11.02.2023, 01:58 ✶
Patrick zamrugał. Starał się nie myśleć o świetle, które przed kilkoma chwilami dostrzegł we mgle. W żadnej (a już na pewno nie w tej, w której się właśnie znajdował) sytuacji nie chciałby stanąć oko w oko ze Zwodnikiem. Ale była też przecież ta niewielka, drobna nuta prawdopodobieństwa, że we mgle naprawdę krążył człowiek niosący w ręku latarnię. Ta mała, malutka nutka prawdopodobieństwa, budziła w Stewardzie cichą nadzieję, że przez cały ten czas podążał w dobrym kierunku a to oznaczało, że po zbadaniu drewnianej chaty, będzie mógł (musiał) pójść w tamtą stronę i już niedługo będzie mógł się aportować z tego przeklętego miejsca.
Ale póki co, coraz wyraźniej widział malujący się przed nim dom. Ktoś kiedyś musiał w nim mieszkać i Patrickowi przeszło przez głowę, że chętnie poznałby historię człowieka, który wybrał akurat tak odludne miejsce do życia. Ale też może za jego czasów wcale takie nie było, albo też on oceniał je inaczej, doceniając introwertyczną naturę tego miejsca.
Steward podszedł do drzwi. Przesunął ręką po framudze, poznając jej zmienną fakturę. Teraz, kiedy znalazł się przy samym wejściu, dotarło do niego jak nieuprzejmie postępował. Właśnie wkraczał do świata cudzej własności, nawet jeśli właściciel już dawno się stąd wyprowadził lub umarł. Ale jakby na przekór tym myślom, nacisnął na klamkę i pociągnął za nią. Najpierw lekko, jakby sprawdzając opór, który drzwi mogły próbować stawiać przy otwarciu, potem mocniej byle je naprawdę otworzyć, uchylić jeszcze bardziej, na tyle by wsunąć się do środka.
Świat w środku, choć zniszczony zębem czasu i tak wydawał się dużo ciekawszy niż mgła, błoto, zielona maź i zwodnik (nie zwodnik?) grasujący na zewnątrz. Patrick przesunął wzrokiem po meblach, na dłużej zahaczając spojrzeniem o stół, notatki (korciło go by je sprawdzić, nawet jeśli był więcej niż pewien, że już raczej niewiele dało się z nich wyczytać), wreszcie wyłaniające się łóżko.
Zamarł, dostrzegając leżącą na nim kobiecą sylwetkę.
Najpierw w jego głowie pojawiła się pomyśl, że musiał się bardzo, bardzo pomylić. Właścicielka rozpadającego się, starego domku na bagnach wcale stąd nie odeszła. A przynajmniej nie zrobiła tego fizycznie. Dopiero potem pomyślał, że leżąca nie musiała wcale być tu właścicielką. Może była tylko kolejną zbłąkaną duszą w tym miejscu i postanowiła tu odpocząć? Może nawet na zawsze?
Na grzeczności było już w zasadzie za późno, ale nie przeszkodziło mu to w podniesieniu ręki i zastukaniu we framugę drzwi. Raz. Drugi. Trzeci. Czwarty. Wszystko po to, by obudzić ją ze snu.
- Czy można? – zapytał, odsuwając w myślach ten moment, w którym musiałby podejść do leżącej i sprawdzić, czy w ogóle żyła a teraz tylko mocno spała.
Ale jeśli nie zareagowała nijak, ostrożnie zbliżył się do łóżka by sprawdzić co z nią.
Ale póki co, coraz wyraźniej widział malujący się przed nim dom. Ktoś kiedyś musiał w nim mieszkać i Patrickowi przeszło przez głowę, że chętnie poznałby historię człowieka, który wybrał akurat tak odludne miejsce do życia. Ale też może za jego czasów wcale takie nie było, albo też on oceniał je inaczej, doceniając introwertyczną naturę tego miejsca.
Steward podszedł do drzwi. Przesunął ręką po framudze, poznając jej zmienną fakturę. Teraz, kiedy znalazł się przy samym wejściu, dotarło do niego jak nieuprzejmie postępował. Właśnie wkraczał do świata cudzej własności, nawet jeśli właściciel już dawno się stąd wyprowadził lub umarł. Ale jakby na przekór tym myślom, nacisnął na klamkę i pociągnął za nią. Najpierw lekko, jakby sprawdzając opór, który drzwi mogły próbować stawiać przy otwarciu, potem mocniej byle je naprawdę otworzyć, uchylić jeszcze bardziej, na tyle by wsunąć się do środka.
Świat w środku, choć zniszczony zębem czasu i tak wydawał się dużo ciekawszy niż mgła, błoto, zielona maź i zwodnik (nie zwodnik?) grasujący na zewnątrz. Patrick przesunął wzrokiem po meblach, na dłużej zahaczając spojrzeniem o stół, notatki (korciło go by je sprawdzić, nawet jeśli był więcej niż pewien, że już raczej niewiele dało się z nich wyczytać), wreszcie wyłaniające się łóżko.
Zamarł, dostrzegając leżącą na nim kobiecą sylwetkę.
Najpierw w jego głowie pojawiła się pomyśl, że musiał się bardzo, bardzo pomylić. Właścicielka rozpadającego się, starego domku na bagnach wcale stąd nie odeszła. A przynajmniej nie zrobiła tego fizycznie. Dopiero potem pomyślał, że leżąca nie musiała wcale być tu właścicielką. Może była tylko kolejną zbłąkaną duszą w tym miejscu i postanowiła tu odpocząć? Może nawet na zawsze?
Na grzeczności było już w zasadzie za późno, ale nie przeszkodziło mu to w podniesieniu ręki i zastukaniu we framugę drzwi. Raz. Drugi. Trzeci. Czwarty. Wszystko po to, by obudzić ją ze snu.
- Czy można? – zapytał, odsuwając w myślach ten moment, w którym musiałby podejść do leżącej i sprawdzić, czy w ogóle żyła a teraz tylko mocno spała.
Ale jeśli nie zareagowała nijak, ostrożnie zbliżył się do łóżka by sprawdzić co z nią.