16.05.2025, 14:51 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.05.2025, 14:52 przez Anthony Shafiq.)
Na twarzy Anthony'ego obił się wyraz szoku, niedowierzania i bliżej nieokreślonego zapatrzenia się w przerażenie obmalowujące się na twarzy Jonathana, gdy ten zaborczo zacisnął dłonie na jego barkach.
Zupełnie jakby mu zależało.
Oczywiście, że mu zależało. Na tym polegał cały problem, że zależało im obojgu, ale każdy ciągnął uparcie i nieprzerwanie w swoją stronę...
Otworzył usta. Zamknął je. Jak ryba wyrzucona z wody, choć w jego przypadku sama myśl o tym, że byłby rybą napełniała go odrazą. Chciał coś powiedzieć i może nawet powinien coś powiedzieć. O ataku, o poczuciu winy, o odpowiedzialności, o tym, że ma krew na rękach i nie potrafiłby spojrzeć sobie w twarz, gdyby został w Ministerstwie. O strachu o Morpheusa. O strachu o Jonathana. O wszystkich koszmarach, o których chciał powiedzieć swojemu zastępcy, swojemu przyjacielowi wczoraj, w zaciszu francuskiej winnicy, o snach, które teraz popychały go do działania. Być może to był dobry moment, wystarczająco dramatyczny, oświetlony rozbuchanymi płomieniami postępującymi z budynku na budynek. Być może to byłby dobry moment, dobra scena dla dwójki idiotów, którzy potrafili mówić tak pięknie i dużo, a nie potrafili powiedzieć sobie kilku spraw prosto w twarz.
Jonathan odepchnął go i zaczął cedzić słowa oskarżenia.
Czy tak teraz będą wyglądać ich rozmowy?
Moment przeminął.
– M-i-n-i-s-t-e-r-s-t-w-o . Ministerstwo Jonathan. – zaczął bezwzględnie go przedrzeźniać, a jego usmarowana farbą twarz przybrała zobojętniałą maskę, choć wszystko w nim krzyczało. A może właśnie to był sposób na znormalizowanie tego szaleństwa? Kolejna śmieszna akcja... jak palenie ogrodu pełnego pokracznych róż. Ile mieli teraz lat? Czy to kolejny raz gdy cofnęli się do czasów szkolnych i liczyli sobie ledwie piętnaście bardzo głupich wiosen?– Czy to to słowo coś ci mówi? Tam miałeś przyjść razem z Jasperem i Ritą ty uparty idioto, żebyśmy RAZEM mogli ustalić co dalej! Już nie wspominając o tym, że z tego co pamiętam jesteś głęboko oburzony myślą o tym, że nie tylko Ty możesz poświęcać się dla ważnych dla siebie ludzi, a wychodząc do Londynu obawiam się, że jesteś nieustannie narażony na mnie i to co robię! – Zawsze odznaczał się wybitną pamięcią. Wiktoriańska sierota była dobra w zapamiętywanie. Słowa wypadały z jego ust jak z karabinu, nanosił tylko niewielkie poprawki, aby mimo wszystko udzielić mu odpowiedzi – Gdzie jest Morpheus? Jeszcze w środku. I jakże to oczywiście miłe, że z NAMI pójdziesz. To miłe, że nie chcesz aby ten bardziej odpowiedzialny Niewymowny został dzisiaj usmażony, jak przepowiedział sam sobie przed miesiącem. Postawa godna pochwały! – fałszywy uśmiech zakwitł na twarzy Anthony'ego, który sięgnął do kieszeni po papierosy czując, że potrzebuje w rękach jakiegokolwiek atrybutu, rekwizytu, czegokolwiek co pozwoli mu zachować spokój, nawet jeśli był biegunowo odległy od tegoż stanu.
Zupełnie jakby mu zależało.
Oczywiście, że mu zależało. Na tym polegał cały problem, że zależało im obojgu, ale każdy ciągnął uparcie i nieprzerwanie w swoją stronę...
Otworzył usta. Zamknął je. Jak ryba wyrzucona z wody, choć w jego przypadku sama myśl o tym, że byłby rybą napełniała go odrazą. Chciał coś powiedzieć i może nawet powinien coś powiedzieć. O ataku, o poczuciu winy, o odpowiedzialności, o tym, że ma krew na rękach i nie potrafiłby spojrzeć sobie w twarz, gdyby został w Ministerstwie. O strachu o Morpheusa. O strachu o Jonathana. O wszystkich koszmarach, o których chciał powiedzieć swojemu zastępcy, swojemu przyjacielowi wczoraj, w zaciszu francuskiej winnicy, o snach, które teraz popychały go do działania. Być może to był dobry moment, wystarczająco dramatyczny, oświetlony rozbuchanymi płomieniami postępującymi z budynku na budynek. Być może to byłby dobry moment, dobra scena dla dwójki idiotów, którzy potrafili mówić tak pięknie i dużo, a nie potrafili powiedzieć sobie kilku spraw prosto w twarz.
Jonathan odepchnął go i zaczął cedzić słowa oskarżenia.
Czy tak teraz będą wyglądać ich rozmowy?
Moment przeminął.
– M-i-n-i-s-t-e-r-s-t-w-o . Ministerstwo Jonathan. – zaczął bezwzględnie go przedrzeźniać, a jego usmarowana farbą twarz przybrała zobojętniałą maskę, choć wszystko w nim krzyczało. A może właśnie to był sposób na znormalizowanie tego szaleństwa? Kolejna śmieszna akcja... jak palenie ogrodu pełnego pokracznych róż. Ile mieli teraz lat? Czy to kolejny raz gdy cofnęli się do czasów szkolnych i liczyli sobie ledwie piętnaście bardzo głupich wiosen?– Czy to to słowo coś ci mówi? Tam miałeś przyjść razem z Jasperem i Ritą ty uparty idioto, żebyśmy RAZEM mogli ustalić co dalej! Już nie wspominając o tym, że z tego co pamiętam jesteś głęboko oburzony myślą o tym, że nie tylko Ty możesz poświęcać się dla ważnych dla siebie ludzi, a wychodząc do Londynu obawiam się, że jesteś nieustannie narażony na mnie i to co robię! – Zawsze odznaczał się wybitną pamięcią. Wiktoriańska sierota była dobra w zapamiętywanie. Słowa wypadały z jego ust jak z karabinu, nanosił tylko niewielkie poprawki, aby mimo wszystko udzielić mu odpowiedzi – Gdzie jest Morpheus? Jeszcze w środku. I jakże to oczywiście miłe, że z NAMI pójdziesz. To miłe, że nie chcesz aby ten bardziej odpowiedzialny Niewymowny został dzisiaj usmażony, jak przepowiedział sam sobie przed miesiącem. Postawa godna pochwały! – fałszywy uśmiech zakwitł na twarzy Anthony'ego, który sięgnął do kieszeni po papierosy czując, że potrzebuje w rękach jakiegokolwiek atrybutu, rekwizytu, czegokolwiek co pozwoli mu zachować spokój, nawet jeśli był biegunowo odległy od tegoż stanu.