26.03.2025, 14:52 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.03.2025, 16:12 przez Anthony Shafiq.)
Wypełnione wiedzą głowy pochyliły się nad zagadką. Szyfr. Litery. Słowa. Melodia. Myśl. Kultura i to absolutnie nie starożytna.
– Cóż za niedorzeczność! – powiedział zdecydowanie głośniej niż zamierzał, kiedy pośród ich trójki doszli do "jakiś" wniosków bo były to zaiste niedorzeczne wnioski. – Zdecydowanie więc klątwa nie jest wcale jakkolwiek dawna, a całkiem współczesna! To co Pan mówi świadczy o jakimś nieśmiesznym, makabrycznym żarcie igrającym z ludźmi. Jeśli to melodia? Cóż wystarczy, aby przełamać klątwę? Wstać z łoża boleści, zaśpiewać, zatańczyć może? Jedną rzeczą jest znaleźć lekarstwo, drugą osobę, która tak jawnie kpi z badaczy. Moja... – skrzywił się nieznacznie, unikając spojrzenia Guinevery, która być może nie podzielała jego własnych prywatnych rodzinnych antypatii. – moja siostra miała onegdaj podobne doświadczenia. Konkurencyjna grupa archeologów była dość niewybredna w informowaniu jej i jej ludzi, że nie jest mile na jakiś terenach widziana. Klątwy były standardowym zakresem ich sabotaży, wygodne, bo działają na dystans, na tyle niegroźne, że niezbyt chętnie ścigane przez prawo, zwłaszcza jeśli sprawa ma międzynarodowy charakter, gdy dotyczy grupy przyjezdnych. – Westchnął przekładając karty w notesie, aby spisać pospiesznie kolejne kroki. – Zatem czy nie powinniśmy skontaktować się z jakąś grupą rekonstrukcjonistyczną, aby ustalić właściwą melodię i kroki? Co o tym myślisz? Może sama je znasz? Panie detektywie? – zwrócił się ciepło w stronę podpierającego parapet Erika – Mam zbrodnię, potrzebny jest więc specjalista w innych dziedzinach niż języki świata. – Uśmiechnął się doń ciepło, rad w sumie, że sprawa nie zamknęła się w tym miejscu, a jego towarzysz i dla siebie mógłby znaleźć jakaś rozrywkę inną niż topienie się za dnia od temperatur i topienie się nocą w słodkim uścisku. Drzemka zdawała się odpowiedzią najprostszą, najbardziej prymitywną, gdy tymczasem wyzwanie przyjemnie łaskotało umysł nieco zgnuśniały trwającą od tygodnia przyjemnością.
– Cóż za niedorzeczność! – powiedział zdecydowanie głośniej niż zamierzał, kiedy pośród ich trójki doszli do "jakiś" wniosków bo były to zaiste niedorzeczne wnioski. – Zdecydowanie więc klątwa nie jest wcale jakkolwiek dawna, a całkiem współczesna! To co Pan mówi świadczy o jakimś nieśmiesznym, makabrycznym żarcie igrającym z ludźmi. Jeśli to melodia? Cóż wystarczy, aby przełamać klątwę? Wstać z łoża boleści, zaśpiewać, zatańczyć może? Jedną rzeczą jest znaleźć lekarstwo, drugą osobę, która tak jawnie kpi z badaczy. Moja... – skrzywił się nieznacznie, unikając spojrzenia Guinevery, która być może nie podzielała jego własnych prywatnych rodzinnych antypatii. – moja siostra miała onegdaj podobne doświadczenia. Konkurencyjna grupa archeologów była dość niewybredna w informowaniu jej i jej ludzi, że nie jest mile na jakiś terenach widziana. Klątwy były standardowym zakresem ich sabotaży, wygodne, bo działają na dystans, na tyle niegroźne, że niezbyt chętnie ścigane przez prawo, zwłaszcza jeśli sprawa ma międzynarodowy charakter, gdy dotyczy grupy przyjezdnych. – Westchnął przekładając karty w notesie, aby spisać pospiesznie kolejne kroki. – Zatem czy nie powinniśmy skontaktować się z jakąś grupą rekonstrukcjonistyczną, aby ustalić właściwą melodię i kroki? Co o tym myślisz? Może sama je znasz? Panie detektywie? – zwrócił się ciepło w stronę podpierającego parapet Erika – Mam zbrodnię, potrzebny jest więc specjalista w innych dziedzinach niż języki świata. – Uśmiechnął się doń ciepło, rad w sumie, że sprawa nie zamknęła się w tym miejscu, a jego towarzysz i dla siebie mógłby znaleźć jakaś rozrywkę inną niż topienie się za dnia od temperatur i topienie się nocą w słodkim uścisku. Drzemka zdawała się odpowiedzią najprostszą, najbardziej prymitywną, gdy tymczasem wyzwanie przyjemnie łaskotało umysł nieco zgnuśniały trwającą od tygodnia przyjemnością.
Koniec sesji