22.06.2025, 15:32 ✶
Na szczęście zbliżał się świt, będą mogli zobaczyć swoje dzieło w świetle dnia, o ile jakiekolwiek promienie wrześniowego słońca będą w stanie przebić się przez dym i popiół, wciąż tańczące na gorących podmuchach wiatru. Było nieznośnie gorąco, a ich stroje wcale nie ułatwiały im życia. Anthony był wkurwiony tym, jak mocno magia płatała im figle, gdy mieli wykonać z bratem zadania powierzone im przez Louvaina. Prawdę mówiąc, nie miał zbyt wiele czasu — musiał pojawić się w Ministerstwie na kilka minut, porzucając maskę. Mógł dzięki temu, chociaż spróbować dowiedzieć się, czy wiadomo było coś o interesującej go kobiecie, jak i o jego przyjacielu, który — kolejny powód wkurwienia Tośka — był po drugiej stronie. Nie mógłby też odmówić sobie sprawdzenia stanu pewnej brunetki, ale o tym nikt wiedzieć nie musiał. Westchnął ciężko, jakby zmęczony życiem, gorącem, chaosem i wszystkim innym, gdy zjawił się w Ataraxii.
Nie był pierwszy, nie był ostatni — dołączył chwilę po swoim najwierniejszym towarzyszu, przytakując jego słowom, mając ręce niedbale schowane w kieszeniach czarne, brudnej od sadzy szaty.
-Istotnie, udało nam się ostatecznie zablokować przejście na uczęszczanych odłamach od głównej alejki. - przytaknął, nie mogąc powstrzymać rozbawionego uśmieszku, gdy przypomniał sobie te wszystkie zakończone porażką próby rzucania czarów na te cholerne cegły. Widział bok Stanleya, ale nie chciał nawet o tym myśleć, bo zrobiłby dramat.
- Jest niegroźna, namierzę ją, jak wrócę do biura i dowiem się wszystkiego. Miała dziś po prostu szczęście. - wzruszył ramionami, machając przy tym dłonią, jakby wspominał o nachalnej muszce, którą odganiał. Zaskoczony był tym, jak zgrani byli i jak wiele sukcesów, mniejszych i większych, odnieśli tej nocy. - Też się będę zbierał. Uważajcie na siebie, Ministerstwo będzie bardziej natrętne, niż zwykle. Będą chcieli winnego na wczoraj..
Dodał jeszcze do życzeń zdrowia od swojego kuzyna, po czym skinął lekko głową Lovainowi, chwaląc go tym samym za dobrze przeprowadzone akcje, a później opuścił z cichym świstem miejsce spotkania, czując nadchodzącą ulgę, którą przyniesie mu zdjęcie tego ufajdanego ubrania i prysznic. Wiele nie trzeba było do szczęścia.
Nie był pierwszy, nie był ostatni — dołączył chwilę po swoim najwierniejszym towarzyszu, przytakując jego słowom, mając ręce niedbale schowane w kieszeniach czarne, brudnej od sadzy szaty.
-Istotnie, udało nam się ostatecznie zablokować przejście na uczęszczanych odłamach od głównej alejki. - przytaknął, nie mogąc powstrzymać rozbawionego uśmieszku, gdy przypomniał sobie te wszystkie zakończone porażką próby rzucania czarów na te cholerne cegły. Widział bok Stanleya, ale nie chciał nawet o tym myśleć, bo zrobiłby dramat.
- Jest niegroźna, namierzę ją, jak wrócę do biura i dowiem się wszystkiego. Miała dziś po prostu szczęście. - wzruszył ramionami, machając przy tym dłonią, jakby wspominał o nachalnej muszce, którą odganiał. Zaskoczony był tym, jak zgrani byli i jak wiele sukcesów, mniejszych i większych, odnieśli tej nocy. - Też się będę zbierał. Uważajcie na siebie, Ministerstwo będzie bardziej natrętne, niż zwykle. Będą chcieli winnego na wczoraj..
Dodał jeszcze do życzeń zdrowia od swojego kuzyna, po czym skinął lekko głową Lovainowi, chwaląc go tym samym za dobrze przeprowadzone akcje, a później opuścił z cichym świstem miejsce spotkania, czując nadchodzącą ulgę, którą przyniesie mu zdjęcie tego ufajdanego ubrania i prysznic. Wiele nie trzeba było do szczęścia.
Postać opuszcza sesję