Decyzja została podjęta, może dość spontanicznie, jednak czuła, że postąpiła odpowiednio. Musiała się skupić na swoim bliźniaku, Theo ze swoimi zdolnościami miał większe szanse na to, aby sobie poradzić, to było oczywiste. Wydawało jej się, że kalkulowała we właściwy sposób, na pewno, nie mogła w to wątpić.
- Oczywiście wujku, przecież wiesz, że zawsze jestem ostrożna. - Na tle swojego rodzeństwa wypadała jako ta najgrzeczniejsza, najbardziej ułożona, co zresztą miało całkiem solidne podstawy. Rita nigdy nie lekceważyła niebezpieczeństwa, po prostu była rozważna z natury, no w większości sytuacji. Przytuliła się do swojego ojca chrzestnego. - Bądź ostrożny. - Powiedziała jeszcze cicho, bo martwiła się o to, że może stać mu się krzywda. Musieli się rozdzielić, niestety, ale czas był dość istotnym czynnikiem w tym wszystkim, dużo pewniej by się czuła, jakby znaleźli się w dwóch miejscach razem, bo dzięki temu byli silniejsi, jednak nie mogli tego zrobić.
Odwróciła się w stronę drzwi, gdy usłyszała, że te się otwierają i zobaczyła tam swoją matkę. Ulżyło jej, nie, żeby zakładała, że Charlotte dałaby sobie zrobić krzywdę, mimo wszystko jej widok nieco uspokoił pannę Kelly. Kolejna bezpieczna osoba z ich rodziny, oby tak dalej.
Posłała jej krótkie spojrzenie i uśmiech, naprawdę cieszyła się, że widzi ją całą i zdrową. Nie wchodziła matce jednak w pardę, bo widziała, że ta przybyła tu w jedynym i słusznym celu - mieli zebrać się razem, wszyscy, cała ich rodzina. To było najważniejsze, nie było teraz miejsca na ckliwe powitania. Starsza Kelly oczywiście była przygotowana na najróżniejsze sytuacje, widziała, że matka grzebie w torebce w poszukiwaniu jakichś skarbów, które mogły im się przydać.
- Oczywiście mamo, będę miała go na oku. - Powiedziała jeszcze, jakby faktycznie wiedziała, co mają robić. Cóż, czas najwyższy przyprowadzić tutaj Jessiego.