka przystało, Jonathan nie zdradzał się ze swoim zdaniem, więc stwierdziła, że jest to na tyle neutralny temat, by mogła zapytać go wprost. Sama przecież podzieliła się przed chwilą swoimi pozytywnymi odczuciami co spektaklu, który oglądali.

Podobieństw do Anthonego było kilka już w samym jej wyglądzie. Ich kolor oczu, czy włosów, mogły różnić się jedynie odrobinę odcieniem, jednak by to jednoznacznie stwierdzić, musieliby z Anthonym stać obok siebie. Ich rodzinny upór, snobizm, dzielony lęk przed wodą, nerwica natręctw, czy też zamiłowanie do kolekcjonowania rzeczy, które najbardziej lubili, czy niechęć w stosunku do rodziców były na pewno dużo mniej widocznymi, wspólnymi połączeniami, które ciężko byłoby wyłapać ot, tak, jednak dalej istniały i być może kiedyś wyłapią je również ich wspólni znajomi.

— Ciężki, ale jednocześnie jakże pozwalający wyrazić się kreatywnie przy wyborze kolorów i ustalaniu wyglądu całego mieszkania. — Jasne, była zmęczona całym tym chaosem dookoła, jednak również czerpała małe radości z wybierania mebli i przemieniania każdego pomieszczenia po kolei wedle jej gustu. Basil tylko od czasu do czasu wepchnął się w jej planowanie ze swoimi pomysłami, które zwykle jej pasowały, więc wplatała je do wnętrz. — Chętnie przyjmę sugestie odnośnie spektakli, które warto obejrzeć. Być może będą one dobrą wymówką, żeby jednak częściej zwolnić i zrobić sobie przerwy od natłoku spraw. Czasami człowiek zapomina, że jednak odpoczynek też jest ważny. — Zaśmiała się cicho, posyłając przy tym uśmiech. Była ciekawa, które spektakle poleci Jonathan. Była ciekawa znajomego brata, ale jednocześnie trzymała dystans, nie wiedząc zbytnio, czym kierował się mężczyzna, zagadując do niej. Z jednej strony, Anthony mógł nie mówić na jej temat nic. Z drugiej, mógł nagadać samych głupot.

— Każde miejsce na świecie ma swoje lepsze i gorsze strony. Mam jednak nadzieję, że nie będzie potrzeby poznawać zbyt szybko tej gorszej strony Londynu. — Stwierdziła spokojnie, dobrze wiedząc, że gdziekolwiek by się nie przeprowadziła, sytuacja byłaby zapewne podobna. W Londynie przynajmniej była daleko od Kairu na tyle, by ojciec miał mniejszy wpływ na jej życie, już samo to było dla niej sporym plusem dla tego miasta.

— Ma Pan może ochotę na herbatę, Panie Selwyn? — Zapytała uprzejmie, stwierdzając, że równie dobrze, rozmawiać mogą przy naparze, po który w końcu tutaj przyszła i zerkając w kierunku kasy przy barze. — Osobiście przyzwyczaiłam się do herbaty z czerwonokrzewu, jednak nie sądzę, żeby była tutaj dostępna. A Pan ma jakąś ulubioną herbatę, czy jednak jest Pan fanem innych trunków? — Pociągnęła neutralną rozmowę, schodząc na herbatę, o której wspomniała. Musiała znaleźć inną herbatę, która by jej odpowiadała i byłaby lepiej dostępna w Londynie, a równie dobrze mogłaby spróbować od tej, którą poleciałby Jonathan. I tak musiała spróbować ich co najmniej kilka, żeby wyrobić sobie zdanie i tak.