[10/09/1972] look at us now | Benjy & Prue

Nie buntowałem się przeciw temu, co się działo, nie kalkulowałem, nie próbowałem zrozumieć, kiedy i jak to się stało, że przestałem postrzegać Prudence Bletchley jako kogoś, kto może być dla mnie komplikacją. Była po prostu sobą, cała w swojej sprzeczności - krucha i silna, zagubiona, ale z determinacją godną pozazdroszczenia, zamknięta w sobie, a jednak otwarta na to, co się działo między nami. Nie pytałem dlaczego - nie potrzebowałem wyjaśnień, gdy wszystko działo się swoim rytmem, a ja pierwszy raz od dawna nie czułem potrzeby przyspieszania lub wyhamowywania czegokolwiek. Nie. To był nasz wspólny, świadomy wybór, by dać temu rozwijać się swoim tempem - ja o tym zdecydowałem, Prudence też na to wszystko przystała. Wybrała wspólną przechadzkę zamiast spędzania czasu w domu... Może to było najdziwniejsze, bo sam nie pamiętałem, kiedy ostatnio ktoś wybrał moje towarzystwo w ten sposób - świadomie, bez presji, bez planu, bez oczekiwań, bez konieczności, za to z całym tym pakietem akceptacji, który potrafił rozbroić człowieka skuteczniej niż jakiekolwiek wyznania.
Z uwagi na to, nie oszukiwałem jej, mówiłem prawdę - nawet jeśli czasem nie była wygodna - nie dlatego, że byłem szczególnie szlachetny, albo że zawsze tak robiłem. Raczej dlatego, że przy niej nie chciało mi się niczego udawać. Co więcej - nie wydawało mi się, że musiałem - nagle cała ta maskarada, do której tak przywykłem, przestała mieć jakikolwiek sens. Wymowne - w tym negatywnym sensie, nie takim jak teraz - milczenie i uniki były czymś nie tylko zbędnym, ale wręcz nienaturalnym. Z nią byłem... Jakiś. Nie lepszy, nie gorszy - po prostu… Normalny.
Czułem jej palce na moim karku, ciepły oddech, który raz po raz muskał moją szyję, nogi oplecione wokół mnie - to wszystko mogło być tylko fizyczne, mogło być przypadkiem, chwilą, która niczego nie zmienia, ale nie było. To było porażająco intymne - być może właśnie dlatego, że nikt tego nie nazywał. Żadnych deklaracji, planów, żadnych słów, które potem można by cytować albo wypominać, zamiast tego był  oddech przy moim uchu, rytmiczny, świadomy, pewny.
Uśmiechnąłem się pod nosem, nieznacznie, ale na tyle, żeby Prudence poczuła, że coś się we mnie poruszyło. Nie zamierzałem od razu z niej drwić - kusiło, jasne - ale jej słowa miały w sobie coś, czego nie chciałem natychmiast rozpraszać zgryźliwością. Tyle że… No, właśnie, trochę musiałem, tak już miałem. Swoją drogą… to mógłby być dochodowy biznes. „Fenwick & Co. - transport dla zdesperowanych, zagubionych i źle obutych.” Coś czułem, że miałbym klientów.
