[Sen, 9–10.09.1972] O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie

— Powiadacie, że bardowie łżą, wielmożny? Żem żyła w przekonaniu, że to właśnie ich pieśni prawdę niosą. Jeśli i wasz brat tylko cieniem tego, co w balladach głoszą, to serce moje obawia się, czy i o waszym męstwie śpiew prawdę oddaje — a co w jej sercu śpiewało, to bard by się nie powstydził, gdyby tylko zechciał posłuchać. Kobieta uśmiechnęła, aby złagodzić ostrość własnych słów, które w żarcie były podane, a o samym mistrzu Basiladamusie miała całkiem przyzwoite mniemanie. Rowle znała go przecież dzięki epistolarnemu spotkaniu oraz jednej osobliwej noty zawieszonej na furtce klasztornego ogrodu przez jego nadgorliwego kuzyna, co próbował go zeswatać w dość publiczny sposób. Zalecanie się nie zaczynało się od ogłoszeń (ale od rekomendacji członków rodziny już tak)!
— Rzadko dane usłyszeć to z ust zbrojnego, co klingę dzierży z taką łatwością. Niechaj mnie bogowie jednak pokarają, jeśli kiedykolwiek pokuszę się by serca wojennego co dla pokoju bije nie docenić — odparła i uniosła wzrok ku jeźdźcowi u jej boku. Jedna z rudych nici wymknęła się spod welonu, osiadła na jej policzku. — Skoro pochodzenie tak was dręczy, to czy gdyby nie one, nie przyszłoby wam być kim innym? Czy tylko w barwie sztandaru ojca z wyżej uniesioną głową? Nie miejcie mi za złe tej śmiałości, panie mój, chociaż niewiasta żem prosta i obyczaj mnie trzyma, nie śmiałabym skrywać myśli przed tym, którego… — szczerze kochać zaczynam, pomyślała. — obecność niezwykle cenię.