Wszystko było absolutnie w porządku. Absolutnie.
W agresywnym rozdarciu bólem, miał nadzieję, że jego zwierzęcy okrzyk, który z siebie wydarł, był słyszalny przez mury Horyzontalnej 14. Miał nadzieję, że astrolabium zrobiło fikołka, że kołatanie, które teraz czuł, brzmiało jak wpis do Księgi Umarłych. Mózg, odcinający się od koszmarnej rzeczywistości, zaczął namyślać się nad tym, czy może to wywoływać u tamtego torsje. Będzie musiał zapytać, jeśli przeżyje do rana. Wytarł krew z uszu, udawał, że dobrze wszystko słyszy, wytarł krew z nosa. Gdyby to węch chciał się uszkodzić, byłoby wspaniale. Ale musiał czuć smród płonącego miasta, huk czuć w kościach. Płomienie nigdy nie były milczące, ale przecież, przecież! Feniks nie płonie.
Jonathan pięknie ugasił płomienie jednego miejsca, ale obok jeszcze ogień lizał zatrzaśnięte okiennice budynku obok, parapety, donice, płonął na ramach okiennych, wspinał się do środka, górne piętro traciło swoją stabilność, dachówki zaczynały odpadać, gdy krokwie przeżerał potwór bez cienia, bez prawdziwej materii. Zwykła kamienica, jak każda kolejna, jedna po drugim padała ofiarą żywiołu, bo nie wszyscy mieli dość mocy, dość odwagi, aby stanąć przeciwko jego potędze. Rozumiał to. Jego dłoń trzęsła się, gdy próbował wyjąć różdżkę i wycelować.
Na ten moment chciał przemienić się w bóstwo wiatru, Aeolusa z brodą i berłem, który kontroluje powietrze, chaos natury, nawet jeżeli miała nienaturalny początek, teraz już wyrwała się spod panowania Czarnego Pana i rozwiała na cztery strony świata, pożerając, pożerając, pożerając wszystko, co może ją nakarmić.
Wdech, wydech.
Zupełnie jakby palce przeznaczenia go nie goniły, jakby pył i dym i ogień nie sięgały ku niemu swoimi osmolonymi palcami, aby złamać mu kark za to, że nie schylił go przed samozwańczym panem ciemności, że stał na straży ostatnich bastionów porządku. Ręka się trzęsła, ale przytrzymał ją drugą, stabilizując. Zacisnął zęby, gdy ból wbijającego się paznokcia w miękką skórę nadgarstka uziemił jego głowę. Tu jest ból, w tym miejscu, nie w twojej głowie, Morpheuszu.
Utrzymał różdżkę i rzucił zaklęcie, aby zabrać oddech ogniu, zabrać tlen, przesunąć go wysoko w niebo, z dala od ognia. Przygnieść żar kocem z pustki, z braku tego, co pozwala palić paliwo.
Translokacja ◉◉◉○○: Próba ugaszenia płomieni drugiej kamienicy przez wyrzucenie tlenu z otoczenia ognia
Sukces!