07.06.2025, 18:10 ✶
– Ah, jak Salvatore to nie powinno być szczególnie dużych problemów – powiedział i skinął głowa z zadowoleniem na tę informację. – No cóż. Takie życie aktora. Rano grasz wróżkę, a wieczorem mordercę wróżek – zażartował. W sumie podobnie było w polityce. Na porannych spotkaniu z jakimś ambasadorem należało pochwalić ciastka jego żony i skomentować piękny wazon, a potem pogrozić komuś innemu palcem w zupełnie innej sprawie. Możliwe, że to właśnie dlatego teatr nigdy do końca nie wyszedł z tego konkretnego Selwyna.
Najwyraźniej jednak nie osiągnął takich szczytów aktorstwa, aby zamaskować bez żadnych problemów swój stan z ostatnich kilku dni. Chociaż nerwy i bezsenność był w stanie jeszcze jakoś ukryć, to większym problemem do ukrycia były zapewne wczorajsze skutki alkoholu.
– Hm... Raczej wieczór – Albo ostatnie kilka tygodni. – Ale czy ciężki? Możliwe, ale chyba nawet całkiem udany mój drogi. Po prostu... Powiedzmy, że musiałem odbyć wiele rozmów i sporo pomyśleć. Nic godnego opowieści. – Bo czy wczorajszy dzień taki ogólnie był masakryczny? Tak. Ale czy mimo wszystko miło spędził czas z Millie i na dobrą sprawę szczerze porozmawiał z Woodym, ujawniając przed nim pewne kwestie romantycznych preferencji? Też tak. Więc chyba nie było, aż tak źle. Gdyby tylko nie te przeklęte karty i whiskey. I to, że w sumie raz po raz zastanawiał się nad pewnym listem do pewnego wampira, ale jakiekolwiek próby ubrania wszystkiego co chciał jeszcze mu przekazać w słowa, spełzały na niczym. Zerknął na Hannibala. Najchętniej udzielilby mu teraz kilka wskazówek odnośnie związków i innych zażyłości romantycznych, ale jednak nie za bardzo chciał naprowadzić go na powód swojego stanu.
Na całe szczęście pojawił się też temat Mabon.
– Zakładam, że czeka nas jakieś spotkanie z ciotkami. Nie wiem jeszcze kto dokładnie będzie. Moi rodzice raczej nie będą chcieli ruszać się z Wenecji. – Historia była taka. Lata temu, gdy Jonathan miał poślubić Charlotte, jego rodzice kupili im w ramach jednego z prezentów wyjazd poślubny do miasta kanałów i pstrokatych masek. Niestety kiedy okazało się, że ślubu nie będzie, postanowili sami z tej podróży skorzystać i tak im się spodobało, że postanowili właśnie tam osiąść się na starość. Do dzisiejszego dnia jednak patrzyli dość krzywo na syna, gdy oznajmiał, że to dzięki właśnie jego ślubnej inicjatywie mieli teraz emeryturę swoich marzeń. – W każdym razie, nie ważne przez ile nieprzyjemnych obiadów będziemy musieli przejść, wieczorem zapraszam do siebie. Liczę, że Robert też wpadnie.
Najwyraźniej jednak nie osiągnął takich szczytów aktorstwa, aby zamaskować bez żadnych problemów swój stan z ostatnich kilku dni. Chociaż nerwy i bezsenność był w stanie jeszcze jakoś ukryć, to większym problemem do ukrycia były zapewne wczorajsze skutki alkoholu.
– Hm... Raczej wieczór – Albo ostatnie kilka tygodni. – Ale czy ciężki? Możliwe, ale chyba nawet całkiem udany mój drogi. Po prostu... Powiedzmy, że musiałem odbyć wiele rozmów i sporo pomyśleć. Nic godnego opowieści. – Bo czy wczorajszy dzień taki ogólnie był masakryczny? Tak. Ale czy mimo wszystko miło spędził czas z Millie i na dobrą sprawę szczerze porozmawiał z Woodym, ujawniając przed nim pewne kwestie romantycznych preferencji? Też tak. Więc chyba nie było, aż tak źle. Gdyby tylko nie te przeklęte karty i whiskey. I to, że w sumie raz po raz zastanawiał się nad pewnym listem do pewnego wampira, ale jakiekolwiek próby ubrania wszystkiego co chciał jeszcze mu przekazać w słowa, spełzały na niczym. Zerknął na Hannibala. Najchętniej udzielilby mu teraz kilka wskazówek odnośnie związków i innych zażyłości romantycznych, ale jednak nie za bardzo chciał naprowadzić go na powód swojego stanu.
Na całe szczęście pojawił się też temat Mabon.
– Zakładam, że czeka nas jakieś spotkanie z ciotkami. Nie wiem jeszcze kto dokładnie będzie. Moi rodzice raczej nie będą chcieli ruszać się z Wenecji. – Historia była taka. Lata temu, gdy Jonathan miał poślubić Charlotte, jego rodzice kupili im w ramach jednego z prezentów wyjazd poślubny do miasta kanałów i pstrokatych masek. Niestety kiedy okazało się, że ślubu nie będzie, postanowili sami z tej podróży skorzystać i tak im się spodobało, że postanowili właśnie tam osiąść się na starość. Do dzisiejszego dnia jednak patrzyli dość krzywo na syna, gdy oznajmiał, że to dzięki właśnie jego ślubnej inicjatywie mieli teraz emeryturę swoich marzeń. – W każdym razie, nie ważne przez ile nieprzyjemnych obiadów będziemy musieli przejść, wieczorem zapraszam do siebie. Liczę, że Robert też wpadnie.