[03.09 Ceo & Keyleth] Niewiele się dzieje

– A skąd ja to mogłam wiedzieć! Przecież Anglia to ostoja prawa i porządku! – odburknęła pani Burke, chociaż nie była to prawda i jej nos pokrył się lekką czerwienią, która co prawda nie przebijała przez skórę jakby to miało miejsce u Nico - jednej z jej wersji, tej rudej. Tam to rumieniec oblewał jej całą twarz! Tu... efekt nie był tak piorunujący. No ale tak, wiedziała, że nie ma cennych rzeczy trzymać na widoku. Lewis ją przestrzegał. Asena ją przestrzegała. Pan Woody ją przestrzegał. Ale ona po prostu jakoś... nikt jej nie okradł odkąd wyruszyła w swoją Wielką Podróż Odnalezienia Ojca i nie zakładała wcale, że u progu jego domu (w sensie metaforycznym) ktoś się połasi na ten BEZCENNY amulet ochrony przed kradzieżą.

– To ma mam zrobić z plecakiem? To wszystko przecież co mam... W pewnym sensie muszę go nosić na widoku no bo to... plecak. – Próbowała się tłumaczyć, zapewne niepotrzebnie. Spokój jej rozmówczyni na równi imponował jej, ale też i irytował. Nie czuła się swobodnie w tym miejscu, ale była zdeterminowana, żeby odzyskać pamiątkę po matce. Na wspomnienie o cenie jednak zasępiła się, a jej sprężyste loczki niemalże wydawały się przyklapnięte.
– Ja.... ja... ee... – sięgnęła do kieszeni szaty i wyciągnęła z niego pięć sykli i dwa kunty, trzy guziki, kawałek kolorowego szkiełka, który podwędziła Eliaszowi i pogięty srebrny pierścionek. – To wszystko co mam. Wszystkie pieniądze poszły na podróż tutaj i... ale... – próbowała zebrać słowa, ale przychodziło jej to z trudem, podobnie jak spojrzenie właścicielce lombardu w oczy. To nie było przyjemne. Mogła poprosić o pożyczkę w Rejwachu, była też przekonana, że pan Woody jakby usłyszał o jej zmartwieniu to od razu ruszyłby z pomocą, ale nie chciała go kłopotać. –...ale mogłabym to odpracować! Umiem różne... sztuczki? – zapytała niepewnie.