Do Morpheusa dotarło, że było za wcześnie, na dokładne opowieści. Co, jak dlaczego. Za dużo wody upłynęło, rzeka nie była ta sama, skuta lodem, była zatrzymana w ciągłym gniewie na niego. Słusznym gniewie. Nawet jeżeli był ogniem, jeżeli w jego matrycy teraz przemawiało słońce roztopów, to ten lód, ta wieczna zmarzlina potrzebowała powolnego roztopu, by nie stać się niszczycielskim żywiołem, który jeszcze pogorszy sprawę. To nie był moment na opowieść o tym, na czym go złapała matka, ile kartonów książek Vasilija miał w swojej skrytce, jak podziurawiony był jego mózg, co się z nim działo. O jego badaniach na temat istot egregorycznych, aby mieć podstawy, aby móc uczynić z niego prawdziwego boga. Takiego, którego nie więżą zasady fizyki, takiego, jaki do niego przemówił podczas Lammas.
Nadal trzymał twarz w dłoniach, nie mogąc znieść szklanego odbicia.
— Chciałbym umieć cię przekonać, że nic, co mówię, nie miało ci umniejszać i... — zaciął się. Szum nabieranego oddechu był bardzo słyszalny. — Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić. Przepraszam.
Taka szczerość, prosta szczerość, brzmiała jak ciężkie kamienie. Tutaj też spodziewał się drwin, ale uznał, że musi je przyjąć. Trzy miecze niech mu patronują, a każdy miecz włożony w dłoń Vasilija. Niech nawet będzie Dziesiątka Mieczy, koniec numeracji w Dworze Mieczy.
Spojrzał nad ich głowami, na ciemne, ciężarne deszczem (tak przynajmniej jeszcze sądził) chmury i zmarszczył brwi. Nie miało padać, ale najwyraźniej pogoda uznała, że uzewnętrzni dramaturgię, bo nie wypada przeprowadzać takich rozmów w pogodny wieczór, zachęcający do picia alkoholu i nauki salsy po dwóch butelkach. Przeniósł spojrzenie na Vasilija, ale własne odbicie nagle stało się zbyt wyraźne i drgnął, zaskoczony, bardzo wyraźnie. Nagle znów za nimi kryły się trupy, korytarze, tajemne przejścia i ślepota. Nie dał rady, musiał zapalić. Papierośnica, zapalniczka, kojący ogień, który bujał się na wzmagającym wietrze i wreszcie ulga nikotyny.
— Czy mógłbyś zdjąć okulary? Nie będę na ciebie patrzeć, jak nie chcesz — powiedział, dziwnym tonem, otwierając dokumenty. Zanim jeszcze jednak zaczął czytać, na chwilę je odłożył. Rzeczywiście zamknął oczy, żeby nie patrzeć. Ani wzrokiem, ani jasnowidzeniem. Nadal coś go męczyło, co było tak koszmarnie głupie, że nie mógł pozbyć się tego z głowy.
— Drugi raz wspominasz o pieprzeniu. Dla twojej informacji mam niemal całkowitą pewność, że nawet ty, w odzieniu Wenus Botticellego, niczego mi nie postawisz. Nie działa. — Nie wiedział do końca, co doprowadziło do tej sytuacji, czy sam fakt listów od Vasilija, czarnomagiczny nóż, przemęczenie, płomienne wizje dotyczące cierpienia, ale nawet proszek z Mandragory Pustynnej, który z ciekawości zażył Morpheus w Egipcie, absolutnie nic nie dawał, więc Dolohov akurat te zarzuty mógł sobie podarować. Bardzo ochoczo na nowo zaczął czytać dokumenty, żeby podziać gdzieś swoje spojrzenie, bo już żałował, że się na ten temat odezwał. Gdyby tak cofnąć się w czasie... Uprowadzić samego siebie? Jak wielką dziurę zrobiłoby to w czasoprzestrzeni? Zbyt dużą, wiedział to doskonale, więc uznał, że musi się skupić na dokumentach, w razie gdyby były tam rzeczy, których nie chciałby mieć w swojej umowie.
— Swój egzemplarz powieszę w gabinecie i będę mówił wszystkim, że to papiery rozwodowe — stwierdził z gorzkim humorem, wodząc wzrokiem po treści.
Zwady: Drobny lęk (I): strach przed lustrami, Uzależnienie (I): tytoń