11.02.2023, 12:23 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.02.2023, 19:46 przez Cathal Shafiq.)
Dzieciak był szybki. Może nawet szybszy od Cathala, który choć całkiem sprawny fizycznie, był też dość duży i lepszy raczej w podnoszeniu ciężarów niż bardzo szybkich biegach krótko dystansowych, a chwila zamyślenia przed księgarnią – przeklęta choroba Milforda – kosztowała go stratę paru cennych sekund.
Gdy ktoś wpadł na złodziejaszka z przeciwka, przerywając ucieczkę, Shafiq nie był jednak pewny, czy się tym cieszyć, czy wręcz przeciwnie, martwić. Z jednej strony istniała pewna szansa, że chłopak czmychnie w jakąś boczną alejkę i zniknie mu z oczu. Z drugiej, jeszcze parę kroków i czarodziej mógłby wyciągnąć różdżkę, by potraktować kieszonkowca jakimś naprawdę nieprzyjemnym czarem, a na oczach tego człowieka nie wypadało. W Peru czy Egipcie nikt by się nie przejął, ale angielskie społeczeństwo miało odrobinę… inne podejście wobec zawieszania ludzi do góry nogami i potrząsania nimi aż ładnie przeproszą za wszystkie zbrodnie, nawet jeżeli kogoś akurat okradli.
Ty sobie jakieś kurwa jaja robisz.
Cal przysłuchiwał się rozmowie, przez moment po prostu stojąc, jakby zamieniony w posąg. Ot przetwarzał informacje, a wniosek był niestety tylko jeden: mężczyzna, który złapał kieszonkowca, go znał. Jako że Shafiq Stewarda nie znał – ot wspomnienie twarzy tkwiło gdzieś w absolutnej pamięci Cathala, ale nigdy ich sobie nie przedstawiono – nie miał szans rozpoznać w nim aurora, zamyślenie prowadziło więc do przykrej konkluzji.
Mianowicie mężczyzna mógł próbować bronić tego dzieciaka. Fakt, że okradł go jakiś gówniarz, wcale nie sprawił, że Shafiq złagodniał. Raczej był sam na siebie zirytowany, że dał się obrobić komuś, kto prezentował się tak… żałośnie.
To, że Edgar był młody, w oczach Cathala nie stanowiło żadnego usprawiedliwienia. Nie był dzieckiem. Sam postanowił wyjść na ulicę i zabrać komuś sakiewkę.
– Nawet się mu to udało – poinformował Cathal sucho, podchodząc bliżej. Przykucnął, podnosząc z ziemi swoją sakiewkę, którą upuścił dzieciak w momencie, w którym Steward się z nim zderzył. Była wypchana. O ile jakiś czas temu (czego Shafiq nie wiedział) Edgar ryzykował dla kilkunastu sykli, tak tutaj zgarnąłby ich kilkadziesiąt oraz dwa galeony. A chociaż mężczyzna nie był biedakiem i zarabiał bardzo dobrze, to jego wydatki pozostawały na tyle duże, że strata tych pieniędzy stanowiłaby bolesną stratę. Zwłaszcza, że właśnie szedł je wydać na bardzo określone cele i wcale mu się nie uśmiechało ani wracanie po pieniądze z powrotem do mieszkania, ani ponowne przeliczanie budżetu na zakupy nowego ekwipunku na miejsce tego, który uległ zniszczeniu w Egipcie.
– To moja sakiewka – dodał mężczyzna, jakby nie było to jasne. – A to kieszonkowiec, który ją zwinął…
– Wcale nie! – wydarł się Edgar, wciąż unieruchomiony pod ciężarem Patricka. W jego spojrzeniu czaił się przestrasz, ale wyraz twarzy miał butny. – Ja eee, znalazłem ją na ulicy. On ją upuścił i teraz się nie chce przyznać!
