28.03.2025, 22:36 ✶
Cerber, który jeszcze chwilę temu traktował ją jak swoją potencjalnie najlepszą przyjaciółkę, porzucił ją bez cienia lojalności. Błyskawicznie podbiegł do Electry (najpiękniejszej z Prewettów, bo nie było co do tego wątpliwości), która stała teraz w progu salonu, a Mona w duchu osuwała się coraz głębiej w otchłań własnej żenady. Spotkała ją dokładnie raz: na wieczorku singli, który zakończył się spektakularną katastrofą (mimo że podejrzewała, że nikt z niego nie wyszedł z niego zwycięsko), a w tym momencie rudowłosa siedziała w salonie Prewettów czekając na jej brata. Brata, którego kochała, potem nienawidziła, a finalnie prawie na niego wrzeszczała w jego własnym barze, podczas gdy dziewczyna była świadkiem tego upokorzenia. Czy mogło być gorzej? Ano jeszcze jak. Bo Electra była nie tylko siostrą Icarusa, ale także osobą, której Mona podczas tamtego wieczorku opisywała swój ideał mężczyzny. Na bogów. To brzmiało jak absurdalny sen. (Electra… Electra… Dlaczego pomyślała o koniach?) Naprawdę szkoda, że ten worek jednak nie mógł jej przywalić. To był inny poziom żenady, najgorsze możliwe zakończenie dnia, ale zanim Rowle zdążyła wymyślić jakąś błyskotliwą strategię ucieczki, Electra przywitała się pierwsza.
— Och. Tak, cześć. To on. Wieczór. Dobry — urwała, odchrząknęła i wyprostowała się. — W ramach wyjaśnienia: uderzyłam się w ścianę przez własną nieuwagę, nic nowego, a Ari… Um… Icarus… — Nie. Nie. To była droga donikąd. Co jeśli Electra pomyślałaby, że Mona próbowała uwieść jej brata i że siedziała tu, bo miała jakiś chytry plan jak w tych wszystkich romansach, gdzie bohaterka przypadkiem poznaje rodzinę ukochanego i wszystko idzie spektakularnie nie tak? Po prostu nie. I w tym właśnie momencie jak na zawołanie, Icarus wrócił do salonu i usiadł obok niej. Odruchowo sięgnęła po lód, aby nie zrobić czegoś idiotycznego, jak chociażby odwrócenie się i spojrzenie mu w oczy. Jak powiedzenie czegoś, czego nie powinna była.
— Skroń — odpowiedziała automatycznie i dotknęła miejsca, w którym najbardziej czuła jeszcze pulsowanie. — Dzięki, rycerzu. Przeżyję. Chyba. Trochę boli, ale naprawdę nie umieram — chociaż może jednak, bo był tutaj i był tak blisko, że serce waliło jej w piersi, a jednocześnie tak daleko, że nie była pewna, czy kiedykolwiek jeszcze mogłaby po niego sięgnąć przez to co wypaplała przed kamienicą.
— Och. Tak, cześć. To on. Wieczór. Dobry — urwała, odchrząknęła i wyprostowała się. — W ramach wyjaśnienia: uderzyłam się w ścianę przez własną nieuwagę, nic nowego, a Ari… Um… Icarus… — Nie. Nie. To była droga donikąd. Co jeśli Electra pomyślałaby, że Mona próbowała uwieść jej brata i że siedziała tu, bo miała jakiś chytry plan jak w tych wszystkich romansach, gdzie bohaterka przypadkiem poznaje rodzinę ukochanego i wszystko idzie spektakularnie nie tak? Po prostu nie. I w tym właśnie momencie jak na zawołanie, Icarus wrócił do salonu i usiadł obok niej. Odruchowo sięgnęła po lód, aby nie zrobić czegoś idiotycznego, jak chociażby odwrócenie się i spojrzenie mu w oczy. Jak powiedzenie czegoś, czego nie powinna była.
— Skroń — odpowiedziała automatycznie i dotknęła miejsca, w którym najbardziej czuła jeszcze pulsowanie. — Dzięki, rycerzu. Przeżyję. Chyba. Trochę boli, ale naprawdę nie umieram — chociaż może jednak, bo był tutaj i był tak blisko, że serce waliło jej w piersi, a jednocześnie tak daleko, że nie była pewna, czy kiedykolwiek jeszcze mogłaby po niego sięgnąć przez to co wypaplała przed kamienicą.