27.03.2025, 08:22 ✶
Wszystko pływało, również głowa małej Key. Znaczy małej Nico. Bajka siadła i dobrze, nie chciała za bardzo wnikać w detale. Na pytanie o miejsce pochodzenia rzuciła:
– Edynburg – bo to miasto zapamiętała z książki. Było duże, tam na pewno było dużo ludzi i nikt się nie będzie czepiał. To, że nie mówiła jak ludzie urodzeni w Edynburgu to już kompletnie inna rzecz. Dla niej wszyscy ludzie na wyspach brytyjskich mówili po angielsku (oczywista sprawa) dialekty, gwary, akcenty, wpływy języków rodzimych umykały jej jeszcze. Kto wie jednak co przyniosą nadchodzące dni. Podróżowała wystarczająco dużo, żeby zauważyć, że każdy mówi trochę inaczej.
– O to nawet kiedyś próbowałam! Ale to też jest bardzo trudne, z powodu kół. Nie mogłam ogarnąć jak zrobić, żeby się toczyły i bardziej to przypominało karocę taką eee... dekoracyjną, a nie prawdziwą co może jechać mimo że materiał był dobry. Irytujące. I jeśli miałabym kogokolwiek zamieniać w człowieka to raczej kota. Zawsze mnie ciekawiło, czy wtedy pachniałby tak samo jak kot, czy jednak trochę jak człowiek, bo ludzie transmutowani w zwierzęta jednak trochę śmierdzą ludźmi. Przynajmniej tam skąd pochodzę. W Edynburgu. – Dodała tak na wszelki wypadek, pocieszając się, że dużo jest dziwaków i dużo będzie, może wpasuje się w tłum w ten sposób. Albo może powinna bardziej wczuć się w pochmurną Nico? Burczeć pod nosem "co Cię to obchodzi" albo "polej mi piwa kobieto i zawrzyj twarz"... eee.... będzie musiała pozbierać twarze i opowieści a Rejwach wydawał jej się DOSKONAŁYM miejscem do tego.
– Reszta szczurów to Nico? – zdziwiła się nie rozumiejąc zwrotu, przyjmując za oczywiste, że ktoś wpadł na to, jak wygodne jest to imię. Ale mogła je nazwać sama? To było... niezrozumiałe trochę. – Ten Moody mi się podoba, jest taki największy chyba. Jak je rozróżniacie w ogóle? Te pozostałe? Wydają się wszystkie takie same. – Przeciskając głowę przez szparę tak żeby zobaczyć resztę Nico czekających na zmianę imienia, wypatrzyła tego najbardziej płowego, który możliwe, że nie był jej przedstawiony inaczej. – O tamten. Miyale. Wygląda jak promyczek słońca, myślę, że się polubimy.
– Edynburg – bo to miasto zapamiętała z książki. Było duże, tam na pewno było dużo ludzi i nikt się nie będzie czepiał. To, że nie mówiła jak ludzie urodzeni w Edynburgu to już kompletnie inna rzecz. Dla niej wszyscy ludzie na wyspach brytyjskich mówili po angielsku (oczywista sprawa) dialekty, gwary, akcenty, wpływy języków rodzimych umykały jej jeszcze. Kto wie jednak co przyniosą nadchodzące dni. Podróżowała wystarczająco dużo, żeby zauważyć, że każdy mówi trochę inaczej.
– O to nawet kiedyś próbowałam! Ale to też jest bardzo trudne, z powodu kół. Nie mogłam ogarnąć jak zrobić, żeby się toczyły i bardziej to przypominało karocę taką eee... dekoracyjną, a nie prawdziwą co może jechać mimo że materiał był dobry. Irytujące. I jeśli miałabym kogokolwiek zamieniać w człowieka to raczej kota. Zawsze mnie ciekawiło, czy wtedy pachniałby tak samo jak kot, czy jednak trochę jak człowiek, bo ludzie transmutowani w zwierzęta jednak trochę śmierdzą ludźmi. Przynajmniej tam skąd pochodzę. W Edynburgu. – Dodała tak na wszelki wypadek, pocieszając się, że dużo jest dziwaków i dużo będzie, może wpasuje się w tłum w ten sposób. Albo może powinna bardziej wczuć się w pochmurną Nico? Burczeć pod nosem "co Cię to obchodzi" albo "polej mi piwa kobieto i zawrzyj twarz"... eee.... będzie musiała pozbierać twarze i opowieści a Rejwach wydawał jej się DOSKONAŁYM miejscem do tego.
– Reszta szczurów to Nico? – zdziwiła się nie rozumiejąc zwrotu, przyjmując za oczywiste, że ktoś wpadł na to, jak wygodne jest to imię. Ale mogła je nazwać sama? To było... niezrozumiałe trochę. – Ten Moody mi się podoba, jest taki największy chyba. Jak je rozróżniacie w ogóle? Te pozostałe? Wydają się wszystkie takie same. – Przeciskając głowę przez szparę tak żeby zobaczyć resztę Nico czekających na zmianę imienia, wypatrzyła tego najbardziej płowego, który możliwe, że nie był jej przedstawiony inaczej. – O tamten. Miyale. Wygląda jak promyczek słońca, myślę, że się polubimy.