Głowa rodu Longbottomów… czy na pewno? Wątpliwości, całkiem nie na miejscu w środku rozruchów, zalęgły się w jego głowie, gdy starszy czarodziej szybko zbliżył się do nich. Ojciec przedstawiał go na pewno najważniejszym członkom czystokrwistych rodów, kiedy tylko miał okazję, Hannibal był pewien, że główny Longbottom miał brodę… ale to było parę lat temu… Jego rozważania przerwał ochrypły głos mężczyzny. Ten przynajmniej kojarzył jego nazwisko...
- Hannibal - ukłonił się lekko i uśmiechnął odruchowo, jak zawsze przy prezentacji - Pan Longbottom - wybrał dyplomatycznie. Najwyraźniej jego towarzyszka i niezidentyfikowany Longbottom się znali.Na pytanie o bycie całym, rzucił szybkie spojrzenie na swoje poparzone ciało, doskonale widoczne spod uszkodzonej koszuli - Raczej tak, dzięki pomocy Guinevere - skinął jej głową z wdzięcznością.
Kurczę, tamten chyba był starszy…
Oczy czarodzieja błądziły czujnie po otoczeniu i Hannibal odruchowo również omiótł je wzrokiem. Nikt nie wydawał się w tym momencie zwracać na trójkę stojącą na ulicy większej uwagi, ale Selwyn nie zamierzał popełnić drugi raz tego samego błędu, co przy zamykaniu bramy. Głupi klucz… nieobecnym ruchem dłoni trzymającej wciąż różdżkę, potarł kieszeń spodni, w której wyczuwał jego nieregularne rzeźbienia. Odchrząknął, próbując przegnać z gardła drapanie, spowodowane wszechobecnym dymem i popiołem.
- Wiem mniej więcej tyle, co i pan, zdążyłem wyjść z teatru i dostać zaklęciem od obcego człowieka, widziałem Mroczne Znaki na niebie... Ginny mówiła, że podawali jakieś wiadomości w radiu?
Spojrzał na kobietę, jakby oddając jej głos. W jego mózgu nadal trwał gorączkowy przegląd znanych twarzy z czarodziejskiej socjety. Czemu w ogóle to było takie ważne? Jonathan na pewno o nim wspominał, to nie jest ten główny, tamten to ojciec Erika...
I wtedy dach znajdującej się o jedną kamienicę na lewo od nich piekarni “Baguette Magique” zapadł się, a sama piekarnia zamieniła się w kulę ognia.
Hannibal widział kiedyś, jak mugolscy pirotechnicy podczas przedstawienia podpalają obłoczki mąki, imitując nieszkodliwe wybuchy bez użycia magii. To, czego świadkami właśnie się stali, było bez porównania straszliwsze. Ognisty podmuch wybił szyby w oknach, wysadził drzwi z zawiasów i wzniósł się wysoko ponad budynkiem, rozprzestrzeniając płomienie po pozostałościach zakładu i grożąc podpaleniem sąsiednich kamienic, pozostawiając po sobie gęsty dym. Ludzie rozpierzchli się z krzykiem we wszystkie strony, Hannibal odruchowo wyciągnął rękę, by zasłonić sobą Guinevere. Wybuch szczęśliwie ich nie objął, ale bliżej piekarni ktoś zatoczył się, a ktoś inny upadł.