29.05.2025, 00:51 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.05.2025, 01:19 przez Keyleth Nico Yako.)
Keyleth bawiła się wybornie. Znaczy nie, wróć, nie bawiła się wybornie, to było bardzo złe, bardzo nieodpowiednie słowo na sytuację, która działa się na zewnątrz. Ale w środku? Lewis nie zareagował alergicznie na nowiny, że Nico właściwie nie istniała. Znaczy istniała ale w domyśle. W przestrzeni między płynną tkanką jej istnienia. Lewisowi nie przeszkadzało, że zamiast rudego siana miała czarne kędziorki, Lewis nawet mówił, że ma teraz ładniejsze oczy niż kiedyśtam. Wcześniej. Wcześniej nie miało znaczenia, a świat płynął... znaczy płonął. Tak to powinno być właściwe słowo. Płonął jak jej policzki gdy siedziała blacie w Rejwachowej kuchni kończąc kolejną najsmaczniejszą rzecz, jaką dostała do jedzenia w życiu. Dużo tej najsmaczniejszych rzeczy. Brzunio pełne to i łatwiej się myślało, toteż pojawienie się Woodyego powitała z promiennym uśmiechem, zapominając trochę o swojej przewinie udawania zwierzęcia może ciut długo.
– W najlepszym porządku panie Woody, szykujemy potrawkę dla ludzi na poprawienie morale! Kroiłam seler!– pochwaliła się masakrą selerową na desce, która rychło zniknęła w wielkim garze dobroci płynącej z Lewisowego serca do serc wszystkich skitranych w Rejwachu. Key była dumna, że może być tego częścią choćby w jakby najmniejszym stopniu, dlatego przyjęła tłumaczenie Woody'ego i odprowadziła go wzrokiem.
Dopiero, gdy wyszedł ogarnęła, że zasada "chozenia w parach" go jakoś najwidoczniej nie objęła, bo powiedział, że idzie na ulicę sam. I wtedy przyszedł jej do głowy - jak zawsze - genialny pomysł.
– Ej!– rzekład do swojego nowego przyjaciela – Zakład, że będę w stanie udawać Ciebie, tak że się nie skuma? Będę mieć go na oku, a Ty pilnuj mojego dobytku. Zaraz wrócimy na jedzenie!– ukryła w kuchni swój plecak i uśmiechnęła się do Lewisa, najprawdopodobniej ostatni raz na jakiś czas w tej formie. Ujęła czystą patelnię, by przejrzeć się w niej jak w lustrze, nastawiając się na wybitny efekt swojej magii. W końcu napatrzyła się na chłopaka wystarczająco dużo...
Zawadiacki uśmiech. Błysk w oku. Całkiem przystojna twarz. Kuchenny fartuch, koszula spodnie... Już wcześniej pożyczyła od niego kilka ciuchów, bo nie chciała paradować w Rejwachu w ubraniu Nico. Jakby... czuła, że to niewłaściwe.
Puściła flirtujące oczko do prawdziwego Lewisa, po czym powstrzymując chichot wybiegła za Woodym.
– Szefie! Para to para. Będę osłaniał. – Pana? Ciebie? Szlag... nagle gdy wyszli z Rejwachu świat przestał absolutnie być przyjemnym miejscem. Stał sięmiejscem diablo nierzyjemnym. Straszliwym. Przerażającym. Mimowolnie podkulił barki, ale to trwało tylko moment, gdy przypomniał sobie, że musi ogarniać i nie okazywać strachu. Być męski. Nie babski. Cokolwiek. – Key przypilnuje gara. To... gdzie idziemy? - zagadnął, równając ze swoim szefem krok.
– W najlepszym porządku panie Woody, szykujemy potrawkę dla ludzi na poprawienie morale! Kroiłam seler!– pochwaliła się masakrą selerową na desce, która rychło zniknęła w wielkim garze dobroci płynącej z Lewisowego serca do serc wszystkich skitranych w Rejwachu. Key była dumna, że może być tego częścią choćby w jakby najmniejszym stopniu, dlatego przyjęła tłumaczenie Woody'ego i odprowadziła go wzrokiem.
Dopiero, gdy wyszedł ogarnęła, że zasada "chozenia w parach" go jakoś najwidoczniej nie objęła, bo powiedział, że idzie na ulicę sam. I wtedy przyszedł jej do głowy - jak zawsze - genialny pomysł.
– Ej!– rzekład do swojego nowego przyjaciela – Zakład, że będę w stanie udawać Ciebie, tak że się nie skuma? Będę mieć go na oku, a Ty pilnuj mojego dobytku. Zaraz wrócimy na jedzenie!– ukryła w kuchni swój plecak i uśmiechnęła się do Lewisa, najprawdopodobniej ostatni raz na jakiś czas w tej formie. Ujęła czystą patelnię, by przejrzeć się w niej jak w lustrze, nastawiając się na wybitny efekt swojej magii. W końcu napatrzyła się na chłopaka wystarczająco dużo...
Metamorfomagia III, Transmutacja ◉◉◉○○ - próbuję zmienić się w Lewisa
Rzut Z 1d100 - 46
Sukces!
Sukces!
Zawadiacki uśmiech. Błysk w oku. Całkiem przystojna twarz. Kuchenny fartuch, koszula spodnie... Już wcześniej pożyczyła od niego kilka ciuchów, bo nie chciała paradować w Rejwachu w ubraniu Nico. Jakby... czuła, że to niewłaściwe.
Puściła flirtujące oczko do prawdziwego Lewisa, po czym powstrzymując chichot wybiegła za Woodym.
– Szefie! Para to para. Będę osłaniał. – Pana? Ciebie? Szlag... nagle gdy wyszli z Rejwachu świat przestał absolutnie być przyjemnym miejscem. Stał sięmiejscem diablo nierzyjemnym. Straszliwym. Przerażającym. Mimowolnie podkulił barki, ale to trwało tylko moment, gdy przypomniał sobie, że musi ogarniać i nie okazywać strachu. Być męski. Nie babski. Cokolwiek. – Key przypilnuje gara. To... gdzie idziemy? - zagadnął, równając ze swoim szefem krok.