27.04.2025, 16:06 ✶
Powietrze było ciężkie i miał coraz większe wrażenie, że to nie z powodu dymu. Ciężkie było oddychanie, aż chwilami nie miał siły tego robić. Rzeczy i myśli przelatywały mu przez głowę, a on nie miał czasu nawet ich liczyć. Zbyt wiele naraz, zbyt były nachalne, Skoll powoli się odcinał, chwilami, patrzył na rzeczywistość jak na obrazki w książce, nieistniejące, nieważne, nieczujące. Tak było znacznie prościej, tak mógł je zbierać wszystkie i nie przejmować się ani jednym. Prawie równie bez echa mu umknęło, jak prychnął pod nosem na słowa brata. Prawie z uśmiechem. To byłby zjawiskowy koniec ich obu, fatalnie idiotyczny.
Aż w zasięgu wzroku pojawiła się ona. Jedna z niewielu osób, których istnienie miało moc sprawczą, które potrafiły przed wszystkimi innymi niemal równie ważnymi faktami. Na ten jeden moment wszystko znów stało się klarowne.
Zerknął na niego. Więc jednak miał rację. Mona. Przynajmniej ona nie szwendała się po Nokturnie. W świetle ostatnich pannic był nawet pod wrażeniem.
Zbliżył się, sunąc spojrzeniem po jej sylwetce, wciąż drobnej i uroczej jak dawniej. Można poczuć się staro przy takich jak ona, ale o tym nie myślał dłużej niż ułamek sekundy. Tak jak i wszystkich durnotach, które się z nią wiązały, wszak nieraz było tak, że gdzie jeden, tam i drugi wilk...
— Dobrze cię widzieć, młoda — rzucił, nie przejmując się rzucanym przez Hatiego pouczeniem, ani faktyczną różnicą czy nieróżnicą wieku. Co oni wszyscy tu robili, to było znacznie lepsze pytanie, bardzo filozoficzne.
A potem się odwrócił. Jego wzrok momentalnie napotkał nową garść wydarzeń, które nie wypełniały umysłu. Rozpychały się tam łokciami jak tłuszcza panikująca na ulicy, gdzie nie było już miejsca na więcej lokci.
Krzycząca kobieta nie była niczym nowym, od godziny co chwilę krzyczała tu jakaś kobieta, ale to, co teraz mieli przed sobą, to zwierzęcy lincz, pożeranie. Brud.
Spojrzał na Hatiego. Dobrze znał jego podejście, ale po minie widział również, że on też nie zna tej osoby. Mieli tu Monę, o którą trzeba było zadbać, aczkolwiek Skoll był gotów na każdą decyzję.
Każdą.
Ale decyzję podjął kto inny.
— ROWLE! — warknął za nią, kiedy drobna sylwetka pomknęła prosto w szarpaninę. Prosto w uzbrojonego śmiecia, którego znikomy ciężar dziewczyny nie wzruszył ani odrobinę.
Skoll pobiegł bez wahania, a każdy krok głośno odbijał się od bruku, brzmiał nie w uszach, a w samych kościach, nieubłaganie skracając drogę do celu. W biegu wyciągnął różdżkę, którą wycelował w typa z nożem.
— Ev... kurwa mać — podmienił szybko zaklęcie, kiedy Mona znalazła się już na linii strzału. Przyspieszył, by złapać ją i odciągnąć na bok, nim stanie się kolejnym łatwym celem.
Aktywność fizyczna III - czy zdołam przechwycić Małpiatkę?
Aż w zasięgu wzroku pojawiła się ona. Jedna z niewielu osób, których istnienie miało moc sprawczą, które potrafiły przed wszystkimi innymi niemal równie ważnymi faktami. Na ten jeden moment wszystko znów stało się klarowne.
Zerknął na niego. Więc jednak miał rację. Mona. Przynajmniej ona nie szwendała się po Nokturnie. W świetle ostatnich pannic był nawet pod wrażeniem.
Zbliżył się, sunąc spojrzeniem po jej sylwetce, wciąż drobnej i uroczej jak dawniej. Można poczuć się staro przy takich jak ona, ale o tym nie myślał dłużej niż ułamek sekundy. Tak jak i wszystkich durnotach, które się z nią wiązały, wszak nieraz było tak, że gdzie jeden, tam i drugi wilk...
— Dobrze cię widzieć, młoda — rzucił, nie przejmując się rzucanym przez Hatiego pouczeniem, ani faktyczną różnicą czy nieróżnicą wieku. Co oni wszyscy tu robili, to było znacznie lepsze pytanie, bardzo filozoficzne.
A potem się odwrócił. Jego wzrok momentalnie napotkał nową garść wydarzeń, które nie wypełniały umysłu. Rozpychały się tam łokciami jak tłuszcza panikująca na ulicy, gdzie nie było już miejsca na więcej lokci.
Krzycząca kobieta nie była niczym nowym, od godziny co chwilę krzyczała tu jakaś kobieta, ale to, co teraz mieli przed sobą, to zwierzęcy lincz, pożeranie. Brud.
Spojrzał na Hatiego. Dobrze znał jego podejście, ale po minie widział również, że on też nie zna tej osoby. Mieli tu Monę, o którą trzeba było zadbać, aczkolwiek Skoll był gotów na każdą decyzję.
Każdą.
Ale decyzję podjął kto inny.
— ROWLE! — warknął za nią, kiedy drobna sylwetka pomknęła prosto w szarpaninę. Prosto w uzbrojonego śmiecia, którego znikomy ciężar dziewczyny nie wzruszył ani odrobinę.
Skoll pobiegł bez wahania, a każdy krok głośno odbijał się od bruku, brzmiał nie w uszach, a w samych kościach, nieubłaganie skracając drogę do celu. W biegu wyciągnął różdżkę, którą wycelował w typa z nożem.
— Ev... kurwa mać — podmienił szybko zaklęcie, kiedy Mona znalazła się już na linii strzału. Przyspieszył, by złapać ją i odciągnąć na bok, nim stanie się kolejnym łatwym celem.
Aktywność fizyczna III - czy zdołam przechwycić Małpiatkę?
Rzut Z 1d100 - 41
Slaby sukces...
Slaby sukces...