[Jesień 72, 8-9.09 Spalona Noc, sesja grupowa] Papa-paparazzi!

—09/09/1972—
Anglia, Londyn
Quintessa Longbottom, Morpheus Longbottom, Jonathan Selwyn, Henry Lockhart & Anthony Shafiq

We are the crowd, we're c-coming out
Got my flash on, it's true
Need that picture of you, it's so magical
We'd be so fantastical
Leather and jeans, garage glamorous
Not sure what it means, but this photo of us
It don't have a price, ready for those flashing lights
Cause you know that, baby, I

I'm your biggest fan
I'll follow you until you love me
Papa-paparazzi

Były takie dni, które jawiły się Anthony'emu jako prawdziwe piekło.

Pomimo trzaskających płomieni, krzyków, jęków, żali - to nie był jeden z tych dni. Jonathan mógł gadać co chce, Morpheus mógł patrzeć zbolałym wzrokiem i kaszleć swoimi płucami na ziemię. Ze wszystkich miejsc na świecie Anthony chciał być właśnie tutaj. Z nimi. Nawet jeśli było tak wściekłe ciężko, nawet jeśli przedzierali się przez Londyn, żeby przejść z Pokątnej na Horyzontalną i dotrzeć do punktu w którym mogli otrzymać pomoc Ci, którzy stracili dach nad głową, ale chcieli dożyć rana. Chcieli dożyć następnego dnia swojego życia.

Nie wiadomo czyj to był pomysł, być może - jak mawiał przed laty Clemens - ich zbiorowej jaźni, która pomimo chęci zerwania jakiejkolwiek znajomości prywatnych niesnasek zdawała egzamin i teraz, na polu nierównej walki z żywiołem. Piekło trwało, ale zwycięzcy pisali historię i to oczyma Henry'ego Lockharta londyńczycy będą mogli obejrzeć to, co się działo podczas tej tragicznej nocy.

Umowa była prosta. Oni zapewniali mu ochronę i godziwą zapłatę, on dawał im wgląd w treści, które chciałby później opublikować. Jonathan napomknął o finansowaniu wystawy u Averych, co nie było już aż tak potrzebne skoro Lockhart się zgodził, ale w gronie starszych mężczyzn toczyła się przecież inna gra, o której fotograf nie miał pojęcia. Obecnie była to gra o jego względy. Anthony momentalnie zapewnił o pomocy prawnej i wsparciu w wynegocjowaniu najlepszych kontraktów z redakcjami. Jonathan już otwierał usta, ale nim licytacja rozpoczęła się na dobre, Morpheus przynaglił do marszu i temat szczęśliwie został na razie odłożony.

Po drodze zgarniali ludzi, cywilów, poparzonych, zapłakanych, zagubionych. Utworzyli pewien charakterystyczny szyk, w którym Morpheus i Jonathan przewodzili torując drogę, Anthony z grupką cywili byli za nimi, a Henry rotował wkoło i czynił swoją reporterską powinność. Byli w drodze do Quintessy Longbottom, do jej antykwariatu, a Shafiq w gruncie rzeczy cieszył się, że będzie miał szansę zobaczyć się choć na moment z przyjaciółką. Nie wierzył, że będzie to normalne spotkanie, jednak nie miało to znaczenia. Kiedyś zwykł myśleć o sobie, że kolekcjonuje ludzi, dziś zbierał koraliki dobrych wieści a to, że kobieta tak wyjątkowa jak Quintessa nie tylko przeżyła, ale z właściwą dla siebie werwą i energią ogarniała tak wiele i niosła pomoc, był co najmniej krzepiący.