[02.04.1972] Mieszkanie Blacków

Naprawdę chciał być po jej stronie. Chciał wysłuchać, co ma mu do powiedzenia. Chciał z nią porozmawiać, zapewnić, że więcej nie stanie się jej krzywda, że będzie przy niej bez względu na wszystko. Że będzie jej schronieniem i tarczą, że wyrzekłby się dla niej całego świata. Przecież dla niej postawił się rodzicom, przed którymi drżał nawet jako dorosły mężczyzna.
A Eunice? Zachowywała się w taki sposób, jakby wszystko od początku było jego winą. Starał się przecież dla niej, starał ze wszystkich sił, żeby jej dogodzić, a jednocześnie nie zawieść matki - była wszak starszą schorowaną kobietą, która potrzebowała opieki swego najmłodszego syna. Był rozdarty pomiędzy obcą dziewczyną, której chciał uchylić nieba, a rodziną, która stanowiła wszak nadrzędną wartość w życiu Blacków (pod warunkiem, że spełniali narzucane im przez nestorów wymagania). Zaryzykował dla niej i w zamian wymierzyła mu mentalny policzek. Dotychczas patrzył na nią z czułością, lecz od tamtej chwili zaczął czuć względem niej tylko zniechęcenie, kiedy w tak nieudolny sposób próbowała udawać Elliotta. Różnica pomiędzy nią, a jej bratem polegała jednak na tym, że on rzeczywiście był silną, dominującą osobowością, która umiała zachować spokój i rozmawiać z Perseusem nawet w chwili wzburzenia. Eunice natomiast była na wskroś przesiąknięta agresją, zaś męża traktowała jak przedmiot, na który mogłaby przenieść swój konflikt z teściową.
Odsunął się, gwałtownie, zupełnie tak, jakby szorstkość jej zachowania zadawała mu fizyczny ból. Nie chciał jej więcej dotykać, nie chciał z nią sypiać, nie chciał mieć z nią nic wspólnego.
Owszem, bywał ekscentryczny, miewał problemy ze skupieniem uwagi, gubił czasem takt, mówił za dużo lub nie odzywał się wtedy, gdy było to wskazane. Kiedy jednak działo się źle - tak, jak teraz - potrafił wziąć się w garść i postąpić jak należy. Miał dość tej sytuacji i traktowania go w taki sposób, jakby to on do niej doprowadził. Kolejny raz w ciągu ostatnich siedmiu lat pożałował wyjazdu do Paryża i wszystkich jego konsekwencji. 
— Elliott? — grymas zdziwienia wpełzł na jego lico. Obiecał, że nie wyda przyjaciela i za wszelką cenę zamierzał dotrzymać słowa; zbyt wiele rzucił ich na wiatr w przeszłości, by kolejny raz nadszarpywać jego kruche zaufanie, które od blisko dwóch lat próbował odzyskać. — Dlaczego, u licha, miałby mi to powiedzieć? Byłem u matki i ją przycisnąłem, ale... Och, czy ty rozmawiasz o naszych problemach z innymi ludźmi?
Jakby nie patrzeć, powinna była przyjść do niego w pierwszej kolejności - interwencja Malfoyów mogła wprowadzić jedynie więcej zamieszania, niż było to konieczne.
— Traktuję cię odpowiednio do twojego zachowania. Jesteś rozpieszczona, Eunice. Rozpieszczona, wyniosła i nieprzyjemna. Nie chcę rozmawiać z kimś, kto najpierw nie raczy na mnie spojrzeć, a potem rozkazuje mi we własnym domu, zupełnie tak, jakbym był dzieciakiem na dywaniku u dyrektora. Odkąd tylko przyjęłaś moje oświadczyny skaczę wokół ciebie i spełniam każdą twoją zachciankę. Skończ robić ze mnie antagonistę. — odparł wreszcie — Jeśli chcesz być jak Elliott, naucz się najpierw przynajmniej udawać, że panujesz nad sytuacją i masz jakiś szacunek do swojego rozmówcy. W tym momencie przypominasz tupiącą nóżką nastolatkę.