05.04.2025, 22:29 ✶
Skinął głową, a gdy Crouch wszedł do środka, zamknął za nim drzwi bezszelestnie. Następnie ruszył w głąb swojego mieszkania. — Tu nie obowiązują procedury, tylko potrzeby. A te bywają nieoczywiste. Proszę się nie krępować — odpowiedział spokojnie.
Wbrew wrażeniu mieszkanie nie przypominało nekropolii. Było przestronne, czyste i całkiem luksusowe. To ostatnie nie epatowało jakoś przesadnie, raczej czaiło się w tkaninach oraz stonowanych barwach. Zaprowadził go oddzielonego od reszty pokoju, który Odys lata temu przeznaczył na jeden cel. Pośrodku stała niska ława, a na niej karafka z wodą i dwie szklanki. Gestem zaoferował zieloną kanapę, która stała pod ścianą, a sam usiadł naprzeciw niego w fotelu obitym podobnym ciemnym welurem.
— Stres często przychodzi przebrany za coś innego. Bezsenność, rozdrażnienie, lęki, halucynacje. Światło, które migocze za długo. Twarze, które zdają się coś przypominać. Lub zapach ziemi w miejscu, gdzie nie powinno jej być — zamilkł na moment. Głos miał miękki. Nawet można by rzecz kojący jak na kogoś kto zanurzał paznokcie w mokrej glebie w momentach paniki, a wmawiał sobie, że znał granice ludzkiego rozkładu. Obserwował bez cienia oceny i rejestrował nie to co powiedział, ale to co przemilczał. Miękki nerw ukryty pod skórą. Puls. Pęknięcie. Fawley nie odwzajemnił gestu rozbawienia, przynajmniej nie od razu. Jeśli Robert Crouch rzeczywiście balansował na granicy, to Odys wyczułby to wkrótce. Śmiech był ostatnim bastionem obrony przed czymś co drapało od środka.
— Jeśli życzy sobie pan eliksiru, mogę przepisać eliksir. Ale to nie jest apteka. I nie jestem uzdrowicielem z Pokątnej. Pracuję z rzeczami, które trudno nazwać. I które nie znikają po wypiciu jednej fiolki — nie był uzdrowicielem, nie wydawał zwolnień. Pracował z tym, czego ludzie nie potrafili nazwać i tym co gniło za oczami, gdy gasły światła. Ale na razie jego klient nie musiał tego wiedzieć. — Więc zadam tylko jedno pytanie na początek, panie Crouch. Nie po to, aby osądzić oczywiście, ale żeby zrozumieć — pochylił się nieco do przodu. — Co takiego wydarzyło się ostatnio, że uznał pan, że to coś… Więcej niż zwykły stres?
Wbrew wrażeniu mieszkanie nie przypominało nekropolii. Było przestronne, czyste i całkiem luksusowe. To ostatnie nie epatowało jakoś przesadnie, raczej czaiło się w tkaninach oraz stonowanych barwach. Zaprowadził go oddzielonego od reszty pokoju, który Odys lata temu przeznaczył na jeden cel. Pośrodku stała niska ława, a na niej karafka z wodą i dwie szklanki. Gestem zaoferował zieloną kanapę, która stała pod ścianą, a sam usiadł naprzeciw niego w fotelu obitym podobnym ciemnym welurem.
— Stres często przychodzi przebrany za coś innego. Bezsenność, rozdrażnienie, lęki, halucynacje. Światło, które migocze za długo. Twarze, które zdają się coś przypominać. Lub zapach ziemi w miejscu, gdzie nie powinno jej być — zamilkł na moment. Głos miał miękki. Nawet można by rzecz kojący jak na kogoś kto zanurzał paznokcie w mokrej glebie w momentach paniki, a wmawiał sobie, że znał granice ludzkiego rozkładu. Obserwował bez cienia oceny i rejestrował nie to co powiedział, ale to co przemilczał. Miękki nerw ukryty pod skórą. Puls. Pęknięcie. Fawley nie odwzajemnił gestu rozbawienia, przynajmniej nie od razu. Jeśli Robert Crouch rzeczywiście balansował na granicy, to Odys wyczułby to wkrótce. Śmiech był ostatnim bastionem obrony przed czymś co drapało od środka.
— Jeśli życzy sobie pan eliksiru, mogę przepisać eliksir. Ale to nie jest apteka. I nie jestem uzdrowicielem z Pokątnej. Pracuję z rzeczami, które trudno nazwać. I które nie znikają po wypiciu jednej fiolki — nie był uzdrowicielem, nie wydawał zwolnień. Pracował z tym, czego ludzie nie potrafili nazwać i tym co gniło za oczami, gdy gasły światła. Ale na razie jego klient nie musiał tego wiedzieć. — Więc zadam tylko jedno pytanie na początek, panie Crouch. Nie po to, aby osądzić oczywiście, ale żeby zrozumieć — pochylił się nieco do przodu. — Co takiego wydarzyło się ostatnio, że uznał pan, że to coś… Więcej niż zwykły stres?