[03.09 Ceo & Keyleth] Niewiele się dzieje

Emocje rozsadzały ją i nie udało się uregulować koryta tej rzeki. Włosy to były rude ale lokowane, to twarz jej nagle zdawała się nie biała, a obłożona bielactwem, żeby u dwóch kolorach oczu nie wspomnieć. Westchnęła ciężko i odpuściła. Zamiast tego podkradła swojej gospodyni u której najęła pokój pelerynę z grubym kapturem i ruszyła.


Dziś szczęśliwie nic się nie stało, być może szła tak szybko. Być może właściwie biegła.

Do sklepu wparowała z impetem godnym pustynnej burzy.

– Pani Burke, ja bardzo potrzebuję pani pomocy! – zaczęła od progu odważnie, z determinacją godną kogoś kto ma 20 lat i nie wie zbyt wiele o życiu. Zaraz po tej deklaracji, nieco łagodniej zamknęła drzwi i w dwóch susach znalazła się przy właścicielce kantoru. – W Rejwachu słyszałam, że Pani wie wszystko. A ja muszę wiedzieć, gdzie jest prezent od mojej matki, który ledwie wczoraj był przy plecaku, a dziś już go nie ma! – Odwróciła przed siebie wielgachny plecak, który teraz ukrywała przed peleryną. Żółty, lekko spłowiały, nosił na sobie naszywki i koraliki z wielu stron świata. Nieudolnie poprzyczepiane, naderwane... każda z nich miała swoją historię. Nie widać, żeby cokolwiek brakowało ale... Jadeitowe oczy Keyleth wpatrywały się w blondynkę wyczekująco, gdy ciemne zwinne palce wskazywały fragment odstającego sznurka. Tylko tyle pozostało. Ktoś odciął pamiątkę, ktoś okradł złodziejkę.