06.04.2025, 22:25 ✶
Zawahałem się. Geraldine jeszcze nie zdążyła odpowiedzieć na moje pytanie, ale... obejrzałem się przez ramię na tych podejrzanych typów. Przystanąłem. Wkurwiało mnie, że takie oblechy panoszą się po ulicach – szczególnie po naszej, zazwyczaj spokojnej, Alei Horyzontalnej. Tu mieszkali porządni ludzie. Starsze kobiety, rodziny z dziećmi, dzieciaki grające w palanta magicznego po szkole. A teraz takie ścierwo przechadzało się środkiem ulicy, jakby należało im się wszystko.
Może jednak powinienem coś zrobić? Może nie było teraz czasu na bohaterskie interwencje, ale... ich wizerunek? Ich twarze? To zawsze mogło się przydać. Oczywiście w pierwszej kolejności chciałem ich zgłosić do Ministerstwa Magii – jeszcze nie utraciłem wiary w instytucje. Ale gdyby to nie poskutkowało... halo, przecież byłem łowcą. Może nie ludzi, ale bestii jak najbardziej. A oni? Oni wyglądali jak bestie, tylko przebrane za czarodziejów.
– Chwila! Czekajcie! – rzuciłem krótko za siostrą i Roise'em, a może nawet złapałem Geraldine za łokieć, jeśli miałem szansę. Trzeba było działać błyskawicznie – zanim się zorientują, zanim odejdą, zanim my pomkniemy ratować dzieciaka.
– Ten jeden kutas ma luźno założoną chustę. Jedno drobne zaklęcie i zobaczymy jego mordę... Ja bym im nie popuścił. Teraz nie mamy czasu, nie mamy ludzi, żeby ich zmiażdżyć, ale możemy to zgłosić. Albo wrócić po nich później. Ja wrócę. – Skinąłem brodą w kierunku wspomnianej mendy. Odchrząknąłem, bo złapałem do płuc nieco dymu. Palił, ale to nie było najcięższe, co czułem.
Wściekłość buzowała mi pod skórą. Najchętniej skoczyłbym tam i rozszarpał im wszystkim gardła, ale... śmierć czegoś mnie nauczyła. Nie warto być w gorącej wodzie kąpanym. Trzeba działać z głową. I wiedzieć, co jest naprawdę ważne.
Dzieciak był ważniejszy.
Ale ta chwila? Ten jeden moment, to jedno spojrzenie – mogło zrobić kolosalną różnicę. Może w przyszłości uratować jakieś istnienia? Może wspomnianego dzieciaka?
Spojrzałem na nich oboje – błagalnie, jeśli trzeba było. Ręka sama zacisnęła się na różdżce, gotowa do działania. Może nie było w tym tylko wściekłości. Może była też jakaś chora nadzieja... że w końcu zrobię coś, co naprawdę ma sens. Że choć trochę odkupię to, co spieprzyłem jako krwiożerczy drań.
Że uciszę chociaż trochę sumienie, które nie odpuszczało nawet na chwilę.
Może jednak powinienem coś zrobić? Może nie było teraz czasu na bohaterskie interwencje, ale... ich wizerunek? Ich twarze? To zawsze mogło się przydać. Oczywiście w pierwszej kolejności chciałem ich zgłosić do Ministerstwa Magii – jeszcze nie utraciłem wiary w instytucje. Ale gdyby to nie poskutkowało... halo, przecież byłem łowcą. Może nie ludzi, ale bestii jak najbardziej. A oni? Oni wyglądali jak bestie, tylko przebrane za czarodziejów.
– Chwila! Czekajcie! – rzuciłem krótko za siostrą i Roise'em, a może nawet złapałem Geraldine za łokieć, jeśli miałem szansę. Trzeba było działać błyskawicznie – zanim się zorientują, zanim odejdą, zanim my pomkniemy ratować dzieciaka.
– Ten jeden kutas ma luźno założoną chustę. Jedno drobne zaklęcie i zobaczymy jego mordę... Ja bym im nie popuścił. Teraz nie mamy czasu, nie mamy ludzi, żeby ich zmiażdżyć, ale możemy to zgłosić. Albo wrócić po nich później. Ja wrócę. – Skinąłem brodą w kierunku wspomnianej mendy. Odchrząknąłem, bo złapałem do płuc nieco dymu. Palił, ale to nie było najcięższe, co czułem.
Wściekłość buzowała mi pod skórą. Najchętniej skoczyłbym tam i rozszarpał im wszystkim gardła, ale... śmierć czegoś mnie nauczyła. Nie warto być w gorącej wodzie kąpanym. Trzeba działać z głową. I wiedzieć, co jest naprawdę ważne.
Dzieciak był ważniejszy.
Ale ta chwila? Ten jeden moment, to jedno spojrzenie – mogło zrobić kolosalną różnicę. Może w przyszłości uratować jakieś istnienia? Może wspomnianego dzieciaka?
Spojrzałem na nich oboje – błagalnie, jeśli trzeba było. Ręka sama zacisnęła się na różdżce, gotowa do działania. Może nie było w tym tylko wściekłości. Może była też jakaś chora nadzieja... że w końcu zrobię coś, co naprawdę ma sens. Że choć trochę odkupię to, co spieprzyłem jako krwiożerczy drań.
Że uciszę chociaż trochę sumienie, które nie odpuszczało nawet na chwilę.