04.04.2025, 10:53 ✶
Powiedzieć, że wrzesień był dla Faye okropny, to jak powiedzieć nic. Prawdziwą, kwaśną wisienką na torcie okazał się ogromny pożar, który strawił nie tylko Londyn, ale również Dolinę Godryka. Jej mieszkanie pozostało nietknięte, lecz mieszkanie niżej... Faye nie chciała o tym myśleć. Nie chciała wracać wspomnieniami do poprzedniej nocy, gdy miała iść spać, a z łóżka wyrwał ją trzask ognia i krzyki. Nie mogła pozwolić sobie na rozpacz i żałobę, gdy nie wiedziała co się dzieje z Maddoxem. O brata martwiła się odrobinę mniej: był pracownikiem Ministerstwa, Niewymownym - czuła, że dał sobie radę, że rzucił się w wir walki (o, naiwna, gdyby tylko wiedziała po której był stronie...) i jest cały. Martwiła się jednak wciąż, bo Nicholas nie był dobrego zdrowia, ale niestety nie zdołała opanować sztuki bycia w dwóch miejscach naraz.
Wcześniej wysłała sowę do Woodiego, ale nie była pewna czy nawet ją dostał. Londyn śmierdział okropnie, do tego stopnia że jej czuły nos wykręcało od środka, zmuszając kobietę do wstrzymywania oddechu, gdy przemierzała ulice najpierw Horyzontalnej, a potem: Nokturnu. Nigdy nie lubiła tego miejsca, lecz wiedziała, że to właśnie tu znajduje się Rejwach, do którego planowała wejść z buta, rozedrzeć szaty i błagać na kolanach barmana, by zaprowadził ją tam, gdzie znajduje się Sfora. Musiała upewnić się, że Greyback jest bezpieczny i zrobi to przy pomocy wszelkich sposobów - nawet swoim kosztem.
Faye byłą pokryta czerwienią i czernią. Czerwienią: bo została zaatakowana przez nieznajomego osobnika, który po prostu oblał ją farbą. Czernią, bo sadza opadła na Londyn jak śmiertelny, brudny całun i pokryła wszystko, a ona nie zwracała uwagi na to, co i kogo po drodze dotyka. Jej twarz nosiła na sobie znamiona walki o życie pani Poppy i zmęczenia, ale również: dziwnie pewnej i ognistej determinacji. Czerwień mogłaby zostać pomylona z krwią, być może dlatego na samym początku nikt jej nie zaczepiał.
- Leviathan - drgnęła, zatrzymując szperającą dłoń w kieszeni cienkiego, brudnego od czerwieni i czerni płaszcza. Odetchnęła, słysząc znajomy głos, ale i również dlatego, że chociaż denerwował ją każdą swoją komórką ciała: również był bezpieczny. Zrezygnowała z szukania papierosów i odwróciła się, ukazując brudną twarz, sklejone czerwienią włosy i oczy, które błyszczały albo od łez rozpaczy, albo od intensywnego kaszlu. Co dla niego miała? Na pewno nie ostre słowa i złość, które zwykle prezentowała. Rozpostarła ramiona tylko po to, by objąć mężczyznę i obdarzyć go mocnym, nieco desperackim uściskiem. - Żyjesz.
Stwierdziła głupio, mamrocząc prosto w jego ubranie. Nie zważała nawet na to, że przecież byli na Nokturnie - w miejscu, w którym ludzie mieli zwykle lepkie rączki, a teraz... teraz byli po prostu zdesperowani.
!Nokturn