[ 03.05.1972 ] – Avelina & Cody | Kogo można spotkać w ciemnych uliczkach?

Zapisał w pamięci, że jest alchemiczką. Wcześniej coś już o tym wspominała ale chyba niedostatecznie słuchał. Uważał eliksiry za dosyć nudne ale tego nie musiała wiedzieć. Mógł udawać, że to bardzo interesujące… bo zaczynał zastanawiać się na ile będzie możliwe urozmaicić tę noc skoro zgadzała się z nim jeszcze poszlajać. Ta dziewczyna musiała mieć braki w instynkcie samozachowawczym. Stała blisko wampira, mówiła, że mu ufa, szła tam gdzie on chciał nie znając trasy… resztki krwi w ciele zawrzały, niosąc w sobie echo tych fizycznych emocji, które kiedyś go intensywnie obejmowały. Potrzebował krwi żeby poczuć reakcje swojego ciała jeszcze wyraźniej. Im więcej jej w sobie ma tym bardziej przypominał człowieka, tym więcej czuł tuż pod skórą. Chciał więcej aby czuć więcej. O dziwo, zamilkł. Ten gaduła, który lubił mówić od rzeczy, pleść głupoty, rozrzedzać plotki… słuchał jej i patrzył na dziewczynę, która w jego oczach mogłaby być jego pierwszą ofiarą. Wbrew temu nie czuł względem niej chęci agresji i nie chciał jej krzywdzić. Ona mówiła a jego usta robiły się lekko sine z głodu. Słowa które padały przywoływały w nim wampira. Dawała mu zaufanie choć nie powinna bo on sam sobie jeszcze nie ufał. Kątem oka zobaczył swoją dłoń, unoszącą się powoli blisko jej zziębniętego twarzy. Oparł chłodne palce na jej policzku, patrząc na nią z coraz większym głodem. Na moment przestał oddychać wszak do milczenia nie potrzebował tlenu. Trzymał resztki w płucach aby w razie czego móc coś powiedzieć. Drugą rękę oparł na jej ramieniu i powtarzał sobie, że to nie po to aby wepchnąć ją w ten zaułek i ugryźć. Nie, to nie ten plan. Nie pomyślał o tym ani razu; nieustannie to sobie wmawiał. Pieczenie w gardle narosło.
- Gdybyś wiedziała co teraz czuję...- zużył tlen, a skóra na jego policzkach robiła się coraz cieńsza, aż było można pod nią policzyć kilka pomniejszych siatek żył. Pochylał się w tym czasie do jej twarzy bo widział, że na jej spierzchnięte ustach jest cieniutki naskórek oddzielający go od mikrożyłek pełnych kropli krwi.
- Chodźmy zatem do zaułka. Co może się stać?- uśmiechnął się blisko jej twarzy, przesuwając dłoń z jej polika blisko łokcia. Zrobił krok przed siebie, skłaniając ją aby postawiła krok w tył. Kolejny raz. Następny. Uśmiechnął się do niej bladymi ustami, nie odrywał oczu od jej ciemnych tęczówek. Próbował ignorować pieczenie w gardle i jakoś mi się udawało choć już na wpół świadomie ciągnął dziewczynę w zaułek, nie mając pewności czy stamtąd wyjdą w takiej samej zgodzie jak teraz. Wpatrywał się w nią, chcąc by i ona wpatrywała się w niego. Wiedział, że już jej nie wypuści stąd tak łatwo. Był przekonany, że nawet gdyby stąd odeszła to by ją śledził. Chciał jej… ale nie był pewien na ile to wybudzone potrzeby fizyczne a na ile pragnienie jej krwi.
- Cały czas mi ufasz?- zapytał całkiem pogodnym tonem kiedy przeprowadził ją za pierwszą linię cieni, coraz bliżej ściany czyjejś kamienicy. Przesunął dłoń na jej nadgarstek i gdzieś wewnątrz siebie wołał aby uciekała. Wsunął dwa palce pod pożyczoną jej rękawiczkę, muskając chłodnymi opuszkami gorące wnętrze jej dłoni.