18.06.2025, 13:11 ✶
To był jakiś żart. Koszmar. Psychodeliczny sabat szaleństwa. Wpatrywałem się w zebranych na dole, ale z tej perspektywy trudno było namierzyć winowajcę… a raczej winowajczynię. Bo ta salcesonowa twarz Prudence, Merlin mi świadkiem, miała dokładnie ten sam wyraz co zawsze: skupiony, nadęty, pełen uprzedzenia i bezzasadnej wyższości nad rozmówcą. Albo nad ofiarą jej magicznych fanaberii.
Pru-dence… – wyplułem jej imię w myślach jak coś między przekleństwem a diagnozą. Na głos jednak dobywała się ze mnie wyłącznie mieszanina jęków i krzyków, bo kurczowo próbowałem trzymać się Corneliusa, żeby, broń Matko Naturo, nie dać się porwać do jakiejś galaktycznej otchłani! Bo kto wie? Może skończyłbym na ciemnej stronie księżyca! A tam, o zgrozo, nie mieli luster. Nawet jednego! A o takim magicznym, które mówiłoby mi, jaki jestem przystojny, cudowny i boski... to już w ogóle mógłbym zapomnieć!!!
Zatrwożyłem się. Przeląkłem. Przyszłość rysowała się czarna jak ściany Azkabanu. Czekał mnie przecież ślub Ambroise’a… Powinienem tam być! Powinienem tulić i całować przyszłą Pannę Młodą! A zamiast tego... spadałem.
Tak, właśnie. Spadałem. Ojej. Tego również nie chciałem. Zderzenie z glebą wydawało się co najmniej nieestetyczne. Zacisnąłem powieki. Byle nie twarzą. Byle nie zgrabnym tyłeczkiem. Plecy też mi były jeszcze potrzebne… O Merlinie, a mój penis?! CHROŃ GO! CHROŃ GO, O WIELKI OPIEKUNIE CZARODZIEJSKICH MĘSKOŚCI!
I wtedy – TRAH! – coś mnie złapało. A raczej: w coś wpadłem. W coś miękkiego, ale też miękko-twardego. Usłyszałem jęki, nie tylko moje. Chyba. ŻYŁEM! ŻYŁEM, MERLINIE, BYŁEM CAŁY!
Powoli otworzyłem oczy. Spadłem na hamak. Na hamak, w którym była Prudence MORDERCZYNI Bletchley z niczemu niewinnym Eliaszem. Czułem się jak bohater romantyczny, który wraca z wojny i zastaje ukochaną z obcym mężczyzną… tylko że zamiast wojny miałem przelot, a zamiast ukochanej – czarodziejską zołzę z piekła rodem i siostrę Eliaszka w jednym.
Zerwałem się z hamaku, zatoczyłem nieco, lecz złapałem równowagę i z teatralnym dramatyzmem odwróciłem się gwałtownie. Może za gwałtownie, bo świat pociemniał mi przed oczami i lekko zawirował. Ale nieważne! Miałem cel. Miałem misję. Uniosłem dłoń i wskazałem palcem. Raz na Eliasza, raz na Prudence, bo błędnik jeszcze nie działał jak należy, ale wiedziałem, kogo mam na myśli. Tę przekletą czarownicę!
Wzdrygnąłem się. Podskoczyłem. Jakby mnie obsiadło całe gniazdo szerszeni, os i jeszcze nargli.
– JUŻ DOSKONALE POSMAKOWAŁEM TWOJEJ ZEMSTY, PRU-DENCE! – wyplułem jej imię jak zatruty owoc. Paskudne, ostre, obłudnie eleganckie. Tym razem zrobiłem to głośno. – JAK ŚMIAŁAŚ?! JAK ŚMIAŁAŚ ZROBIĆ TO MNIE I CORNELIUSOWI!? PRZYJMUJEMY CIĘ POD DACH JAK JEDNĄ Z NAS, A TY TAK NAM SIĘ ODPŁACASZ?! – uniosłem na nią głos, robiąc krok w jej stronę. Krok groźby. Krok cienia. Krok bardzo wymiętego, roztrzęsionego czarodzieja.
Byłem cały rozdygotany. Przerażony. Zniesmaczony. Zmaltretowany. Wkurwiony. I... i zdecydowanie nie zamierzałem być bliżej Prudence Bletchley niż wymagała tego konwencja cywilizowanego społeczeństwa, więc od razu zrobiłem trzy kroki w tył. I jeszcze jeden dla bezpieczeństwa.
– Jeszcze jedna taka zagrywka, a zgłoszę cię w Ministerstwie Magii! Przysięgam na własne przedsenne mantry i czekoladowe żaby! – sapnąłem, szukając wzrokiem Corneliusa. Na szczęście wyglądał, jakby żył. Wyglądał lepiej niż ja, co było nie do przyjęcia, ale przynajmniej oddychał.
Potrzebowałem przestrzeni. Tchu. Innej, kontrolowanej przeze mnie galaktyki. Wyczarowałem barierę ochronną między sobą a Prudence, po czym obróciłem się do niej plecami.
