15.05.2025, 01:07 ✶
Lana nie zastanawiała się nad tym, jak szalenie musi brzmieć prośba o wejście do płonącego budynku. Nie pomyślała też o tym, że nieznajoma mogła mieć teraz ważniejsze rzeczy na głowie, niż pomaganie obcym ludziom. Dolohovówna miała jednak niesamowite szczęście, bo trafiła na Millie Moody – czyli właśnie tę osobę, która dla ratowania innych rzuciłaby się w ogień.
W normalnych warunkach, Lana pewnie dostałaby ataku paniki, czując dotyk obcej osoby. Teraz jednak dłoń Millie nie wywołała u niej żadnej negatywnej reakcji. Być może dziewczyna weszła w tryb, w którym nie liczyło się nic poza ratowaniem matki. A może pewność siebie i zdecydowanie drugiej kobiety podziałało również na Dolohovównę. W tym momencie nie było czasu, by to głębiej przeanalizować.
Przekroczyły razem próg i weszły na klatkę schodową – choć wnętrze było już tak zadymione, że ktoś, kto nie znał rozkładu klatki, nie miałby pojęcia, w którą stronę się kierować. Lana jednak spędziła pół życia w tej kamienicy i mogłaby się po niej poruszać nawet z zamkniętymi oczami. Dlatego teraz pociągnęła Millie we własciwym kierunku, wolną ręką zakrywając nos przed dymem.
Schody prowadzące na pierwsze piętro wykonane były z marmuru, więc wciąż stały stabilnie. Niestety, nie można było mieć tej pewności co do reszty budynku; tak intensywny pożar stwarzał przecież ryzyko zawalenia się całej konstrukcji. Żadna z czarownic nie zdawała się jednak przejmować tym, że w każdej chwili może runąć na nie kilka pięter; parły do przodu, pomimo dymu wdzierającego się do oczu i płuc.
Im bardziej zbliżały się do pierwszego piętra, tym mocniej dało się odczuć żar. Lana odnosiła wrażenie, że zaraz się rozpłynie, ale nie mogła zawrócić. Nie teraz, kiedy była już tak blisko. W końcu stanęła w miejscu, w którym wcześniej znajdowały się drzwi do mieszkania. Teraz jednak pośród dymu dało się dostrzec wyłącznie zarys prostokątnego otworu. Ogień doszczętnie strawił drewno i prawdopodobnie dalej palił się wewnątrz mieszkania. Rozsądna osoba (a tak zawsze starała się zachowywać Lana – rozsądnie) na ten widok porzuciłaby próbę ratunkową, skupiając się na ocaleniu własnego życia. Ale najwyraźniej zarówno logiczne myślenie jak instynkt samozachowawczy przestawały działać, wobec wizji śmierci rodzica.
– To tutaj. – zwróciła się do w stronę Millie. – Drzwi do jej pokoju są po le... – nagle zaniosła się kaszlem tak mocnym, że aż musiała chwycić się ramienia drugiej kobiety by nie stracić równowagi. Przebywanie w tak zadymionym pomieszczeniu musiało w końcu dać się we znaki i Lana odczuwała to całym swoim ciałem. Zaczynało jej brakować sił, ale paradoksalnie właśnie to ją motywowało. Wiedziała, że musi działać teraz. – I-idę. – ruszyła prosto do wejścia. Prosto w ogień.
W normalnych warunkach, Lana pewnie dostałaby ataku paniki, czując dotyk obcej osoby. Teraz jednak dłoń Millie nie wywołała u niej żadnej negatywnej reakcji. Być może dziewczyna weszła w tryb, w którym nie liczyło się nic poza ratowaniem matki. A może pewność siebie i zdecydowanie drugiej kobiety podziałało również na Dolohovównę. W tym momencie nie było czasu, by to głębiej przeanalizować.
Przekroczyły razem próg i weszły na klatkę schodową – choć wnętrze było już tak zadymione, że ktoś, kto nie znał rozkładu klatki, nie miałby pojęcia, w którą stronę się kierować. Lana jednak spędziła pół życia w tej kamienicy i mogłaby się po niej poruszać nawet z zamkniętymi oczami. Dlatego teraz pociągnęła Millie we własciwym kierunku, wolną ręką zakrywając nos przed dymem.
Schody prowadzące na pierwsze piętro wykonane były z marmuru, więc wciąż stały stabilnie. Niestety, nie można było mieć tej pewności co do reszty budynku; tak intensywny pożar stwarzał przecież ryzyko zawalenia się całej konstrukcji. Żadna z czarownic nie zdawała się jednak przejmować tym, że w każdej chwili może runąć na nie kilka pięter; parły do przodu, pomimo dymu wdzierającego się do oczu i płuc.
Im bardziej zbliżały się do pierwszego piętra, tym mocniej dało się odczuć żar. Lana odnosiła wrażenie, że zaraz się rozpłynie, ale nie mogła zawrócić. Nie teraz, kiedy była już tak blisko. W końcu stanęła w miejscu, w którym wcześniej znajdowały się drzwi do mieszkania. Teraz jednak pośród dymu dało się dostrzec wyłącznie zarys prostokątnego otworu. Ogień doszczętnie strawił drewno i prawdopodobnie dalej palił się wewnątrz mieszkania. Rozsądna osoba (a tak zawsze starała się zachowywać Lana – rozsądnie) na ten widok porzuciłaby próbę ratunkową, skupiając się na ocaleniu własnego życia. Ale najwyraźniej zarówno logiczne myślenie jak instynkt samozachowawczy przestawały działać, wobec wizji śmierci rodzica.
– To tutaj. – zwróciła się do w stronę Millie. – Drzwi do jej pokoju są po le... – nagle zaniosła się kaszlem tak mocnym, że aż musiała chwycić się ramienia drugiej kobiety by nie stracić równowagi. Przebywanie w tak zadymionym pomieszczeniu musiało w końcu dać się we znaki i Lana odczuwała to całym swoim ciałem. Zaczynało jej brakować sił, ale paradoksalnie właśnie to ją motywowało. Wiedziała, że musi działać teraz. – I-idę. – ruszyła prosto do wejścia. Prosto w ogień.