15.05.2025, 15:43 ✶
Basilius uniósł wysoko do góry brwi, gdy Millie bardziej warknęła, niż zakomunikowała, że pójdzie poczekać na zewnątrz, ale Prewett zrzucił to na karb zmęczenia i zapewne też niepokoju o Thomasa. Albo ogólnie niepokoju o wszystkich, bo przecież było o co się martwić.
Znowu pomyślał o rodzeństwie. Icarus również dostał farbą. Niby nic takiego, ale co jeśli irytacja innych nie przestanie narastać i coś stanie się i jemu, lub Ellie?
Nie, na pewno nie. Nawet jesli wyglądało na to, że tej cholernej nocy jakaś grupa zmówiła się ze sobą, aby latać po ulicach podczas pożaru i oblewać czystokrwistych czerwoną farbą to na pewno nikt nie posunie się do niczego więcej. Jakkolwiek nie brzmiałoby to źle, jego rodzina przez status krwi (nawet jesli nie do końca prawdziwy) była względnie bezpieczną.
– Zaraz przyjdę – zapewnił tylko Millie i zabrał się do dalszej pracy, zapewniając każdemu to czego potrzebowali. Tu ktoś prosił o bandaż. Tu ktoś inny o coś na ból. Ktoś po prostu pilnie potrzebował się napić wody. Paradoksalnie, opatrywanie ran, które wywołał pożar i ataki, pomagały Basiliusowi zapomnieć o wszystkich problemach, które go otaczały. O niepokoju o rodzinę. Tym, że chociaż zobaczył się z Electrą i Icacrusem to nie miał pojęcia jak miała się jego matka, lub dalsza rodzina. Atreus, kiedy widział go ostatnio, rozczepił się i pewnie potem i tak na siebie nie uważał. A przyjaciele? Jak źle było z Thomasem? O czym dokładniej mówiła Millie? Nie chciaił też myśleć o tym co będzie dalej. Czerwonej farbie na własnych rękach, której za nic nie dawało się na razie zmyć.
Teraz po prostu wszedł w tryb zadaniowy. Uraz za urazem. Bandaż za bandażem. Kolejne oparzenie za kolejnym. Prosty cel. Przeszkoda, której potrafił i wiedział jak zaradzić w przeciwieństwie do tego wszystkiego co wciąż się działo na zewnątrz.
Na pewno pomagał też fakt, że tak naprawdę żadna z opatrywanych osób nie była szczególnie ranna i wszystkiemu dało się zaradzić bez większego problemu.
W pewnym momencie Olivia, która, za co jej był naprawdę wdzięczny, pomagała mu przy poszkodowanych oznajmiła, że musiała wyjść poszukać swojego chłopaka. Basilius skinął głową na znak, że doskonale rozumiał.
– Oczywiście. Ja już poradzę sobie sam... Uważacie na siebie.
Życie jednak było wredne. Nie minął przecież jeszcze nawet tydzień od kiedy przekazał Olivii dobre informacje na temat jej zdrowia, a teraz... No cóż. Teraz pewnie tę radość przysłoniły zdecydowanie inne emocje.
Miał tylko nadzieję, że czarownica odnajdzie swojego chłopaka i oboje będą bezpieczni.
Przez chwilę jeszcze, pewnie dłużej niż sam by chciał, mając w głowie, że przecież gdzieś tam czekał na jego pomoc poważnie ranny Thomas, wreszcie zakończył swoją pracę w tym miejscu.
– Nie pal. Nie dość ci dymu? – powiedział do Millie, gdy wreszcie wyszedł na zewnątrz. Zapewne lepiej byłoby wyrzucić z siebie jakieś inne słowa. Cokolwiek innego, ale... Ale chyba obecnie nie potrafił nic innego powiedzieć. – Olivia poszła kogoś szukać. Też możemy już iść. Jak źle jest z Thomasem?
Znowu pomyślał o rodzeństwie. Icarus również dostał farbą. Niby nic takiego, ale co jeśli irytacja innych nie przestanie narastać i coś stanie się i jemu, lub Ellie?
Nie, na pewno nie. Nawet jesli wyglądało na to, że tej cholernej nocy jakaś grupa zmówiła się ze sobą, aby latać po ulicach podczas pożaru i oblewać czystokrwistych czerwoną farbą to na pewno nikt nie posunie się do niczego więcej. Jakkolwiek nie brzmiałoby to źle, jego rodzina przez status krwi (nawet jesli nie do końca prawdziwy) była względnie bezpieczną.
– Zaraz przyjdę – zapewnił tylko Millie i zabrał się do dalszej pracy, zapewniając każdemu to czego potrzebowali. Tu ktoś prosił o bandaż. Tu ktoś inny o coś na ból. Ktoś po prostu pilnie potrzebował się napić wody. Paradoksalnie, opatrywanie ran, które wywołał pożar i ataki, pomagały Basiliusowi zapomnieć o wszystkich problemach, które go otaczały. O niepokoju o rodzinę. Tym, że chociaż zobaczył się z Electrą i Icacrusem to nie miał pojęcia jak miała się jego matka, lub dalsza rodzina. Atreus, kiedy widział go ostatnio, rozczepił się i pewnie potem i tak na siebie nie uważał. A przyjaciele? Jak źle było z Thomasem? O czym dokładniej mówiła Millie? Nie chciaił też myśleć o tym co będzie dalej. Czerwonej farbie na własnych rękach, której za nic nie dawało się na razie zmyć.
Teraz po prostu wszedł w tryb zadaniowy. Uraz za urazem. Bandaż za bandażem. Kolejne oparzenie za kolejnym. Prosty cel. Przeszkoda, której potrafił i wiedział jak zaradzić w przeciwieństwie do tego wszystkiego co wciąż się działo na zewnątrz.
Na pewno pomagał też fakt, że tak naprawdę żadna z opatrywanych osób nie była szczególnie ranna i wszystkiemu dało się zaradzić bez większego problemu.
W pewnym momencie Olivia, która, za co jej był naprawdę wdzięczny, pomagała mu przy poszkodowanych oznajmiła, że musiała wyjść poszukać swojego chłopaka. Basilius skinął głową na znak, że doskonale rozumiał.
– Oczywiście. Ja już poradzę sobie sam... Uważacie na siebie.
Życie jednak było wredne. Nie minął przecież jeszcze nawet tydzień od kiedy przekazał Olivii dobre informacje na temat jej zdrowia, a teraz... No cóż. Teraz pewnie tę radość przysłoniły zdecydowanie inne emocje.
Miał tylko nadzieję, że czarownica odnajdzie swojego chłopaka i oboje będą bezpieczni.
Przez chwilę jeszcze, pewnie dłużej niż sam by chciał, mając w głowie, że przecież gdzieś tam czekał na jego pomoc poważnie ranny Thomas, wreszcie zakończył swoją pracę w tym miejscu.
– Nie pal. Nie dość ci dymu? – powiedział do Millie, gdy wreszcie wyszedł na zewnątrz. Zapewne lepiej byłoby wyrzucić z siebie jakieś inne słowa. Cokolwiek innego, ale... Ale chyba obecnie nie potrafił nic innego powiedzieć. – Olivia poszła kogoś szukać. Też możemy już iść. Jak źle jest z Thomasem?