Spojrzał na dziewczynę nieco zdezorientowany.
— Muszę Cię zaskoczyć Heather, ale pracujesz z takimi ludźmi. Nazywają się „Brygada Uderzeniowa” oraz „Biuro Aurorów”, a łącznie funkcjonują pod nazwą „Departament Przestrzegania Praw Czarodziejów” — mruknął z przekąsem, chociaż uderzyło w niego stwierdzenie „ci, którzy się im stawiają”.
Czy nie tego samego szukała Christie?, pomyślał, spuszczając wzrok na praktycznie nienapoczęty posiłek. Przecież tuż po tym, jak została zaatakowana, stwierdziła, że pierwsze co chce zrobić, to wstąpić do służb bezpieczeństwa. Chciała przestać być ofiarą, pomagać innym, bronić innych... I jak się to skończyło dla niej? Cameron zasznurował usta, woląc nie dzielić się swoimi przemyśleniami w tej sprawie. Mógł się martwić, że ta sytuacja się powtórzy, ale nie mógł też wszystkich mierzyć miarą Christie. Byli tacy, co byli mniej doświadczeni od niej, ale byli też tacy, którzy przewyższali jej umiejętnościami pod kilkoma względami.
— Dobrze, wygrałaś. Nie zamkniemy go w letniej rezydencji Twojej matki — mruknął, starając się nie przewracać zbytnio oczami.
Ewidentnie byli za mało kreatywni i mieli za mało dojść u odpowiednich ludzi, żeby przygotować jakikolwiek zdatny do użycia plan na własną rękę. Heather mogłaby co najwyżej spróbować aresztować sprawców, a Cameron poskładać rannych do kupy. To było po prostu za duże przedsięwzięcie, jak na dwójkę młodych ludzi, którzy ledwo co liznęli wolności poza murami Hogwartu. Wprawdzie minęło parę lat, ale oni wcale o wiele bogatsi w doświadczenie się raczej nie stali. Ścisnął lekko rękę Rudej, starając się nie okazywać, jak bardzo go przytłaczała ta sytuacja.
— Tak, masz rację — Pokiwał powoli głową, powoli wypowiadając każde słowo. — Ty, ja, on. Cała trójka. Razem. Do końca. Jak zwykle. — Wypuścił głośno powietrze z ust. — Po prostu musimy przetrwać najgorsze, a p-potem... Potem będzie już lepiej. Nawet do słabej sytuacji da się przywyknąć.
My to się dobraliśmy, pomyślał z przekąsem, zastanawiając się, ile razy podobna myśl przeszła przez głowę nauczycielom z Hogwartu, którzy mieli do czynienia z wybrykami ich trójki. Może faktycznie to był tylko ten najgorszy okres? Kiedy już będą mogli się swobodniej spotykać, uda im się coś razem ustalić, żeby faktycznie pomóc Charliemu... Julienowi.
— Noo, teraz to mówisz w moim języku. Jak swój człowiek — parsknął cicho, bardzo zadowolony z decyzji Rudej.
Wspólne testowanie tanich win w plenerze, najlepiej w Hyde Parku lub nad rzeką, brzmiało o niebo lepiej niż spędzenie kolejnej dłużącej się w cholerę godziny w tym lokalu. Już nawet ten bal charytatywny Longbottomów rysował się w pamięci chłopaka jako lepszy wypad. Tam przynajmniej organizatorzy zadbali o atrakcję, a tu? Heather wydawała kupę hajsu na ich żarcie, a kelner ile razy podszedł do nich, żeby spytać o wrażenia? Raz, dwa? Nawet nie był pewny. Pokręcił głową.
Nie miał nic przeciwko odwiedzaniu drogich miejscówek, jeśli faktycznie był ku temu konkretny powód. W tym wypadku wydawało się to jednak zbyteczne, skoro przez stres nie mogli skorzystać z oferty restauracji. Tylko się bardziej zdołowali, pośród tych wszystkich grubych ryb w drogich szatach, garniturach czy sukniach. Cameron podniósł się z miejsca, aby za chwilę przerzucić sobie nonszalancko kurtkę przez ramię. Na słowa dziewczyny wybuchnął donośnym śmiechem.
— No to chyba się napiliśmy za darmo? — rzucił, klepiąc się po pustej kieszeni.
Oczywiście nie zabrał ze sobą nawet drobnych. Nawet mu przez myśl nie przeszło, że Heather mówi na serio. Musiał żartować, przecież nie wyszłaby z domu, czy z pracy bez portfela, co nie? Wkręcała go, żeby poprawić im humor po tej iście poważnej dyskusji. Postawa Lupina uległa zmianie, dopiero gdy dopadł do nich kelner. Chłopak zamrugał, gdy Ruda wcale nie wyjęła z płaszcza odpowiedniej sumy. O Merlinie, o kurwa.
— Ekhm... T-to co, ja z-zostaję w ramach z-zastawu, a ty lecisz do b-banku? — odezwał się po dłuższej chwili, kurcząc się w sobie. Kurwa, jaki wstyd. Jeśli planowali nie zwracać na siebie uwagi, to wybitnie słabo sobie z tym radzili, bo obecnie zwracało się ku nim coraz więcej bystrych oczu gości lokalu. To się wjebali. — Tak się da, co nie, kolego?
Uśmiechnął się niepewnie do kelnera, jednak ten zdawał się niewzruszony tym uprzejmym gestem. Wręcz przeciwnie, wyprostował się, jak struna od gitary i spojrzał z góry na ich oboje.
— Nie ma mowy. To nie jest pierwszy raz, wzywamy Brygadę — oznajmił stalowym głosem, po czym przywołał do siebie drugą kelnerkę. — Brygida, później przyjmiesz tamtych Państwa. Trzeba wezwać Brygadę Uderzeniową.
Kelnerka szybko oddaliła się na zaplecze, a Cameron przyłożył dłoń do ust, starając się nie parsknąć gromkim śmiechem na grę słów pod tytułem „Brygida wzywa Brygadę”. Zerknął jeszcze na Heather. Przecież tam pracowała, co nie? Nie mogła jakoś załagodzić sytuacji? Przecież nie aresztują ich jej znajomi z pracy, prawda?