09.02.2023, 21:35 ✶
Jak tylko dym poleciał w jego stronę, nieznacznie odsunął się od stolika, by go nie wąchać. To wystarczyło, by nie wejść w chmurę, jaka powstała po czynie Roberta. Nie powiedział jednak ani słowa. Uskarżanie się dla niego było dziecinne. Kolejna z niezbyt przyjemni lekcji w domu Avery. Także niezbyt uśmiechało mu się zwlekanie, aczkolwiek nie chciał wyjść na czarodzieja dość zdesperowanego, by błagać go o pomoc. Dlatego sam nie zaczynał tego tematu i nieznacznie kącik ust mu się uniósł, jak on sam przeszedł do "upomnienia" go. Czekał na ten moment.
- Jeśli dobrze rozumiem sytuacje, nasze cele są dość zbieżne. - Powiedział, co miało go spróbować zainteresować, bo dlaczego on jako młokos mógł wiedzieć, co chce Robert osiągnąć? To oczywiście była podpowiedź obosieczna, bo i on mógł wyciągnąć ta samą konkluzję co on. Liczył tym samym także na jeszcze większe zaintrygowanie z jego strony.
- Chciałbym, by mój problem zniknął permanentnie w taki sposób, że ani aurorzy, ani brygada nie byliby mnie w stanie z tym powiązać. Oczywiście ten kłopot ma swoją nazwę, a dokładniej dwie. Jonathan oraz Martha Avery. - Spojrzał wymownie na Roberta, bo nie dość, że praktycznie zdehumanizował swoich rodziców i przedstawił w ich roli przedmiotów, które są jednocześnie utrapieniem i niechciane. Co do własnej siostry to nie był do niej przywiązany. Jeśli zginie, nie będzie jej przecież mu szkoda. Rodziną byli tak naprawdę tylko i wyłącznie na fotografii.
- Dlaczego miałby pan tej pomocy udzielić? Odpowiedź jest oczywista. Mogę zdradzić, gdzie obecnie się ukrywamy, a jak rozumiem, pan ich szuka. Czy mogę liczyć na pańskie wsparcie, panie Mulciber? - Spojrzał na niego, będąc ciekaw, jak właściwie zareaguje. To był ten właśnie krytyczny moment, od którego zależał drugi etap ich rozmów. Jeśli faktycznie chciał odkryć ich miejsce, gdzie się ukrywają, musiał mieć ku temu powód. Podejrzewał, kim jest i dlaczego tak się sytuacja potoczyła. On chciał ich po prostu się pozbyć ze swego życia. Dlatego wcześniej powiedział, że ich cele są zbieżne. Więc jak zareaguje na to jego rozmówca? On sam przy tym wszystkim był poważny i żadnego, najmniejszego cienia żartu po nim się nie zobaczy. I właśnie teraz sobie uświadomił, że bardzo ryzykuje.
- Jeśli dobrze rozumiem sytuacje, nasze cele są dość zbieżne. - Powiedział, co miało go spróbować zainteresować, bo dlaczego on jako młokos mógł wiedzieć, co chce Robert osiągnąć? To oczywiście była podpowiedź obosieczna, bo i on mógł wyciągnąć ta samą konkluzję co on. Liczył tym samym także na jeszcze większe zaintrygowanie z jego strony.
- Chciałbym, by mój problem zniknął permanentnie w taki sposób, że ani aurorzy, ani brygada nie byliby mnie w stanie z tym powiązać. Oczywiście ten kłopot ma swoją nazwę, a dokładniej dwie. Jonathan oraz Martha Avery. - Spojrzał wymownie na Roberta, bo nie dość, że praktycznie zdehumanizował swoich rodziców i przedstawił w ich roli przedmiotów, które są jednocześnie utrapieniem i niechciane. Co do własnej siostry to nie był do niej przywiązany. Jeśli zginie, nie będzie jej przecież mu szkoda. Rodziną byli tak naprawdę tylko i wyłącznie na fotografii.
- Dlaczego miałby pan tej pomocy udzielić? Odpowiedź jest oczywista. Mogę zdradzić, gdzie obecnie się ukrywamy, a jak rozumiem, pan ich szuka. Czy mogę liczyć na pańskie wsparcie, panie Mulciber? - Spojrzał na niego, będąc ciekaw, jak właściwie zareaguje. To był ten właśnie krytyczny moment, od którego zależał drugi etap ich rozmów. Jeśli faktycznie chciał odkryć ich miejsce, gdzie się ukrywają, musiał mieć ku temu powód. Podejrzewał, kim jest i dlaczego tak się sytuacja potoczyła. On chciał ich po prostu się pozbyć ze swego życia. Dlatego wcześniej powiedział, że ich cele są zbieżne. Więc jak zareaguje na to jego rozmówca? On sam przy tym wszystkim był poważny i żadnego, najmniejszego cienia żartu po nim się nie zobaczy. I właśnie teraz sobie uświadomił, że bardzo ryzykuje.