[06/09/1972] Płatność przy odbiorze? || elias & ambroise

Co prawda to prawda, spotkanie Eliasa w Szpitalu św. Munga graniczyło z cudem. Zwłaszcza, jeśli zjawiał się w jego murach z własnej nieprzymuszonej woli. Nigdy nie przepadał za ośrodkami medycznymi i nawet w czasach szkolnych unikał Skrzydła Szpitalnego jak ognia. Wprawdzie unikanie wizyt u lekarza w momencie, gdy zarówno ojciec i matka zajmują się medycyną nie było najłatwiejszym zadaniem pod słońcem, ale Bletchleyowi szło to całkiem nieźle. A teraz wkroczył do paszczy lwa jak gdyby nigdy nic. Z miłości (i obowiązku) wobec swojego miejsca pracy. Ech, cóż to było za poświęcenie. — Co? — Zamrugał, garbiąc się speszony, jakby Ambroży co najmniej zaprosił go na jakieś badanie do pobliskiego gabinetu. — Nie, nie. Żadnej ścieżki przeznaczenia. Żadnej ostatniej drogi. Nie dam się zamknąć w tej umieralni. Ostre słowa jak na tak wczesną porę, pomyślał przelotnie, żałując nieco, że nie ugryzł się w język. Już dawno zdążył się pogodzić z tym, że zarówno Ambroise jak i Romulus zdecydowali się na obranie nauk medycznych jako swojego głównego zawodu, jednak... Czasem zapominał, że podobne komentarze mogłyby sprawić im przykrość. Zwłaszcza biorąc pod uwagę te wszystkie nieprzespane noce podczas niekończących się stażów. I poświęceń jakie wymagała ta praca przy obecnej sytuacji w kraju. Elias uciekł spojrzeniem w bok, wzdychając przeciągle. — Zresztą... nieważne — burknął pod nosem, poprawiając paczkę w rękach. — Też jestem tutaj tylko na chwilę. — Dzięki niech będą Merlinowi. Postukał palcem w opakowanie. — ''Szklana'' pośredniczyła w zamówieniu dla was jakichś rzadkich soczewek spoza Wysp Brytyjskich. Niezłe cacka, chociaż... Szczerze mówiąc nie jestem pewny do czego mogłyby wam się tutaj przydać. Otwieracie nowe laboratorium, że potrzebujecie przyrządów pomiarowych tak wysokiej jakości? Może kiedy nikt nie patrzył, to Dorinda Lestrange postanowiła przechrzcić Szpital św. Munga na laboratorium bojowe Ministerstwa Magii i chciała testować tu jakąś broń chemiczną? Skąd tobie wpadają do głowy takie pomysły?, skomentował bezgłośnie Elias, krzywiąc się na tę myśl. Ojciec opowiadał czasem o przełożonej szpitala, ale z jego historii wnikało, że była to w miarę... rozsądna kobieta. Wiekowa, ale rozsądna. — Wiesz może... Kto mógł to zamówić? Albo gdzie mam to dostarczyć? — zapytał, zerkając na przyjaciela z nadzieją. — Najchętniej zostawiłbym tą paczkę pod pierwszym lepszym gabinetem, ale wolę potem nie słuchać jaki to jestem nieodpowiedzialny. — Wbił w niego wyczekujące spojrzenie. — Chyba, że po prostu... Przekażę je tobie i ucieknę jak najszybciej, zanim zorientujesz się, że to teraz twoje zmartwienie? Wyciągnął paczkę do przodu, jakby faktycznie zamierzał rzucić się w bieg w stronę głównego wyjścia.