05.02.2023, 16:53 ✶
Oczywiście że był głupim i upartym dzieckiem – Eunice wręcz nie widziała innej możliwości. W końcu Puchar Domów był czymś niezwykle istotnym i doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że jeśli stracą mnóstwo, naprawdę mnóstwo punktów, to najzwyczajniej w świecie nie będą mieć życia. Bo przecież inni członkowie Slytherinu przecież nie odpuszczą i miała poważne wątpliwości, czy nazwisko oraz pełniona funkcja stanowiłyby jakąkolwiek ochronę przed docinkami.
Cóż, nie byłaby sobą, gdyby nie patrzyła głównie na swój czubek nosa, nawet jeśli sprawiała czasem (a raczej częściej niż tylko „czasem”) wrażenie, że jest zgoła inaczej.
- Weź się nie drzyj! – odwarknęła, choć równie dobrze mogła już wrzasnąć na cały głos – i tak Edgar raczej nie dość, że pobudził wszystkie obrazy (jak zakładała), to z pewnością musiał również zwrócić uwagę dyżurujących nauczycieli. Jakoś wątpiła, by porządku pilnował profesor Binns, choć w teorii jemu akurat sen nie był potrzebny. Od dawna nie.
I gdyby spojrzenie mogło zabijać, to ten cholerny dzieciak chyba już tak z kilka razy padłby trupem dokładnie tam, gdzie stał. Nie dość, że już miała problem, który wymusił poszukiwanie go, to jeszcze cholernik jeden tych problemów stwarzał więcej i więcej, które zdawały się teraz gromadzić, przeobrażać w gradowo-burzową chmurę i… zostawało tylko czekać, aż rozpęta się najprawdziwsze pandemonium.
Na domiar złego jeszcze ją zaskoczył.
O ile z magią sobie radziła – choć moc miała raczej przeciętną, niestety, to w bezpośrednim starciu już tak dobrze sobie nie radziła.
- Ty mi czegoś zabraniasz? – syknęła, ze wszystkich sił usiłując nie dać za wygraną. Bolący tyłek i całą resztę zapewne miała poczuć dopiero wtedy, gdy cała adrenalina opadnie; póki co – liczyło się tylko to. Zwyciężenie dzieciaka, doprowadzenie go do porządku (i to nie w sensie wizualnym) oraz zaciągnięcie do Domu. A potem postaranie się, żeby nie zapomniał, iż Malfoyównie niczego zabronić nie mógł. Zwłaszcza jeśli przy okazji była prefektem.
Odgłos kroków skutecznie odwrócił uwagę od szamotaniny i, zdaje się, wprowadził chwilowy rozejm, skoro oboje póki co zaprzestali prób zyskania przewagi. Nadchodziły kłopoty i to bardzo, bardzo szybko. Nie zastanawiała się wiele, zresztą i nie mieli za wielkiego wyboru.
- Za mną – syknęła, zrywając się z podłogi. Jeśli musiała – szarpnęła dzieciaka za rękę, żeby zaciągnąć go w stronę upatrzonych drzwi. Tych samych, o które oparła się plecami już po ich zamknięciu, starając się oddychać jak najciszej.
Szkoda, że jednocześnie miała wrażenie, iż zdradzało ją własne serce, mocno tłukące się w piersi.
Cóż, nie byłaby sobą, gdyby nie patrzyła głównie na swój czubek nosa, nawet jeśli sprawiała czasem (a raczej częściej niż tylko „czasem”) wrażenie, że jest zgoła inaczej.
- Weź się nie drzyj! – odwarknęła, choć równie dobrze mogła już wrzasnąć na cały głos – i tak Edgar raczej nie dość, że pobudził wszystkie obrazy (jak zakładała), to z pewnością musiał również zwrócić uwagę dyżurujących nauczycieli. Jakoś wątpiła, by porządku pilnował profesor Binns, choć w teorii jemu akurat sen nie był potrzebny. Od dawna nie.
I gdyby spojrzenie mogło zabijać, to ten cholerny dzieciak chyba już tak z kilka razy padłby trupem dokładnie tam, gdzie stał. Nie dość, że już miała problem, który wymusił poszukiwanie go, to jeszcze cholernik jeden tych problemów stwarzał więcej i więcej, które zdawały się teraz gromadzić, przeobrażać w gradowo-burzową chmurę i… zostawało tylko czekać, aż rozpęta się najprawdziwsze pandemonium.
Na domiar złego jeszcze ją zaskoczył.
O ile z magią sobie radziła – choć moc miała raczej przeciętną, niestety, to w bezpośrednim starciu już tak dobrze sobie nie radziła.
- Ty mi czegoś zabraniasz? – syknęła, ze wszystkich sił usiłując nie dać za wygraną. Bolący tyłek i całą resztę zapewne miała poczuć dopiero wtedy, gdy cała adrenalina opadnie; póki co – liczyło się tylko to. Zwyciężenie dzieciaka, doprowadzenie go do porządku (i to nie w sensie wizualnym) oraz zaciągnięcie do Domu. A potem postaranie się, żeby nie zapomniał, iż Malfoyównie niczego zabronić nie mógł. Zwłaszcza jeśli przy okazji była prefektem.
Odgłos kroków skutecznie odwrócił uwagę od szamotaniny i, zdaje się, wprowadził chwilowy rozejm, skoro oboje póki co zaprzestali prób zyskania przewagi. Nadchodziły kłopoty i to bardzo, bardzo szybko. Nie zastanawiała się wiele, zresztą i nie mieli za wielkiego wyboru.
- Za mną – syknęła, zrywając się z podłogi. Jeśli musiała – szarpnęła dzieciaka za rękę, żeby zaciągnąć go w stronę upatrzonych drzwi. Tych samych, o które oparła się plecami już po ich zamknięciu, starając się oddychać jak najciszej.
Szkoda, że jednocześnie miała wrażenie, iż zdradzało ją własne serce, mocno tłukące się w piersi.
394/1135