[08.09.1972] Sincerely, me

Nawet jeśli jeszcze chwilę temu, próba rzucenia gruzem częściowo się nie powiodła, to wyczarowanie płomieni poszło mu już całkiem zgrabnie. Pierwsza kula ognia trafiła w stosy listów, a zaraz za nią pomknęła druga, nieco słabsza - sterty papieru nie potrzebowały jednak wiele, by zająć się płomieniami, a te z kolei radośnie przeskakiwały dalej i dalej. Ich gaszenie natomiast, nie było aktualnie niczyim priorytetem, bo cokolwiek zrobił za plecami Leviathana Louvain, skutecznie przeraziło wszelkich maruderów. Los miał rację, byli szaleńcami w czarnych pelerynach i nikt nie miał już ochoty stawać im na drodze, w obawie że skończy dokładnie tak samo jak wcześniejsi odważni. Rowle nie widział jednak niczego zdrożnego w tym stwierdzeniu, czy uwłaczającemu jego godności. Musieli być chociaż odrobinę szaleni, by stanąć za Czarnym Panem i tej nocy terroryzować Londyn - inaczej tego nazwać nie można było, a on sam nie musiał zapychać się niepotrzebnymi, ładnie brzmiącymi frazesami by uspokoić sumienie. Ten strach, który dzisiaj siali był potrzebny i wręcz niezbędny. Potem natomiast musieli go kultywować i dbać o niego, już nieco mniej agresywnie ale równie dobitnie, powoli zawłaszczając sobie coraz więcej wpływów.

Odwrócił się od płomieni, w które zwyczajnie przez chwilę zanadto się zapatrzył. Zawsze zazdrościł nieco matce, której te w ogóle się nie imały, jakby została stworzona konkretnie do tego, by znaleźć swoje miejsce w rodzinie Rowle, gdzie ten szalał tak samo w nich, jak i stworzeniach które sobie tak ukochali.

Kiwnął głową w stronę Louvaina, nie odzywając się wcale, tak samo też nie poświęcając przesadnie dużo czasu na przyglądanie się jego ofiarom. Ważne, że miał rację - nie mogli sobie pozwolić na kolejne potknięcie i złapanie pościgu, dlatego powinni się zbierać. Jeszcze tylko jeden kominek, którym zajął się Louvain i opuścili Sowi Urząd Pocztowy. Frontowymi drzwiami, jak na szaleńców w maskach przystało.

Koniec sesji