– Idę się przebrać – zakomunikowałem reszcie, unosząc głowę wysoko jak arystokrata wśród plebsu, i wielkimi, urażonymi krokami ewakuowałem się w stronę domu. Znajomczak – ten niezastąpiony skrzat mojego ojca – już wiedział, co robić. Ja potrzebowałem tylko ciepłego prysznica, świeżych ubrań i pół godziny spokojnej medytacji z twarzą zanurzoną w poduszkach z lawendą.
Pru-dence… – wyplułem jej imię w myślach jak coś między przekleństwem a diagnozą. Na głos jednak dobywała się ze mnie wyłącznie mieszanina jęków i krzyków, bo kurczowo próbowałem trzymać się Corneliusa, żeby, broń Matko Naturo, nie dać się porwać do jakiejś galaktycznej otchłani! Bo kto wie? Może skończyłbym na ciemnej stronie księżyca! A tam, o zgrozo, nie mieli luster. Nawet jednego! A o takim magicznym, które mówiłoby mi, jaki jestem przystojny, cudowny i boski... to już w ogóle mógłbym zapomnieć!!!
Zatrwożyłem się. Przeląkłem. Przyszłość rysowała się czarna jak ściany Azkabanu. Czekał mnie przecież ślub Ambroise’a… Powinienem tam być! Powinienem tulić i całować przyszłą Pannę Młodą! A zamiast tego... spadałem.
Tak, właśnie. Spadałem. Ojej. Tego również nie chciałem. Zderzenie z glebą wydawało się co najmniej nieestetyczne. Zacisnąłem powieki. Byle nie twarzą. Byle nie zgrabnym tyłeczkiem. Plecy też mi były jeszcze potrzebne… O Merlinie, a mój penis?! CHROŃ GO! CHROŃ GO, O WIELKI OPIEKUNIE CZARODZIEJSKICH MĘSKOŚCI!
I wtedy – TRAH! – coś mnie złapało. A raczej: w coś wpadłem. W coś miękkiego, ale też miękko-twardego. Usłyszałem jęki, nie tylko moje. Chyba. ŻYŁEM! ŻYŁEM, MERLINIE, BYŁEM CAŁY!
Powoli otworzyłem oczy. Spadłem na hamak. Na hamak, w którym była Prudence MORDERCZYNI Bletchley z niczemu niewinnym Eliaszem. Czułem się jak bohater romantyczny, który wraca z wojny i zastaje ukochaną z obcym mężczyzną… tylko że zamiast wojny miałem przelot, a zamiast ukochanej – czarodziejską zołzę z piekła rodem i siostrę Eliaszka w jednym.
Zerwałem się z hamaku, zatoczyłem nieco, lecz złapałem równowagę i z teatralnym dramatyzmem odwróciłem się gwałtownie. Może za gwałtownie, bo świat pociemniał mi przed oczami i lekko zawirował. Ale nieważne! Miałem cel. Miałem misję. Uniosłem dłoń i wskazałem palcem. Raz na Eliasza, raz na Prudence, bo błędnik jeszcze nie działał jak należy, ale wiedziałem, kogo mam na myśli. Tę przekletą czarownicę!
Wzdrygnąłem się. Podskoczyłem. Jakby mnie obsiadło całe gniazdo szerszeni, os i jeszcze nargli.
– JUŻ DOSKONALE POSMAKOWAŁEM TWOJEJ ZEMSTY, PRU-DENCE! – wyplułem jej imię jak zatruty owoc. Paskudne, ostre, obłudnie eleganckie. Tym razem zrobiłem to głośno. – JAK ŚMIAŁAŚ?! JAK ŚMIAŁAŚ ZROBIĆ TO MNIE I CORNELIUSOWI!? PRZYJMUJEMY CIĘ POD DACH JAK JEDNĄ Z NAS, A TY TAK NAM SIĘ ODPŁACASZ?! – uniosłem na nią głos, robiąc krok w jej stronę. Krok groźby. Krok cienia. Krok bardzo wymiętego, roztrzęsionego czarodzieja.
Byłem cały rozdygotany. Przerażony. Zniesmaczony. Zmaltretowany. Wkurwiony. I... i zdecydowanie nie zamierzałem być bliżej Prudence Bletchley niż wymagała tego konwencja cywilizowanego społeczeństwa, więc od razu zrobiłem trzy kroki w tył. I jeszcze jeden dla bezpieczeństwa.
– Jeszcze jedna taka zagrywka, a zgłoszę cię w Ministerstwie Magii! Przysięgam na własne przedsenne mantry i czekoladowe żaby! – sapnąłem, szukając wzrokiem Corneliusa. Na szczęście wyglądał, jakby żył. Wyglądał lepiej niż ja, co było nie do przyjęcia, ale przynajmniej oddychał.
Potrzebowałem przestrzeni. Tchu. Innej, kontrolowanej przeze mnie galaktyki. Wyczarowałem barierę ochronną między sobą a Prudence, po czym obróciłem się do niej plecami.
– Idę się przebrać – zakomunikowałem reszcie, unosząc głowę wysoko jak arystokrata wśród plebsu, i wielkimi, urażonymi krokami ewakuowałem się w stronę domu. Znajomczak – ten niezastąpiony skrzat mojego ojca – już wiedział, co robić. Ja potrzebowałem tylko ciepłego prysznica, świeżych ubrań i pół godziny spokojnej medytacji z twarzą zanurzoną w poduszkach z lawendą.