26.05.2025, 11:06 ✶
Ciężka była dola gwardzisty, nawet tego, który pasowany na rycerza ongiś został. Ile to wiosen minęło, od kiedy Icarus przed swym ojcem klęczał, hołd rycerski składając? Czy klinga na jego ramiona opadająca nobilitacją była czy raczej przekleństwem? Bękart wszak zostać uczonym nie mógł. Pozbawiony był prawa dziedziczenia, chyba, że jego całą rodzinę mór miał pozbawić życia. Brat jego, choć przez rodziciela znienawidzony, mógł parać się alchemią, byle by tylko przeżył i po swym ojcu tron przejął. Basildamus rolę miał może narzędzia w rękach Dedalusa, lecz przynajmniej namiastkę wolności dostał. Rozkazów spełniać nie musiał, metalowej zbroi na sobie nie nosił.
Rycerstwo stanowiło bez wątpienia zaszczyt dla bękarta. Icarus rad był, że przynajmniej uznany przez ojca został, a nie jak sierota na ulicach miasta się wychowywał. Jedynym, co rycerskie serce trapiło, była miłość. Niszczycielska moc, co szlachetność i honor grzebała głęboko w ziemi. Icarus z brakiem możliwości małżeństwa już dawno się pogodził, wszak któżby chciał oddać swą córkę bękartowi? Wtedy jednak, gdy nadzieję już stracił, pojawiła się ona. Niewiasta jakby przez samą Matkę na ziemię przesłana, o płomiennych włosach, iskrzących oczach i uśmiechu, dla którego można było z ziemią królestwa zrównywać. Mona z rodziny Rowle, szlachcianka wykształcona i wychowana, z dworską etykietą zaznajomiona.
Icarus miłował ją od pierwszego wejrzenia.
— Przesadzone są twoje opowieści, moja miłościwa pani — uśmiechnął się do niej. Jechał konno obok wozu, zagrożeń wypatrywał. — Bardowie niestworzone rzeczy o mym bracie wygadują, a to wszak nikt nadzwyczajny. Rany leczy, alchemią się para, choć owszem, żaków zdzierżyć nie potrafi.
Ostatnie pytanie panny Mony, wywołało w nim śmiech łagodny, niepasujący zupełnie do groźnych pozorów, które wokół siebie wytwarzał. Zbroja i miecz u pasa rzeczywiście o skłonnościach do przemocy świadczyć mogły.
— Powiem pani w sekrecie, że czas pokoju rycerzom służy lepiej niż wojna. Kiedy Basildamus piórem wojuje, być może oczekiwać dłużej trzeba, lecz przynajmniej ziemia krwią nie nasiąka. Wolałbym sam bronią braterską się posługiwać, lecz moje pochodzenie sprawiło, że nie było mi dane takie przeznaczenie.