[01.09.1972 Electra & Keyleth] London Calling

– Tu jest Bank Gringotta, a tamten fikuśny budynek to perfumeria Potterów... – entuzjazm Nico udzielił się również i jej. Idąc ulicą, dziewczyna zamaszyście wskazywała wolną ręką na najbardziej ikoniczne lokacje.– Nie ma sprawy. Kiedy zaczynałam odkrywać niemagiczny Londyn, też czułam się zagubiona. Wtedy sama potrzebowałam przewodnika. – od tamtego momentu minął już ponad rok, a Electra zdążyła się w międzyczasie w pełni zaaklimatyzować. Dobrze jednak pamiętała uczucie zagubienia w nieznanym środowisku (bo lata nauki o mugolach nijak się miały do faktycznego przebywania pośród nich). – Cieszę się, że ci się tu podoba. Ogólnie mało co się u nas zmienia; tutejsi czarodzieje niechętnie patrzą na jakiekolwiek odstępstwa od normalności. – westchnęła. Prewettówna od urodzenia mieszkała na Horyzontalnej (z przerwą na pobyt w Hogwarcie) i przez całe jej życie ta ulica wyglądała w zasadzie tak samo. W przeciwieństwie do "drugiego" Londynu, który wydawał się cały czas zmieniać. Owszem, wśród mugoli również znajdowali się negatywnie nastawieni do zmian konserwatyści, ale było też o wiele więcej różnorodności.
– Masz na myśli jasnowidza? Sporo jest tu takich, ale po co... – nie udało jej się skończyć zdania, bo właśnie w tym momencie zauważyła obok siebie jakiś ruch. Akurat przechodzili obok zaułka znajdującego się blisko Nokturnu, więc Electra starała się mieć oczy szeroko otwarte. Co dziwniejsze, po chwili z tamtego miejsca dało się usłyszeć... pisk dziecka?
– Słyszałeś to? Może ktoś potrzebuje pomocy. – nie czekając na reakcję Nico, Prewettówna ruszyła w stronę ciemnego zaułka.