02.05.2025, 15:44 ✶
Hannibal poddał się wszystkim tym zabiegom, trochę spokojniejszy. Kobieta mówiła, że jest uzdrowicielem - to dobrze, to znaczyło, że może coś poradzi na poparzenia. Czepiał się świadomości bez większego przekonania, przypływający falami szum w uszach obiecywał unieść go w bezbolesny niebyt i Hannibal był coraz bardziej skłonny mu ulec… dopóki nie padło pytanie o imię.
Otworzył oczy, nagle jakoś bardziej przytomny i nieco urażony. Był raczej przyzwyczajony do tego, że ludzie przynajmniej go kojarzyli! Jak to, jak się nazywa?
- Hanni… Hannibal Selwyn… Aahhh!- spróbował się poruszyć, odruchowo przyjąć nonszalancką pozę, ale efekt został zepsuty paskudnym bólem przeszywającym poparzone ciało. Selwyn jęknął i oklapł. Różdżką, dotąd ledwo trzymana w bezsilnej dłoni, wysunęła się spomiędzy palców i sturlała na chodnik.
Trochę otrzeźwiony, a trochę osłabiony, postanowił nie myśleć póki co o swojej urażonej godności. Zamiast tego skupił się na obserwacji nieznajomej. Trochę starsza od niego, o nieco egzotycznej urodzie i niezwykłych, kocich oczach. Animag? Metamorfomag? Ładna, mimo, że ubrudzona pyłem, który cały czas wirował w powietrzu.
Drgnął wyraźnie, kiedy otworzyła skrzynkę i z niepokojem, spojrzał w stronę magimedycznych utensyliów. "Proszę proszę tylko nie to, nie-" zdążył pomyśleć, czując rodzącą się panikę, ale uzdrowicielka na szczęście wybrała tylko jakiś słoiczek i zaczęła nakładać maść na jego klatkę piersiową. Selwyn westchnął z ulgą spowodowaną w równej mierze lekarstwem chłodzącym obolałe miejsca, jak i tym, że jak dotąd nie dostrzegł w skrzynce swojej wybawicielki żadnych ostrych narzędzi.
- Jestem, jestem - dopiero teraz zaryzykował spojrzenie w dół, na swoje ciało. Lewa strona wyglądała paskudnie, czerwona skóra groteskowo ponapinana i błyszcząca, oparzenia od ognia siegajace od obojczyka do dolnych żeber. Przedramię oberwało mniej, właściwie dopiero teraz się zorientował, że jest zaczerwienione, podejrzanie ciepłe i lekko piekące. Skrzywił się z niesmakiem, myśląc o tym, jak to się zagoi, a potem uświadomił sobie, że niewiele brakowało, a mógłby dostać tym zaklęciem w twarz i ta myśl sprawiła, że jego wnętrzności zacisnęły się nieprzyjemnie.
- A ty? - zapytał wciąż jeszcze słabym głosem, spod półprzymkniętych powiek patrząc na kobietę - Jak się nazywasz?
Widmo omdlenia wydawało się zażegnane, choć nadal miał wrażenie, że trochę plącze mu się język. Mimo to był zdecydowany zająć myśli czymś innym, niż wyobrażanie sobie własnego poparzonego wizerunku. Spróbował się uśmiechnąć.
- Masz jakieś pojęcie, co tu się wyprawia, czy tak po prostu chodzisz sobie z apteczka po ulicy i ratujesz ofiary… - szalonych pojedynkowiczów, chciał dokończyć, ale jakoś zabrakło mu oddechu.
Odgrywam: Rozpoznawalność V, Drobny lęk (igły i zastrzyki)
Otworzył oczy, nagle jakoś bardziej przytomny i nieco urażony. Był raczej przyzwyczajony do tego, że ludzie przynajmniej go kojarzyli! Jak to, jak się nazywa?
- Hanni… Hannibal Selwyn… Aahhh!- spróbował się poruszyć, odruchowo przyjąć nonszalancką pozę, ale efekt został zepsuty paskudnym bólem przeszywającym poparzone ciało. Selwyn jęknął i oklapł. Różdżką, dotąd ledwo trzymana w bezsilnej dłoni, wysunęła się spomiędzy palców i sturlała na chodnik.
Trochę otrzeźwiony, a trochę osłabiony, postanowił nie myśleć póki co o swojej urażonej godności. Zamiast tego skupił się na obserwacji nieznajomej. Trochę starsza od niego, o nieco egzotycznej urodzie i niezwykłych, kocich oczach. Animag? Metamorfomag? Ładna, mimo, że ubrudzona pyłem, który cały czas wirował w powietrzu.
Drgnął wyraźnie, kiedy otworzyła skrzynkę i z niepokojem, spojrzał w stronę magimedycznych utensyliów. "Proszę proszę tylko nie to, nie-" zdążył pomyśleć, czując rodzącą się panikę, ale uzdrowicielka na szczęście wybrała tylko jakiś słoiczek i zaczęła nakładać maść na jego klatkę piersiową. Selwyn westchnął z ulgą spowodowaną w równej mierze lekarstwem chłodzącym obolałe miejsca, jak i tym, że jak dotąd nie dostrzegł w skrzynce swojej wybawicielki żadnych ostrych narzędzi.
- Jestem, jestem - dopiero teraz zaryzykował spojrzenie w dół, na swoje ciało. Lewa strona wyglądała paskudnie, czerwona skóra groteskowo ponapinana i błyszcząca, oparzenia od ognia siegajace od obojczyka do dolnych żeber. Przedramię oberwało mniej, właściwie dopiero teraz się zorientował, że jest zaczerwienione, podejrzanie ciepłe i lekko piekące. Skrzywił się z niesmakiem, myśląc o tym, jak to się zagoi, a potem uświadomił sobie, że niewiele brakowało, a mógłby dostać tym zaklęciem w twarz i ta myśl sprawiła, że jego wnętrzności zacisnęły się nieprzyjemnie.
- A ty? - zapytał wciąż jeszcze słabym głosem, spod półprzymkniętych powiek patrząc na kobietę - Jak się nazywasz?
Widmo omdlenia wydawało się zażegnane, choć nadal miał wrażenie, że trochę plącze mu się język. Mimo to był zdecydowany zająć myśli czymś innym, niż wyobrażanie sobie własnego poparzonego wizerunku. Spróbował się uśmiechnąć.
- Masz jakieś pojęcie, co tu się wyprawia, czy tak po prostu chodzisz sobie z apteczka po ulicy i ratujesz ofiary… - szalonych pojedynkowiczów, chciał dokończyć, ale jakoś zabrakło mu oddechu.
Odgrywam: Rozpoznawalność V, Drobny lęk (igły i zastrzyki)