22.05.2025, 09:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.05.2025, 09:34 przez Keyleth Nico Yako.)
Keyleth chłonęła każde słowo, cały rant wsiąkał w nią jak krople deszczu w spieczoną ziemię. Bardzo żałowała, że otrzymała skórę od tak małego i niepozornego zwierzęcia. Może gdyby swoje ciało oddała jej lwica, albo słonica? Może wtedy też by pokazała temu całemu Iggi'emu, który został odnotowany w pamięci jako wróg. Bo każdy wróg pana Woody'ego teraz automatycznie stawał się i jej wrogiem, zatem podobną niechęcią zapałała do tych w czerni kimkolwiek byli. Sarkania mężczyny były tak zastraszające, że przez moment sądziła, że kieruje je do niej i sama zaczęła się trzęść jak osika, wtulajac się przepraszająco w jego kark.
A może to nie strach o utratę aprobaty jej obecnego opiekuna, tylko te czarne chmury robiące noc z wieczoru, możę to ten straszliwy popiół, dmuchający na nich ze wszystkich stron. Wysilała swoje zwierzęce ciałko żeby podmuchami translokacyjnej maigi odganiać ten paskudny śmierdzący śnieg ale szli bardzo szybko, a wiórów w powietrzu było zbyt wiele.
Było coś jeszcze. Swąd spalenizny, płonące domy, krzyczący ludzie.
W pełni grozy zrozumiała, że to nie jest "jakiś tam zwykły pożar, OPA! podlewajmy Wiwern spirytusem niech płonie bardziej!". O nie. Tu nic nie było normalne. Widziała mugolskie wojny i starcia, ale to co się działo, było raczej zobrazowaniem najczarniejszych opowieści jej szamańskiej matki. Gniew bogów? Czy to ludzie w czerni ich zagniewali?
Wczepiła się mocno pazurkami w kołnierz płaszcza, jej miękki ogon ciasno owinął się wokół szyi Longbottoma, tworząc włochatą szalik przyjemnie grzejący gardło. Cichymi popiskiwaniami dała znać, że się boi, ale nie chce odejść, nie chce się schować. Ostatecznie... była dodatkową parą oczu. Co jakiś czas wykręcała łepek by mieć widok na przestrzeń za jego plecami i zapominała się, bo przecież "czysto" brzmiało jak kolejny pisk. Pojedynczy, bardzo intencjonalny, wciąż tylko pisk.
W tym wszystkim nie myślała trochę o tym, że męzczyzna mógłby mieć jej za złe tą całą fretkową szaradę. Tak na prawdę... podobnie jak ludzie zapominają w kontakcie z animagiem, że w środku jest tak na prawdę jaźń czarodzieja, tak jej się przydarzyło zapomnieć, że on tego nie wie.
Nagle dostrzegła go. Człowiek w czerni! Co prawda czarny był tylko płaszcz, ale mężczyzna zamiast pomagać innym rozbijał szybę wystawową jakiegoś sklepu i wyglądał jak podręcznikowy złoczyńca (chociaż bez maski z dziurami na oczy). Do alarmujące fretkowych wrzasków doszły małę ząbki, które łapały z kołnierz próbując "odwrócić" człowieka, który ją nosił w porządanym kierunku.
A może to nie strach o utratę aprobaty jej obecnego opiekuna, tylko te czarne chmury robiące noc z wieczoru, możę to ten straszliwy popiół, dmuchający na nich ze wszystkich stron. Wysilała swoje zwierzęce ciałko żeby podmuchami translokacyjnej maigi odganiać ten paskudny śmierdzący śnieg ale szli bardzo szybko, a wiórów w powietrzu było zbyt wiele.
Było coś jeszcze. Swąd spalenizny, płonące domy, krzyczący ludzie.
W pełni grozy zrozumiała, że to nie jest "jakiś tam zwykły pożar, OPA! podlewajmy Wiwern spirytusem niech płonie bardziej!". O nie. Tu nic nie było normalne. Widziała mugolskie wojny i starcia, ale to co się działo, było raczej zobrazowaniem najczarniejszych opowieści jej szamańskiej matki. Gniew bogów? Czy to ludzie w czerni ich zagniewali?
Wczepiła się mocno pazurkami w kołnierz płaszcza, jej miękki ogon ciasno owinął się wokół szyi Longbottoma, tworząc włochatą szalik przyjemnie grzejący gardło. Cichymi popiskiwaniami dała znać, że się boi, ale nie chce odejść, nie chce się schować. Ostatecznie... była dodatkową parą oczu. Co jakiś czas wykręcała łepek by mieć widok na przestrzeń za jego plecami i zapominała się, bo przecież "czysto" brzmiało jak kolejny pisk. Pojedynczy, bardzo intencjonalny, wciąż tylko pisk.
W tym wszystkim nie myślała trochę o tym, że męzczyzna mógłby mieć jej za złe tą całą fretkową szaradę. Tak na prawdę... podobnie jak ludzie zapominają w kontakcie z animagiem, że w środku jest tak na prawdę jaźń czarodzieja, tak jej się przydarzyło zapomnieć, że on tego nie wie.
Nagle dostrzegła go. Człowiek w czerni! Co prawda czarny był tylko płaszcz, ale mężczyzna zamiast pomagać innym rozbijał szybę wystawową jakiegoś sklepu i wyglądał jak podręcznikowy złoczyńca (chociaż bez maski z dziurami na oczy). Do alarmujące fretkowych wrzasków doszły małę ząbki, które łapały z kołnierz próbując "odwrócić" człowieka, który ją nosił w porządanym kierunku.
Animagia III, magia bezróżdżkowa
pochodzenie Afryka: Keyleth uważa, że animagia jest duchem zwierzęcia, a nie samą umiejętnością możliwą do opanowania bez duchowej więzi
zawada poza schematem/ przyjezdny: Key nie wie kim są śmierciożery i jak ich rozpoznać
pochodzenie Afryka: Keyleth uważa, że animagia jest duchem zwierzęcia, a nie samą umiejętnością możliwą do opanowania bez duchowej więzi
zawada poza schematem/ przyjezdny: Key nie wie kim są śmierciożery i jak ich rozpoznać