[12.09.1972] Wojny Dorszowe

Z pozoru nie robiłem nic, tylko patrzyłem, czasem przez moment przelatywałem spojrzeniem po twarzach zebranych, raczej z odruchu niż ciekawości - sprawdzając, czy nikt nie wygląda na kogoś, kto za chwilę zacznie podejmować głupie decyzje. Tak, jakby to miało coś zmienić, gdyby nawet tak było...
Milczenie było moją ulubioną wersją obecności, nie znaczyło, że nie słuchałem, po prostu nie czułem potrzeby go przerywać. Stałem spokojnie, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, spoglądając w morze - na horyzont. Co jakiś czas statek delikatnie się przechylał, nieznacznie, lecz wystarczająco, by zgrzytnęła jakaś lina lub jęknął niesmarowany zawias w drzwiach prowadzących pod pokład.
Kiedy wreszcie cisza została przerwane przez Laurenta - miał czysty głos, wyuczony akcent, gładki, przyjemny, kulturalny ton podszyty potrzebą, by zabrzmieć miło, ale kompetentnie, zupełnie nie wiedziałem, co tu robił ktoś taki, nawet po wstępnym wyjaśnieniu z jego strony - nie odwróciłem się od razu, pozwoliłem sobie jeszcze przez chwilę obserwować spokojną linię styku nieba z wodą, jakby mogło się tam wydarzyć coś istotniejszego niż to, co działo się na pokładzie - bo mogło, praktycznie w każdej chwili. Wciąż nie odrywając wzroku od morza, poczułem, że zbliża się ten moment, w którym trzeba będzie coś powiedzieć - coś, co nie będzie zbyt konkretne, a jednocześnie wystarczające. Spojrzałem na Prewetta i resztę, bez pośpiechu, starając się zebrać odpowiednie słowa.
- Benjy. - Rzuciłem krótko, bez rozbudowanych wstępów. Lekko poruszyłem ramieniem, na którym zawieszona była kusza - tak, to była sugestia odnośnie mojej roli. - Dodatkowa obstawa. - Zerknąłem na Victorię - tak, dokładnie tak, jak to ujęła chwilę wcześniej - jeśli dojdzie do walki. Chciałem, żeby nic takiego nie musiało się dziać, ale od kiedy to ktoś w naszej branży dostaje to, czego chce?
Nie uśmiechnąłem się, ale głos miałem uprzejmy, z lekkim akcentem, którego sam nie zauważałem, ale który wszyscy uparcie brali za francuski. Słowa, które wybrałem, były możliwie najbardziej neutralne - nic nie sugerowały - ani moich powiązań z Geraldine, ani naszej umowy czy tam kontraktu ustnego, jaki mieliśmy, ani pochodzenia zadania, a już na pewno nie tego, że pracowałem dla kogoś takiego jak Yaxley, nawet pośrednio, czy wyświadczałem komuś przysługę. Pozostali mogli to zinterpretować dokładnie tak, jak chcieli.
Mimo że mój zakres działań w pracy często nachodził na to, co robiła Gerda, nigdy nie nazywałbym się łowcą - nawet na potrzeby uproszczenia - to słowo miało zbyt jednoznaczny wydźwięk i zupełnie nie pasowało do mojej filozofii, niosło za sobą więcej niż bym chciał zaakceptować - coś, czego nie chciałem przyjąć, co nie pasowało do mnie ani do tego, co reprezentowałem. Właściwie to w życiu nie przeszłoby mi przez usta, że jestem, choćby po części, powiązany z tą grupą zawodową, ale byłem tu z ramienia Artemis i zależało mi, żeby nie narobić Geraldine złego PR-u, przynajmniej bez powodu, więc musiałem pilnować przekazu. „Klątwołamacz” tu nie pasował, zresztą nie byłem tu po to, żeby łamać jakieś klątwy, więc najemnik? Nawet jeśli to słowo przeszło mi przez myśl, szybko je odrzuciłem - za bardzo sugerowało, że ktoś tu łapie się brzytwy. Mogłoby to zasugerować, że klub łowiecki ma jakieś problemy z załogą, skoro musi brać ludzi z ulicy. Nie chciałem, żeby ktokolwiek myślał, że musieli sięgać po najemników z zewnątrz - to brzmiałoby jak deklaracja słabej sytuacji organizacji albo brak wiary w ich własnych ludzi. Nie, żebym szczególnie przejmował się reputacją Artemis, ale... Właśnie - nie chciałem mieć sobie nic do zarzucenia.
Przez moment zawahałem się, ale uznałem, że warto dopowiedzieć coś jeszcze, żeby nie wyglądało na to, że jestem wyłącznie człowiekiem od dźwigania i strzelania.
- Poza tym pieszętuję, łamię klątwy i tym podobne. - Dodałem, bez zbędnych szczegółów.
Nie zareagowałem na pytanie, które padło z ust młodej kobiety z Ministerstwa, to nie była moja rola, nie wiedziałem o tym aż tyle, żeby czuć się zobligowany do odpowiedzi. Pozostawiłem to komuś stąd, lepiej poinformowanemu, sam wolałem trzymać się na uboczu, pozostawać względnie neutralny i miły, nie wychylać się ponad miarę. Nie chciałem mieszać się w rozmowę bardziej, niż było to konieczne.