Westchnął cicho. Było to coś, na co będą musieli zwrócić uwagę Charliemu czy Longbottomom, o ile sami jeszcze na to nie wpadli. Co raczej było wątpliwe, biorąc pod uwagę, że ponad połowa tej rodziny zdawała się pracować na rzecz Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. W każdym razie, co z tego, jeśli ukryją Rookwooda i wszystko przycichnie, jeśli po jakimś czasie w okolicy pojawi się kopia 1:1 Charlesa tylko ze zmienioną twarzą? Julien zdecydowanie będzie musiał zmienić swoje dotychczasowe przyzwyczajenia, jeśli ten plan miał się udać.
— To jest takie... dziwne — mruknął, jakby dalej starał się rozeznać w sytuacji, chociaż ta wbrew pozorom nie była jakoś wyjątkowo skomplikowana. O tego typu atakach nie było cicho w mediach czy na ulicy. Ludzie gadali o napadach, o atakach wycelowanych w ludzi, którzy nie zgadzali się z ideologią Śmierciożerców. Podniósł powoli wzrok na Heather. — Nie sądziłem, że to zajdzie tak daleko. Wiem, że w kraju nie jest teraz jakoś super bezpiecznie, ale i tak... Jeśli musieli kogoś zaatakować, myślałem, że prędzej uderzą w jakiegoś polityka lub idealistę z gazet.
Co im po takim Rookwoodzie?, pomyślał. Domyślał się, że poglądy chłopaka raczej nie były powodem dla radości jego rodziny, ale czy naprawdę na tle tych wszystkich przeciwników faszystowskich terrorystów, urósł do rangi poważnego przeciwnika? Nie mieściło mu się to w głowie. Chyba że wzięli go na cel, właśnie przez to, że nie był poważnym zagrożeniem. Może szukali kogoś, kto się im nie wywinie, przez co zapunktują w swoim gronie łatwym zwycięstwem? Cameron skrzywił się, czując, że zaczyna go boleć głowa od nadmiernego myślenia. Nie przywykł do tak dokładnego analizowania faktów; zdecydowanie częściej po prostu płynął z prądem.
— Taa, no racja — przytaknął niemrawo na słowa Heather odnośnie do ich braku reakcji podczas balu.
Wiedział, że wyrzucanie sobie nawzajem tego, że nic nie zrobili, na nic się teraz nie zda. Było już po wszystkim i nie mogli nic na to poradzić. Nie zmieniało to jednak faktu, że Cameron dalej czuł się winny, jakby podświadomie czuł, że gdyby się wtrącili, to faktycznie mogliby coś zmienić. Może gdyby trafili do tego mieszkania na czas, mógłby skorzystać z magii leczniczej, uratować którąś z ofiar. Lupin postanowił zjeść parę kęsów zamówionego dania.
— A co próbowałaś już wcześniej, go tam zamknąć? — spytał mimochodem z kwaśnym uśmiechem. Pokręcił głową nieco zirytowany tym, że każdy jego pomysł zdawał się lądować w przysłowiowym koszu. — Robię, co mogę, żeby coś wymyślić, Heather. A nie jest to jakieś super łatwe, gdy nasze info jest bliskie zeru. Może nie jestem dobry z matmy, ale to kurewsko mało informacji.
Co więcej mógł powiedzieć? Na ten moment byli w dużej mierze odseparowani od Charliego, brakowało im informacji, środki mieli jakie mieli, a pomysły wcale nie przychodziły tak łatwo, gdy trzeba było rozważać faktycznie wdrożenie ich w życie. Gdyby miał naprawić rękę albo nogę Rookwooda, to zdecydowanie miałby więcej rzeczy do zaproponowania, niż to jak go przekonać do unikania kłopotów. Wziął głęboki oddech, nabijając na widelec kilka frytek, aby po chwili wepchnąć je sobie do ust. Ugh, chyba nie powinni tu jednak przychodzić. Miał wrażenie, że każdy kolejny kęs ciąży mu na żołądku coraz bardziej.
— I co, odwiedza je na przemian, co roku? — spytał, odchodząc na moment od głównego tematu ich rozmowy. — Czy raczej obskakuje je wszystkie co roku w ciągu trzech miesięcy i co parę tygodni się przenosi z miejsca na miejsce?
Odsunął od siebie talerz, dochodząc do wniosku, że nie jest w stanie przełknąć już nic więcej. Zamiast tego sięgnął po wino, które zdawało się wchodzić mu o niebo łatwiej. Może następnym razem powinni się spotkać w jakiejś pijalni albo browarze? Jeśli chcieli się skryć wśród tłumu, to byłoby to równie dobre miejsce, jak elegancka restauracja.
— Jestem pewien, że razem by nam się udało. — Zmarszczył brwi, orientując się, że Ruda zaczęła się śmiać. Rozejrzał się na boki i nabił na widelec kawałek ryby, z niemałym trudem powstrzymując się od kopnięcia dziewczyny w kostki. — Skoro jesteś taka mądra, to wymyśl coś lepszego, cwaniaro.
Był niezmiernie ciekawy, co też się kryje pod czupryną przyjaciółki i czy w przeciwieństwie do niego wpadła na coś, co faktycznie mogłoby im pomóc w tej sytuacji. Sam nie był w stanie dodać o wiele więcej, a mimo wszystko nie był na tyle głupi, a by sugerować przeniesienie Charlesa do centrum Londynu, gdzie miałby mieszkać, chociażby nad apteką Lupinów. Jeśli ktoś faktycznie go szukał po ataku i miał ich dwójkę pod obserwacją, to byłoby to jak wystawienie chłopaka jego wrogom na srebrnej tacy.
— Chyba już nic więcej nie zjem — poinformował przepraszającym tonem Cameron. — Możemy zamówić jeszcze po jednym kieliszku, ale jedzenie... To nie był dobry pomysł. Chyba że będziemy się zbierać, to możemy już nic nie brać. Spacer dobrze mi zrobi.