Aby oddać wszystkiemu sprawiedliwość, Morpheus wyglądał, jakby go przeżuto i wypluto, czyli jak większość osób, które szukały schronienia w Norze Nory. Longbottom czekał, aż wszyscy zainteresowani z Klubu Książkowego Brenny, dotrą na miejsce, a przynajmniej ci, którzy przeżyli, co podpowiadał mu zmęczony nocą i pesymistycznie nastawiony umysł. Wyliczał w głowie sprawy, które powinni poruszyć, poprawić w działaniu, bo wyglądało na to, że Beltane nie nauczyło nikogo, jak powinno to wszystko wyglądać. Myślał, że to kwestia jego wtajemniczenia, ale najwyraźniej nie. Zgryzota nabyta z wiekiem, skarcił siebie samego.
Musiał się czymś zająć, koniecznie, bo siedzenie w kącie budziło w nim skrajnie negatywne emocje. Pozbył się wierzchniej szaty, która nie dość, że swoim kirem budziła niezbyt dobre skojarzenia, to była nadpalona i śmierdziała tą nocą. Granatowa koszula prezentowała się nieco lepiej w całokształcie, chociaż mankiety też zostały osmalone, jakby cała jego dusza została dotknięta czarnym dymem pożarów. Czerwień farby miał rozmazaną na policzku, po tym jak Anthony nieuważnie chciał zetrzeć z niego krew, ale oprócz tego nigdzie więcej nie nosił śladów urazu. Tylko lewa dłoń mu dziwnie drgała co jakiś czas.
Kręcił się pomiędzy poszkodowanymi i zatrzymał przy kobiecie, która wyglądała zaskakująco... w nieokreślony sposób. Ciężko było powiedzieć czy była to jakaś awangardowa kolekcja czarodziejek, czy jednak bardzo mugolska kreacja. Niby szata ciągnęła się powłóczystymi fałdami, niby kardigan spływał po ramionach, ale coś było nie tak, a on nie umiał powiedzieć, co.
Prawie podskoczył, gdy usłyszał głos Basiliusa, skierowany w swoją stronę, a młódka, słysząc znów uzdrowiciela i skupiając się na pierwszej części, jakby rzeczywiście jej dotyczyła. Kobieta widocznie miała napięte nerwy, jak struny i jedna właśnie pękła z głośnym brzdękiem.
— Już mówiłam, że nic nie chcę! — rzuciła mu, zanim w ogóle zdążył się odezwać. — Nie wierzę w te wasze eliksiry i zaklęcia, tylko mugolskie leki, a nie nabijanie kabzy jakimś oszustom, co w ogóle jest w tych waszych eliksirach? Nie wprowadzę do swojego ciała niczego, co nie zostało wyhodowane na szalce Petriego!
Morpheus za to schował rękę za sobą, splótł dłonie razem, aby Prewett nie zwrócił uwagi na dziwne drżenie.
— Generalnie to wszystko jest dobrze. Później... jak się trochę wszystko uspokoi, to będę potrzebować drobnej konsultacji... — powiedział do niego cicho, mając w tle monolog hipiski, która nie przerywała swojego wywodu na temat tego, jak Mung wyzyskuje ludzi, że uzdrowiciele zarabiają najwięcej na tym, że ludzie są chorzy oraz że to wszystko jest niehigieniczne i obrzydliwe.
— Ma pani zupełnie rację — powiedział nagle Morpheus, czym zupełnie zbił ją z pantałyku. — Czy jest jakiś lek z apteki mugolskiej, który pani potrzebuje?
Charyzma ◉◉◉○○
Sukces!
!Trauma Ognia