– Jestem wdzięczny za pomoc. Poradzę sobie z nim dalej sam – skomentował Cathal, wciąż bardzo spokojnie, chociaż spojrzenie jasnych oczu było teraz zimne. Jeśli Edgar chciał go wkurzyć jeszcze bardziej, to osiągnął swój cel w stu procentach.
Gdy ktoś wpadł na złodziejaszka z przeciwka, przerywając ucieczkę, Shafiq nie był jednak pewny, czy się tym cieszyć, czy wręcz przeciwnie, martwić. Z jednej strony istniała pewna szansa, że chłopak czmychnie w jakąś boczną alejkę i zniknie mu z oczu. Z drugiej, jeszcze parę kroków i czarodziej mógłby wyciągnąć różdżkę, by potraktować kieszonkowca jakimś naprawdę nieprzyjemnym czarem, a na oczach tego człowieka nie wypadało. W Peru czy Egipcie nikt by się nie przejął, ale angielskie społeczeństwo miało odrobinę… inne podejście wobec zawieszania ludzi do góry nogami i potrząsania nimi aż ładnie przeproszą za wszystkie zbrodnie, nawet jeżeli kogoś akurat okradli.
Ty sobie jakieś kurwa jaja robisz.
Cal przysłuchiwał się rozmowie, przez moment po prostu stojąc, jakby zamieniony w posąg. Ot przetwarzał informacje, a wniosek był niestety tylko jeden: mężczyzna, który złapał kieszonkowca, go znał. Jako że Shafiq Stewarda nie znał – ot wspomnienie twarzy tkwiło gdzieś w absolutnej pamięci Cathala, ale nigdy ich sobie nie przedstawiono – nie miał szans rozpoznać w nim aurora, zamyślenie prowadziło więc do przykrej konkluzji.
Mianowicie mężczyzna mógł próbować bronić tego dzieciaka. Fakt, że okradł go jakiś gówniarz, wcale nie sprawił, że Shafiq złagodniał. Raczej był sam na siebie zirytowany, że dał się obrobić komuś, kto prezentował się tak… żałośnie.
To, że Edgar był młody, w oczach Cathala nie stanowiło żadnego usprawiedliwienia. Nie był dzieckiem. Sam postanowił wyjść na ulicę i zabrać komuś sakiewkę.
– Nawet się mu to udało – poinformował Cathal sucho, podchodząc bliżej. Przykucnął, podnosząc z ziemi swoją sakiewkę, którą upuścił dzieciak w momencie, w którym Steward się z nim zderzył. Była wypchana. O ile jakiś czas temu (czego Shafiq nie wiedział) Edgar ryzykował dla kilkunastu sykli, tak tutaj zgarnąłby ich kilkadziesiąt oraz dwa galeony. A chociaż mężczyzna nie był biedakiem i zarabiał bardzo dobrze, to jego wydatki pozostawały na tyle duże, że strata tych pieniędzy stanowiłaby bolesną stratę. Zwłaszcza, że właśnie szedł je wydać na bardzo określone cele i wcale mu się nie uśmiechało ani wracanie po pieniądze z powrotem do mieszkania, ani ponowne przeliczanie budżetu na zakupy nowego ekwipunku na miejsce tego, który uległ zniszczeniu w Egipcie.
– To moja sakiewka – dodał mężczyzna, jakby nie było to jasne. – A to kieszonkowiec, który ją zwinął…
– Wcale nie! – wydarł się Edgar, wciąż unieruchomiony pod ciężarem Patricka. W jego spojrzeniu czaił się przestrasz, ale wyraz twarzy miał butny. – Ja eee, znalazłem ją na ulicy. On ją upuścił i teraz się nie chce przyznać!
– Jestem wdzięczny za pomoc. Poradzę sobie z nim dalej sam – skomentował Cathal, wciąż bardzo spokojnie, chociaż spojrzenie jasnych oczu było teraz zimne. Jeśli Edgar chciał go wkurzyć jeszcze bardziej, to osiągnął swój cel w stu procentach.