25.05.2025, 16:32 ✶
Nocne siedzenie w ciemni fotograficznej miało w sobie pewien urok. Henry czasami spędzał tak późne wieczory, nadgodziny, które były dla niego czymś absolutnie niezbędnym, by mieć potem kasę na prąd i gaz (w mugolskich dzielnicach były to nie tylko udogodnienia, ale konieczne aspekty życia). Nie, żeby obróbka zdjęć nie była przyjemna. Drukował je, a potem, za pomocą magicznych odczynników i odpowiedniego światła, powoływał do życia. To była jedna z niewielu prawdziwych przewag czarodziejskiego świata: ruch uchwycony w tak doskonały sposób. Nie do końca chłopak wiedział, czy aby postacie na zdjęciach nie miały swoich własnych żyć zamkniętych w pojedynczych chwilach, bez możliwości uwolnienia się. Egzystencjalny horror.
Chciało mu się trochę spać. Czynność była monotonna, choć nie nieprzyjemna. Większość zdjęć już wisiała porozpinana na sznurku, nabierając w ciemności odpowiednich tonów. Potem zostaną zabrane przez redakcję, umieszczone w odpowiednim układzie w stosunku do tekstu i przekopiowane w gigantycznym nakładzie. Przecież wszyscy czarodzieje czytali Proroka.
Wszystko szło świetnie, dopóki do pokoju nie zajrzała recepcjonistka, May. Ku zgrozie Henry'ego, wpuściła do ciemnego pokoju światło, które mogło przecież zniszczyć zdjęcia.
– Henry, ktoś do ciebie! – zawołała, po czym szybko zamknęła drzwi.
Chłopak zdziwił się. Co ktokolwiek mógł od niego chcieć? Czy miał kłopoty? A może ktoś mu chciał złożyć ofertę zostania prawdziwym dziennikarzem? Nie... to już by było zbyt naiwne z jego strony.
Wymknął się jednak z pokoju, starając się w miarę możliwości nie wpuszczać tam światła, i udał się do kantyny, gdzie zauważył dwójkę nieznajomych mu osób. Jedną z nich był mężczyzna wyglądający trochę, jakby dopiero co wstał z grobu. Przypominał Henry'emu bohaterów z opowiadań Lovecrafta: badaczy tajemnic, którzy widzieli rzeczy zostawiające stały ślad na ludzkiej psychice. Była też kobieta, której kompletnie nie mógł odczytać. W skrzywieniu jej ust było coś lekko pogardliwego, jakby coś w kantynie nieprzyjemnie pachniało.
– Oczywiście, że państwo nie przeszkadzają – odparł Henry, starając się brzmieć na wyluzowanego. Średnio mu to wyszło. Nie należał obecnie do najbardziej wypoczętych ludzi. – W czym mogę pomóc?
Chciało mu się trochę spać. Czynność była monotonna, choć nie nieprzyjemna. Większość zdjęć już wisiała porozpinana na sznurku, nabierając w ciemności odpowiednich tonów. Potem zostaną zabrane przez redakcję, umieszczone w odpowiednim układzie w stosunku do tekstu i przekopiowane w gigantycznym nakładzie. Przecież wszyscy czarodzieje czytali Proroka.
Wszystko szło świetnie, dopóki do pokoju nie zajrzała recepcjonistka, May. Ku zgrozie Henry'ego, wpuściła do ciemnego pokoju światło, które mogło przecież zniszczyć zdjęcia.
– Henry, ktoś do ciebie! – zawołała, po czym szybko zamknęła drzwi.
Chłopak zdziwił się. Co ktokolwiek mógł od niego chcieć? Czy miał kłopoty? A może ktoś mu chciał złożyć ofertę zostania prawdziwym dziennikarzem? Nie... to już by było zbyt naiwne z jego strony.
Wymknął się jednak z pokoju, starając się w miarę możliwości nie wpuszczać tam światła, i udał się do kantyny, gdzie zauważył dwójkę nieznajomych mu osób. Jedną z nich był mężczyzna wyglądający trochę, jakby dopiero co wstał z grobu. Przypominał Henry'emu bohaterów z opowiadań Lovecrafta: badaczy tajemnic, którzy widzieli rzeczy zostawiające stały ślad na ludzkiej psychice. Była też kobieta, której kompletnie nie mógł odczytać. W skrzywieniu jej ust było coś lekko pogardliwego, jakby coś w kantynie nieprzyjemnie pachniało.
– Oczywiście, że państwo nie przeszkadzają – odparł Henry, starając się brzmieć na wyluzowanego. Średnio mu to wyszło. Nie należał obecnie do najbardziej wypoczętych ludzi. – W czym mogę pomóc?
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.