10.06.2025, 20:47 ✶
Przegrywasz w momencie, w którym przestajesz walczyć. I to w sposób taki, którego będziesz żałowała.
O nie, Anthony Ian Borgin jej nie znał. Nie mógł, bo przecież nigdy nie byli specjalnie blisko, prawda? A jednak to, co powiedział sprawiło, że na moment łzy przestały lecieć, a z jej ust wydobyło się cichutkie, chociaż wciąż żałosne, prychnięcie.
- Ja nigdy się nie poddaję - nigdy nie przestaję walczyć - powiedziała cicho, ocierając łzy wierzchem dłoni. Jego dotyk był kojący i chociaż nigdy by przed nikim tego nie przyznała: to nie spodziewała się, że bliskość drugiej osoby jakiejkolwiek płci da jej tyle otuchy, co teraz. Do tej pory nigdy, absolutnie nigdy, nie przejawiała zainteresowania mężczyznami czy kobietami. Dotyk fizyczny, pocałunki - nigdy jej to nie pociągało. Wielu próbowało, owszem, lecz ona zawsze była jak ta góra lodowa, niewzruszona i niezdolna do pęknięć. Coś jednak się w niej zmieniło i podejrzewała, że stało się to w chwili, w której umarł pierwszy Dąb.
Odsunęła się jednak na moment, gdy zaczął ją... Hm. Prosić. Roselyn zamrugała kilkukrotnie, jakby nie do końca wierzyła w to, co słyszy. Miała nie chodzić do Kniei? Teraz, gdy wszystko zależało tak naprawdę od niej i jej brata? Spojrzenie dziewczyny nieco pociemniało, a ona sama zmrużyła błękitne oczy.
- Mówisz o moich Przodkach. Jak mam tam nie chodzić, żeby chociaż spróbować się czegoś dowiedzieć? - powiedziała w końcu cicho, dając mu - wspaniałomyślnie - najpierw dokończyć swoją myśl. - Postaram się dać ci czas. Ale nie mogę ci tego obiecać. Mój brat, Ambroise, już szuka sposobów, by się czegoś dowiedzieć. Mój przyjaciel również. Knieja była jego domem, jeżeli znowu tam wejdzie: pójdę za nim.
Powiedziała z pewnością w głosie. Sięgnęła po kolejnego papierosa, bo trzęsły się jej ręce. Skoczyłaby za Samuelem w ogień, Anthony nie musiał wiedzieć dlaczego. Połączyła ich Knieja, nie romans, ale podejrzewała, że Borgin mógłby nie być z tego powodu zadowolony. Na moment odwróciła wzrok.
Gdy się nachylił, na chwilę skamieniała. A potem na jej ustach pojawił się grymas, przypominający ni to uśmiech, ni skrzywienie się.
- Mieszanina ziemi, trawy, łez, tytoniu i szampana pitego z butelki. Nie masz wielkich wymagań co do zapachu drugiej osoby, Anthony - powiedziała nieco kąśliwie, lecz z wdzięcznością przyjęła butelkę. Spojrzała w dal, na linię drzew, w milczeniu. Nie unosiła jeszcze butelki do ust. - Czyżby umycie się miało być sposobem na to, by się ciebie pozbyć?
Zapytała przekornie, w końcu biorąc łyka alkoholu, i tym razem utrzymując z mężczyzną kontakt wzrokowy.
O nie, Anthony Ian Borgin jej nie znał. Nie mógł, bo przecież nigdy nie byli specjalnie blisko, prawda? A jednak to, co powiedział sprawiło, że na moment łzy przestały lecieć, a z jej ust wydobyło się cichutkie, chociaż wciąż żałosne, prychnięcie.
- Ja nigdy się nie poddaję - nigdy nie przestaję walczyć - powiedziała cicho, ocierając łzy wierzchem dłoni. Jego dotyk był kojący i chociaż nigdy by przed nikim tego nie przyznała: to nie spodziewała się, że bliskość drugiej osoby jakiejkolwiek płci da jej tyle otuchy, co teraz. Do tej pory nigdy, absolutnie nigdy, nie przejawiała zainteresowania mężczyznami czy kobietami. Dotyk fizyczny, pocałunki - nigdy jej to nie pociągało. Wielu próbowało, owszem, lecz ona zawsze była jak ta góra lodowa, niewzruszona i niezdolna do pęknięć. Coś jednak się w niej zmieniło i podejrzewała, że stało się to w chwili, w której umarł pierwszy Dąb.
Odsunęła się jednak na moment, gdy zaczął ją... Hm. Prosić. Roselyn zamrugała kilkukrotnie, jakby nie do końca wierzyła w to, co słyszy. Miała nie chodzić do Kniei? Teraz, gdy wszystko zależało tak naprawdę od niej i jej brata? Spojrzenie dziewczyny nieco pociemniało, a ona sama zmrużyła błękitne oczy.
- Mówisz o moich Przodkach. Jak mam tam nie chodzić, żeby chociaż spróbować się czegoś dowiedzieć? - powiedziała w końcu cicho, dając mu - wspaniałomyślnie - najpierw dokończyć swoją myśl. - Postaram się dać ci czas. Ale nie mogę ci tego obiecać. Mój brat, Ambroise, już szuka sposobów, by się czegoś dowiedzieć. Mój przyjaciel również. Knieja była jego domem, jeżeli znowu tam wejdzie: pójdę za nim.
Powiedziała z pewnością w głosie. Sięgnęła po kolejnego papierosa, bo trzęsły się jej ręce. Skoczyłaby za Samuelem w ogień, Anthony nie musiał wiedzieć dlaczego. Połączyła ich Knieja, nie romans, ale podejrzewała, że Borgin mógłby nie być z tego powodu zadowolony. Na moment odwróciła wzrok.
Gdy się nachylił, na chwilę skamieniała. A potem na jej ustach pojawił się grymas, przypominający ni to uśmiech, ni skrzywienie się.
- Mieszanina ziemi, trawy, łez, tytoniu i szampana pitego z butelki. Nie masz wielkich wymagań co do zapachu drugiej osoby, Anthony - powiedziała nieco kąśliwie, lecz z wdzięcznością przyjęła butelkę. Spojrzała w dal, na linię drzew, w milczeniu. Nie unosiła jeszcze butelki do ust. - Czyżby umycie się miało być sposobem na to, by się ciebie pozbyć?
Zapytała przekornie, w końcu biorąc łyka alkoholu, i tym razem utrzymując z mężczyzną kontakt wzrokowy.