12.06.2025, 14:22 ✶
Uścisnął dłonie obojgu interesantom i nie był w stanie ocenić, czyja ręka była zimniejsza. Tak jakby przyszła do niego para trupów wyciągniętych prosto z trumien. Może to była kwestia słabego krążenia? Babcia zawsze powtarzała, że była to kwestia kiepskiego odżywiania i braku aktywnego trybu życia. Oczywiście Henry nie chciał oceniać ich pochopnie. Tyle, że chorobliwa niemal bladość ich obojga jakoś pasowała do tego profilu.
— Nie ma problemu, o tej porze robi się już trochę nudno — uśmiechnął się, choć nie wiedzieć czemu, czuł lekki niepokój. Pewnie to było zmęczenie, nic więcej. — Ostatnia konferencja... Ach tak, pamiętam.
Henry przede wszystkim pamiętał podawany tam katering. Nie była to kuchnia wybitna, ale jeśli można było najeść się za friko, chłopak korzystał z okazji. No i mieli stół z herbatami o różnych wymyślnych smakach. Wtedy, pierwszy raz w życiu, Lockhart napił się rooibosa. I zarąbał stamtąd ze trzy kawałki ciasta zwinięte w chusteczki.
— Jasne, redakcja jest pusta, więc możemy tam pogadać — wzruszył ramionami i wstał.
Poprowadził Fawleya i Rosewood do własnego biurka. Walały się na nim zdjęcia i papiery, a pusty kubek po kawie czekał cierpliwie, aż Henry wyniesie go do zlewu.
— Przepraszam za bałagan — powiedział, po czym wziął dwa krzesła, które zwykle stały przed biurkami jego ważniejszych kolegów. Ustawił je naprzeciwko własnego.
Wtedy zorientował się, że został zupełnie sam z dwojgiem niepokojąco bladych ludzi. W pustym biurze. W nocy. Sytuacja niczym z horroru. Jakie szanse miał Henry w starciu z nimi?
Nie wydurniaj się — skarcił się w myślach. Naczytał się zdecydowanie za dużo powieści grozy.
— Nie ma problemu, o tej porze robi się już trochę nudno — uśmiechnął się, choć nie wiedzieć czemu, czuł lekki niepokój. Pewnie to było zmęczenie, nic więcej. — Ostatnia konferencja... Ach tak, pamiętam.
Henry przede wszystkim pamiętał podawany tam katering. Nie była to kuchnia wybitna, ale jeśli można było najeść się za friko, chłopak korzystał z okazji. No i mieli stół z herbatami o różnych wymyślnych smakach. Wtedy, pierwszy raz w życiu, Lockhart napił się rooibosa. I zarąbał stamtąd ze trzy kawałki ciasta zwinięte w chusteczki.
— Jasne, redakcja jest pusta, więc możemy tam pogadać — wzruszył ramionami i wstał.
Poprowadził Fawleya i Rosewood do własnego biurka. Walały się na nim zdjęcia i papiery, a pusty kubek po kawie czekał cierpliwie, aż Henry wyniesie go do zlewu.
— Przepraszam za bałagan — powiedział, po czym wziął dwa krzesła, które zwykle stały przed biurkami jego ważniejszych kolegów. Ustawił je naprzeciwko własnego.
Wtedy zorientował się, że został zupełnie sam z dwojgiem niepokojąco bladych ludzi. W pustym biurze. W nocy. Sytuacja niczym z horroru. Jakie szanse miał Henry w starciu z nimi?
Nie wydurniaj się — skarcił się w myślach. Naczytał się zdecydowanie za dużo powieści grozy.
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.