W Norze Nory całkowicie minęli się z Jonathanem, bo Morpheusowi ciężko wbijało się igłę w brzuch trzęsącą się ręką i trochę mu to zajęło, więc informacja o tym, że chociaż Brenna i Woody byli ten moment cali, zdjęła z niego chęć poddania się intruzywnym myślom na temat wchodzenia do ognia.
— Co? — Morpheus popatrzył na Jonathana, po tym na Anthony'ego. — Czy was ktoś uderzył w głowę po drodze? Czy ja wyglądam, jakby mnie obchodziła jakaś zwara między wami? Londyn płonie, ludzie umierają, a wy stroicie fochy jak pięciolatki. Jeśli! Jeśli to przeżyjmy, możecie się kłócić dalej, ale równie dobrze to może być nasza ostatnia noc, więc, na Merlina, weźcie się w garść, nie chcę umierać w otoczeniu skłóconych obcych tylko przyjaciół.
Niepotrzebnie uniósł się na przyjaciół, ale wiedział, co za chwilę go czeka, jak upływają minuty i całe ciało już napinało się, włoski na karku się jeżyły. Każda komórka jego ciała będzie krzyczeć, aby odzyskać oddech, aby przestać wić się w agonii pod bólem, który nie istnieje, który nie ma fizycznego źródła, a jedynie magiczne. Nie mogli jednak wiedzieć, bo próbowaliby powstrzymać to, co już się wydarzyło, a on musiał pilnować czasoprzestrzeni, prawidłowego progresu, nawet jeżeli kosztem własnego zdrowia.
Jego również zmroziło, lecz nie przed nagłe pojawienie się kobiety, ale fakt, że kojarzył ten dźwięk okrzyku spanikowane kobiety, tę melodie. To nadchodziło, a on mógł jedynie kontrolować sytuację, jak najbardziej się dało.
Jonathan i Antoniusz sobie poradzą, myślał, zresztą dobrze, że byli rozproszeni, on w tym czasie... Miał jeszcze kilka chwil.
To, co Morpheus lubił w losowaniu pojedynczej karty tarota to fakt, że pozwalał mu to na umieszczenie w jednym miejscu swoich uczuć dotyczących tego dnia, całego strachu, że prawidłowe słowa nie nadejdą i całego strachu, że nadejdą, ale ich skutek nie będzie tym, czego oczekiwał. Każda karta była jak podpowiedź, którą dał sobie z najciemniejszych zakamarków swojej nieświadomości, skrót do miejsca, do którego próbował się udać.
To, czego nienawidził, to właśnie ten moment, gdy karta wypełniała się w tak nieoczekiwany sposób, jak dzisiejszy dzień.
Głośny krach przebił się przez jego myśli. Gargulec przystrajający dom aukcyjny w którym Morpheus na początku listopada zabezpieczał zaczarowany manuskrypt, teraz odrywał się od dachu, aby zaraz spaść na stojącego na chodniku czarodzieja, próbującego ugasić brzeg swojej szaty, która złapała ogień od jakiegoś budynku.
Morpheus nie wahał się ani momentu i skierował swoją różdżkę w górę, aby przesunąć gargulca na ziemię, zanim zrobi komuś krzywdę.
Translokacja ◉◉◉○○: Zatrzymuję zaklęciem spadającego gargulca, żeby nie zgniótł czarodzieja
Sukces!