- Wies. - Powiedziałem w końcu, z lekkim przeciągnięciem głoski, jakbym rozważał wypowiedzenie jakiejś wielkiej prawdy. - Mosze i nie noszę kobiet na plecach na co dzień, ale muszę pszysnaś, sze statystycznie, odkąd cię posnałem, słupki wylaśnie posły w gólę... Ilość siniaków na klęgosłupie tesz wzlosła wykładniczo. - Spojrzałem na nią przez ramię, lekko unosząc brew, z rozbawieniem, ale też... Czymś bardziej ciepłym pod spodem - tylko, że tego już nie pokazywałem, nie otwarcie, ale Bletchley była wystarczająco spostrzegawcza - jeśli miała zobaczyć, to zobaczy. Nie unosiłem się dumą, nie robiłem z siebie bohatera, ale czułem się… Potrzebny, i to nie w sposób nachalny, a raczej jak kawałek układanki, który po latach w końcu pasuje gdzie trzeba - przynajmniej z pozoru, bo głęboko z tyłu głowy miałem świadomość, że producenci puzzli zazwyczaj używali kilku form do wycinania obrazków, dzięki czemu wzór z pięknym widokiem wzgórz można było uzupełnić o przypadkowy fragment widokówki z nowojorskiego metra, gdzie szczur niesie kawałek pizzy - teoretycznie krawędzie pasowały. W praktyce - najpierw to dopasowanie było śmieszne, bawiło, na dłuższą metę obrazek nie grał. Całe szczęście - nam to nie groziło, więc mogliśmy być dla siebie dokładnie tacy, jakimi się spotkaliśmy, nie musieliśmy się do siebie dopasowywać, nie mieliśmy oczekiwań, ani wymagań. To wystarczało.
Nie zamierzałem udawać, że to nie sprawiało mi przyjemności - to, że mogłem się z niej trochę ponabijać.
- Oj tak, będę, absolutnie. - Przyznałem bez cienia skruchy - nawet się nie zająknąłem, czując jak jej głowa porusza się na moim ramieniu, a ciężar spojrzenia niemal fizycznie przewierca mój kark. - Zlestą, sama powiedziałaś, sze to nasa pielwsa randka, a pierwsze lasy szię pamięta. To jusz element naszego wspólnego folklolu. Chociasz... Tak właściwie, od wypominek, mamy pszecies jesce ten dlugi, ofisjalny dal od losu, pszypadek idealny. Ten, kiedy tesz miałaś fatalne buty, o któlym wiedzą wsyscy w domu, więs... Po namyślę, s tym dam ci spokój, to o tym pielwsym będę wspominał o tym pszy kaszdej nadaszającej szię okazji. Ba, w pszyszłości pewnie nawet pszeklęsę histolię... - Uśmiechnąłem się pod nosem, bo czułem, jak się poruszyła, jakby chciała mnie szturchnąć, ale nie miała, jak - no trudno- niech cierpi na tej mojej przygarbionej sylwetce ratownika bez licencji. - W welsji deluxe będzies miała jescze atak paniki, mosze nalkolepsję, a ja popaszone plecy i lanę na pół uda, ale... Mimo to cię niosłem, dzielnie, bes słowa skalgi, nawet jeszli zawse byłaś dla mnie wledna i klasistowska. - Zamilkłem na chwilę po tych słowach, bo widok przed nami był wart zapamiętania, nie tylko dla niej. Wiedziałem, co robię, stając w tym właśnie miejscu - nie dla efektu dramatycznego, tylko dlatego, że w końcu miałem świadomość, iż to może być jeden z tych momentów, do których człowiek wraca, kiedy znowu wszystko zacznie się rozjeżdżać. Prudence była cicha, ale obecna, uważna, jakby chciała wchłonąć wszystko, zapamiętać to miejsce w detalach, by później móc do niego wracać w myślach, kiedy świat znów zrobi się