11.06.2025, 11:47 ✶
To był moment.
To była chwila.
Nieuwaga? Rozkojarzenie?
Mieli trzymać się razem, na tym polegał cały plan. Miał móc go osłaniać, mieć szansę rozproszyć zaklęcie, które mogłoby okazać się tym ostatnim. Ale znów. To był jego plan. Nie plan jego towarzyszy. Widząc odbiegającego od nich Morpheusa, sam puścił się za nim biegiem. Stracił w stosunku do Longbottoma kilka metrów, a ten słabowity pieprzony Niewymowny zasuwał tak jakby od tego zależało jego życie i pewnie tak właśnie było...
Mogłeś mi kurwa powiedzieć...
Myśl wypchnięta, myśl czerwona, gniew na Morpheusa, to wszystko napędzało Anthony'ego energią, wolą walki, wolą spuszczenia mu łomotu, po longbottomowsku, po gryfońsku, po męsku zapewne, nawet jeśli przemoc nigdy w jego głowie nie była rozwiązaniem, ale teraz och jak bardzo świerzbiła go ręka. Nie mógł go zatrzymać. Musiał go zatrzymać. Czy Morpheus naprawdę był tak okrutny, żeby kazać mu oglądać własną śmierć?
umrzeć w gronie przyjaciół – oschłe słowa Longbottoma odbijały się w jego czaszce, a gniew płynnie przeszedł w panikę. Łzy przesłoniły mu widok, potknął się, ale nieustępliwie biegł dalej, jakby od tego zależało jego własne życie i pewnie tak właśnie było...
– Somnia! – usłyszał własny krzyk, jakby to nie był jego krzyk, a jednak, czy nie czuł jak zdziera sobie gardło? – Somnia błagam! – o co błagał? Nie był pewien. Nie odchodź. Nie chcę żebyś umierał. Masz żyć i nosić to dalej! Dźwigać każdy dzień! To życie wymagało więcej siły, więcej samozaparcia, więcej heroizmu niż cokolwiek innego. Tak wiele słów, tak mało czasu. A przecież to mogło się już dokonać, ciasny powróz przeznaczenia zacisnął się z całą mocą na gardle Anthony'ego, nie pozwalając wypowiedzieć niczego więcej. Tylko bieg, zamglony, zdezorientowany, aż w końcu...
...przypadł do zwijającego się w bólu Longbottoma, usiadł na brudnej ziemi i ujął ciało przyjaciela w rozpaczliwym objęciu, dociskając jego głowę do własnej piersi. Nie mógł mu pomóc, nie wiedział jak mu pomóc, nie potrafił cofnąć tego co było mu zadane. Mógł tylko przytulić go ciasno, drżąc na całym ciele, w półsierocym odruchu bujania się i zaklinania rzeczywistości:
– Jestem, jestem przy Tobie, jestem, zaraz minie, zaraz się skończy... – szeptał głaszcząc umęczone ciało, odgarniając sklejone kosmyki roszone łzami nad którymi nie potrafił zapanować. – Somnia błagam nie umieraj... jeszcze nie... nie umieraj... – szeptał mu we włosy roztrzęsiony, ślepy na wszystko co działo się dookoła.
To była chwila.
Nieuwaga? Rozkojarzenie?
Mieli trzymać się razem, na tym polegał cały plan. Miał móc go osłaniać, mieć szansę rozproszyć zaklęcie, które mogłoby okazać się tym ostatnim. Ale znów. To był jego plan. Nie plan jego towarzyszy. Widząc odbiegającego od nich Morpheusa, sam puścił się za nim biegiem. Stracił w stosunku do Longbottoma kilka metrów, a ten słabowity pieprzony Niewymowny zasuwał tak jakby od tego zależało jego życie i pewnie tak właśnie było...
Mogłeś mi kurwa powiedzieć...
Myśl wypchnięta, myśl czerwona, gniew na Morpheusa, to wszystko napędzało Anthony'ego energią, wolą walki, wolą spuszczenia mu łomotu, po longbottomowsku, po gryfońsku, po męsku zapewne, nawet jeśli przemoc nigdy w jego głowie nie była rozwiązaniem, ale teraz och jak bardzo świerzbiła go ręka. Nie mógł go zatrzymać. Musiał go zatrzymać. Czy Morpheus naprawdę był tak okrutny, żeby kazać mu oglądać własną śmierć?
umrzeć w gronie przyjaciół – oschłe słowa Longbottoma odbijały się w jego czaszce, a gniew płynnie przeszedł w panikę. Łzy przesłoniły mu widok, potknął się, ale nieustępliwie biegł dalej, jakby od tego zależało jego własne życie i pewnie tak właśnie było...
– Somnia! – usłyszał własny krzyk, jakby to nie był jego krzyk, a jednak, czy nie czuł jak zdziera sobie gardło? – Somnia błagam! – o co błagał? Nie był pewien. Nie odchodź. Nie chcę żebyś umierał. Masz żyć i nosić to dalej! Dźwigać każdy dzień! To życie wymagało więcej siły, więcej samozaparcia, więcej heroizmu niż cokolwiek innego. Tak wiele słów, tak mało czasu. A przecież to mogło się już dokonać, ciasny powróz przeznaczenia zacisnął się z całą mocą na gardle Anthony'ego, nie pozwalając wypowiedzieć niczego więcej. Tylko bieg, zamglony, zdezorientowany, aż w końcu...
...przypadł do zwijającego się w bólu Longbottoma, usiadł na brudnej ziemi i ujął ciało przyjaciela w rozpaczliwym objęciu, dociskając jego głowę do własnej piersi. Nie mógł mu pomóc, nie wiedział jak mu pomóc, nie potrafił cofnąć tego co było mu zadane. Mógł tylko przytulić go ciasno, drżąc na całym ciele, w półsierocym odruchu bujania się i zaklinania rzeczywistości:
– Jestem, jestem przy Tobie, jestem, zaraz minie, zaraz się skończy... – szeptał głaszcząc umęczone ciało, odgarniając sklejone kosmyki roszone łzami nad którymi nie potrafił zapanować. – Somnia błagam nie umieraj... jeszcze nie... nie umieraj... – szeptał mu we włosy roztrzęsiony, ślepy na wszystko co działo się dookoła.