[Hogwart, 1961] Wszystko przez te wścibskie dzieciaki

– Ale jestem pewna, że liczba pierwszaków spóźniających się na zajęcia spadłaby o jakieś dwadzieścia procent! – zapewniła Brenna entuzjastycznie, w istocie pochłonięta już myślą o tym, aby faktycznie przygotować trochę takich mapek i na początku przyszłego roku rozdać je świeżo upieczonym Gryfonom. Lubiła działać, i właściwie planowała coś przez cały czas, więc przeszukiwanie teraz zamku za dwójką pierwszorocznych nie przeszkadzało jej w kombinowaniu, kogo tutaj dopaść, aby jej pomógł, bo ona niestety w rysowaniu była raczej słaba… – Naprawdę? A myślałam, że na tym, żeby nas przygotować do egzaminów i do bycia produktywnymi członkami społeczeństwa – oświadczyła, naśladując przy tym głos McGonagall, która kiedyś powiedziała do niej może nie dokładnie coś takiego, ale całkiem podobnego.
Zatrzymała się na moment i spojrzała nieco podejrzliwie na ściany oraz na sufit, gdy Cassian wspomniał o swojej teorii odnośnie żywego organizmu. Brenna, chociaż kochała książki miłością gorącą, zwłaszcza te fabularne, nie miała zbyt artystycznej duszy i czasem kiedy drugi prefekt mówił takie rzeczy, nie była pewna, co jest metaforą, a co nie.
– Mam nadzieję, że nie, bo wtedy wiedziałby o nas trochę za dużo – oceniła w końcu, uznając, że gdyby Hogwart naprawdę był żywy, to ktoś by o tym wiedział i powiedział innym. Prawda…? Prawda? – Pod kuchnię chyba posłali prefektów Puchonów. Jestem pewna, że skorzystają z okazji i wycyganią parę ciasteczek. Puchoni niby tacy niewinni, a zawsze umieją się ustawić – dodała, z pewnym żalem, bo ach, sama też chętnie zaopiekowałaby się kilkoma ciasteczkami. Zaraz jednak potrząsnęła głową, odpychając od siebie myśli o ciasteczkach z czekoladą, bo przecież musieli się tutaj skupić, a nawet Skupić. – Możemy poprosić o pomoc prawdziwe duchy. Potrafią przechodzić przez ściany, jeśli oni gdzieś utknęli, to mogłoby być przydatne. Tylko jeśli trafimy na Szarą Damę, to ty musisz z nią rozmawiać, bo ona podobno odzywa się tylko do Krukonów. Na mój widok zawsze lewituje w drugą stronę… – plotła, po czym podeszła i szarpnęła za drzwi jednego ze składzików.
Rozległ się czyjś pisk.
Brenna zatrzasnęła drzwiczki.
– Przepraszam! – zawołała, cofając się gwałtownie. I ruszyła dalej, chociaż zanim otworzyła drzwi do jednej z klas, tym razem grzecznie zapukała, na wypadek, gdyby i tam całowała się jakaś para. – Nie jestem zatroskana. Jestem… tylko trochę zaniepokojona. Na pierwszym roku oczywiście, że musiałam pójść do Zakazanego Lasu. Co jak oni też są tak głupi jak ja i tam poszli? – zastanowiła się. – Faktycznie, można iść na wyższe piętro. Powinniśmy jeszcze sprawdzić te schody ze znikającym stopniem, kiedyś tam utknęłam na dwie godziny, zanim znalazł mnie Vinc…