szorstki. A ja chciałem, żeby miała do czego powrócić, nawet jeśli kiedyś - niedługo - wszystko się rozpadnie, bo może i nie mówiliśmy o tym głośno, ale oboje wiedzieliśmy, że takie momenty nie zdarzają się często, nieczęsto spotyka się ludzi, którzy pasują do ciebie nie dlatego, że są tacy sami, ale dlatego, że zostawiają ci przestrzeń na bycie sobą. Nie chodziło o to, żeby to zapamiętać jak jakąś pieprzoną kartkę z kalendarza, tylko żeby sobie potem przypomnieć, że jednak potrafiliśmy - chociaż przez chwilę - nie spierdzielić sprawy, być dla siebie normalni, inni niż kiedykolwiek... Jeśli na kilka chwil miałem być dla Prue tym odpowiednim człowiekiem w odpowiednim momencie w czasie i przestrzeni, to chciałem nim być - szczurem z metra w jej idyllicznym krajobrazie - bez analizowania, czy to się opłaca, bez pytania, co będzie dalej. Chciałem po prostu jeszcze przez chwilę nieść ją na plecach i czuć, że dzięki niej coś we mnie przestało być spięte, twarde, nieprzenikalne. To było jak złapanie oddechu po bardzo długim czasie pod wodą. Mogłem  oddychać tym, co się właśnie działo, i uświadamiać sobie, jak cholernie proste potrafi być życie, jeśli tylko przestanie się na chwilę wszystko analizować, rozkładać na czynniki pierwsze, próbować zrozumieć z góry to, co przecież i tak wydarzy się po swojemu. Patrzyłem na nią, a właściwie to jej dłonie opierające się o moje ciało, czułem głowę opartą o moje plecy, ciepło, które ze sobą niosła - i nagle nie miałem najmniejszej potrzeby wiedzieć, co z tego będzie. Nie potrzebowałem deklaracji, nie potrzebowałem gwarancji, że to się utrzyma - za tydzień, miesiąc czy rok wszystko nadal będzie wyglądało tak samo... Nie miało, oboje to jasno określiliśmy - to nie był początek niczego, ponad tymi paroma dniami przed tym, gdy wrócimy do naszych planów na życie - lub ich braku - ale w tej jednej chwili wystarczyło, że była tu, taka jaka była, z tą swoją krzywą, bezczelną logiką, która - paradoksalnie - zaczynała mieć dla mnie więcej sensu niż wszystko, w co próbowałem wierzyć wcześniej. Prudence przestawała być dla mnie niezrozumiała - nadal była zbiorem zagadek, ale w przeciągu zaledwie kilku godzin odsłoniła przede mną więcej, niż przez wiele lat. Zresztą…
Jak mogłem nie już zupełnie nic zrozumieć - nie wiedzieć, że to, co się działo było nieoczekiwane, ale szczere? Skoro sam przez tyle lat tak uparcie dźwigałem własne granice, swoją dumę, swoje: „Poradzę sobie sam.”, to jak mógłbym nie rozpoznać, kiedy ona odłożyła to wszystko na bok, choćby na jeden wieczór? Tak, wiedziałem, co robi - nie musiała nic o tym mówić, naprawdę dzieliliśmy przestrzeń, nie otaczaliśmy się murami i nie mydliliśmy sobie oczu, że jesteśmy ze sobą szczerzy. Zobaczyłem to w sposobie, w jaki pozwoliła się nieść, w tym cichym zaufaniu, które trudno było zignorować. Może to brzmiało śmiesznie, ale czułem się zaszczycony, że to właśnie mnie wybrała do tej jednej, malutkiej kapitulacji, ale nie zamierzałem jej o tym wspominać. Zrozumienie nie zawsze wymaga słów, czasem wystarczy jedno skinienie głową albo westchnienie, albo sam fakt, że się nie odchodzi.
Jej zapach, ciepło, które do mnie docierało, kiedy wtulała się bardziej - to wszystko działało na mnie rozprężająco, i chociaż nie potrafiłem tego do końca nazwać, to nie było w tym nic przesadzonego ani wymuszonego. To była po prostu bliskość dwóch ludzi, którzy choć nie znali się za dobrze, zaczynali się rozumieć, to był krok w stronę wzajemnego zaufania, które przecież nigdy nie przychodziło łatwo - zwłaszcza, gdy przez lata uczyliśmy się raczej stawiać mur niż most. Nie sądziłem, że jeszcze kiedyś - w ogóle kiedykolwiek - będę częścią takiego układu, bez deklaracji, bez planów, bez tej wiecznej kalkulacji, która zwykle towarzyszyła każdej poważniejszej interakcji międzyludzkiej. Budowałem świat, w którym nie trzeba było nikogo dopuszczać zbyt blisko, bo wtedy nikt nie miał szansy zawieść. To było nowe, zaskakujące, a jednocześnie cholernie znajome, jakbyśmy oboje znali ten stan z jakiejś zapomnianej, niedoszłem wersji siebie, którą życie zatarło na lata. Może dlatego tak dobrze się rozumieliśmy - w tej surowej, nieco zmęczonej wersji siebie, którą teraz byliśmy, zdołaliśmy odnaleźć coś prostego i ciepłego, i nagle nie liczyło się, co przeszliśmy, że każde z nas nosiło w sobie historię, o której wolałoby nie mówić na głos. Nie potrzebowaliśmy litanii ani wzruszających przemów - wystarczyło jedno spojrzenie, jeden gest - jej czoło na moim karku, moje dłonie obejmujące jej uda, porozumienie skryte w milczeniu.
Może dlatego nie próbowałem się bronić przed tym, co się działo. Nie potrzebowałem już kontroli, nie szukałem sensu w miejscach, gdzie go nie było, tylko po prostu pozwalałem sobie na tę jedną chwilę - jakby była całym światem, jaki nam był dany, a jeśli ten świat miał trwać jeszcze jeden dzień, jeden spacer, jedną kolejną noc - to wystarczyło. Nie dlatego, że nie mogłem chcieć więcej - oczywiście, że mógłbym, gdybym sobie na to pozwolił - ale dlatego, że przez lata nauczyłem się doceniać to, co jest teraz. To, co będzie albo może być - to rzadko kiedy okazywało się pewne i stabilne, częściej życie weryfikowało te oczekiwania, brutalnie miażdżąc je, chociaż myślałeś, że to ty trzymasz je w garści. Wiedziałem, że ten stan nie potrwa wiecznie,  życie znowu się odezwie, jak to miało w zwyczaju, to właśnie dlatego chciałem go chłonąć.
Patrzyłem przed siebie - na wzgórze, na zieleń, na przecinającą horyzont smugę światła między chmurami - i wiedziałem, że zapamiętam to miejsce na długo... To nie była kwestia widoku - to była kwestia tego, z kim go dzieliłem. Tego, że w tym prostym obrazie byłem ja, ona i nic więcej - żadnych obowiązków, żadnych planów. Czasem naprawdę wystarczy tylko ktoś, kto nie zadaje zbędnych pytań, tylko pozwala ci być sobą, dokładnie takim, jakim jesteś, i kto przez cały ten czas ani razu nie daje ci poczuć, że to za mało.
- A co do tego twojego losądku… - Zerknąłem przez ramię z udawaną podejrzliwością. - To, sze go mas, nie znaszy, sze s niego kosystas, ale nie naszekam, m'kay? Dobrze, sze mi wieszysz na tyle, szeby na chwilę go wyłączyś. Dzięki temu, gwalantuję ci, nie bęsie nudno. - Kiwnąłem głową i znowu ruszyliśmy w drogę - w końcu nie chcieliśmy, żeby zastała nas tu noc. Lepiej było usiąść w kawiarni, to tam prowadząc rozmowy, nawet jeśli widoki tutaj były naprawdę niczego sobie. - I nie musis szię tak od lasu tłumaczyś. Wies, sze nie lubię, kiedy plóbujes byś asz tak gszeczna. - Mruknąłem z udawaną powagą, przekrzywiając lekko głowę. - Ale skolo jusz padła taka szumna deklalasja, sze następnym lasem będzies pszygotowana… - Zawiesiłem głos teatralnie, przystając na chwilę, jakbym rozważał jakiś warunek konieczny, a potem znowu ruszając. - To czy to znaczy, sze ofisjalnie wpisujemy „następny las” do kalendasza? - Dodałem jeszcze, wzruszając ramionami z przesadną niewinnością.